Met pensioen
Nee, zover is het nog niet maar na een heel werkzaam leven begint het wel op te schieten en heel in de verte in zicht te komen. Voor E, de heer des huizes, is die stip aan de horizon al een beetje zichtbaar. En ook al heb ik het leukste werk van iedereen (creatief bezig zijn en daarvan leven) ik merk ook weleens een diep verlangen naar rust en niet meer hoeven.
De afgelopen jaren was de winkel 6 dagen per week open, het hele jaar rond. Geen zomervakantie, wintersport of voorjaarsvakantie. Als we er even tussenuit gingen was het voor hooguit een weekje.
Je hoort ons niet klagen hoor, want met zoveel zonnige dagen, de zee binnen loopafstand en je huis in de bergen blijven er weinig vakantiewensen over. Maar er bekroop mij weleens het gevoel dat ik altijd 'aan' stond. En dat is niet gezond.
Dus besloten we in mei dat we een gewone werkweek gingen werken. Niet meer alleen op zondag dicht, maar ook op zaterdag ging de winkel dicht. Op zaterdagmiddag sluiten hier overigens heel veel winkels de deuren om 14:00 uur. Voor een toerist soms een vreemde gewaarwording. Hier is het in het weekend nog echt stil in de straten.
Het bevalt ons prima. Gewoon op zaterdagochtend boodschappen doen is opeens een hele leuke bezigheid. Er is tijd om met kennissen gewoon lekker een praatje te maken in plaats van gehaast even wat woorden wisselen, want we moeten door, door, door.
Nu héél in de verte het pensioen in zicht komt, hebben we na de zomer voor ons allebei een 'ouwelulledag' ingesteld. Een vrije dag, waarop de ander wél naar de winkel gaat, de winkel blijft gewoon 5 dagen open.
Zo kunnen we langzaam wennen aan wat meer vrije tijd en wennen aan hoe het straks met pensioen is. Oh wat zijn we verstandig bezig! Maar in de praktijk is het heel andere koek..
Met een echt weekend en elke week een ouwelulledag, zou het een verandeming moeten zijn. Geen verplichting, geen we-moeten-zo-weg-heb-ik-alles, geen klanten, geen druk. Maar wat een vreemde gewaarwording die je voelt als je op je vrije dag wakker wordt en dan bedenkt: " wat zal ik vandaag gaan doen?".
Er zijn er zóveel mogelijkheden... Zal ik nog een rondje om gaan met Doerak? Buiten schilderen? Schrijven? Het receptenboek maken wat al zo lang op de plank ligt? Even lekker drummen nu er niemand thuis is?
Eerst nog maar een koffie....
Bij de koffie komen er nog veel meer ideeën: een nieuwe schildertechniek uitproberen, het garen spinnen van de schaapjes, een berg nieuwe kaarten ontwerpen.... teveel om op te noemen, te weinig tijd. Dit gaat nooit lukken op één dag!
Uiteindelijk komt het allemaal heus wel goed, maar blijkbaar moet ik nog erg wennen aan zomaar een extra vrije dag!
Hij is altijd happy en heeft geen idee waar wij ons druk over maken. Hij vindt het maar wát lekker om zo rond het huis te drentelen als één van ons thuis is.
Superleuk dat je mijn blog leest!
Heb je genoten van dit artikel? Ik deel mijn verhalen en tips met ontzettend veel liefde en plezier met je. Met een klein, virtueel kopje koffie steun je deze blog enorm. Zo help je mij om gratis fijne inspiratie te blijven maken. Klik op de knop hieronder en drink eentje met me mee!



Reacties
Een reactie posten
❤️Leuk als je wilt reageren!
Let op! Anonieme reacties worden niet geplaatst.