Zij van dat eiland

Van de buurman kregen we twee jaar geleden een jonge bananenplant, ongeveer 60 cm groot en nauwelijks wortels. Inmiddels is hij ruim drie meter hoog en elke week komt er weer een opgerold blad uit de kern.  Hij groeit als kool, maar hij staat ook op een perfecte plek: de hele dag zon en zijn voetjes bij de wateruitloop van de wasmachine. Water met een heel klein beetje natuurlijk zeep is blijkbaar goed voor een banaan.  Die nieuwe bladeren zijn diepgroene en zo groot! De "voet" van de plant heeft inmiddels een doorsnede van wel 25 cm - hoog tijd om te gaan bloeien en vrucht te dragen vinden we. Want met een leeftijd van 18 maanden is dit ras klaar voor de bloei. Elke dag kijk ik of ik al een begin van een vrucht zie en inspecteert ik de bladeren. Maar er is nog niets te zien. Wèl groeien er aan de voet van de plant twee nieuwe baby bananenplanten, beiden al ongeveer 80 cm hoog en het teken dat het niet zo lang meer kan duren dat onze banaan vrucht gaat dragen. Want na het dr...

 ...dat leek mij nog een heel gedoe, overstappen van energieleverancier hier in Spanje. Waar ik tegenop zag, was toch nog een beetje de taal. Elke taal heeft zijn eigenaardigheden en de Canarische eilanden zijn daar geen uitzondering op. Sterker nog, het Spaans wat hier gesproken wordt, is niet echt het klassieke Spaans te noemen wat je op school of in een cursus leert. Het is een dialect wat doorspekt is met woorden en verbasteringen uit Cuba, Venezuela en Zuid Amerika.  Een bus van bujvoorberld het openbaar vervoer heet geen autobús maar guagua , aardappelen zijn geen patatas maar papas , cholas zijn teenslippers en niet chanclas en de levering van electriciteit in huis noemen ze hier luz , licht - en niet electricidad.  Enfin, terug naar de overstap van de ene naar de andere electeiciteitsleverancier. Het leek mij best een horde om te nemen in een land waar het er regelmatig erg bureaucratisch aan toe gaat. Met veel documenten, papieren, stempels en handtekeningen. En...

Zo lang ik mij kan herinneren liggen ze in mijn atelier, in de schuur en onderin het aanrechtkastje: poetslappen. Handig om van alles even snel mee schoon te maken. De modderpoten van Doerak, vieze schoenen, vuile handen na een schilderklusje en het schoonmaken van de kwast: met een poetslap haal je heel makkelijk het grote vuil er vanaf.  Is de poetslap heel erg vies, dan verdwijnt hij met een grote boog in de vuilnisbak. In alle andere gevallen worden de poetslappen op hoge temperatuur gewassen en gaan ze weer een ronde mee.  Poetslappen zijn iets anders dan de moderne microvezeldoekjes of speciale schoonmaakdoekjes uit de winkel. Poetslappen zijn op maat geknipte lappen uit (het liefst katoenen) kleding en worden zelf gemaakt.  Ik spaar oude t-shirts op en als de mand vol is, of als ik er zin in heb, komt de naaimachine op tafel.  Ik knip niets op maat maar werk met het hele t-shirt:  ik zet de machine op zigzaggen en daarmee zigzag ik naast elkaar allerlei v...

Eat the frog is een uitdrukking uit het bedrijfsleven waarbij je jouw grootste, moeilijkste of lastigste taak als eerste doet aan het begin van de dag.  Als je dat achter de rug hebt, ziet de dag er een stuk lichter en fijner uit. En dat werkt echt. Zie hieronder.... Op dit moment werk ik aan een huzarenstukje. Het papierformaat is 50 x 70 cm en wordt normaal gesproken gebruikt voor olieverf. Het papier is speciaal geprepareerd, het is dik en toch heel soepel en heeft de structuur van linnen. Ik heb er een complex lijnenspel op gemaakt wat een groep zebra's vormt. Het is gebaseerd op een digitaal ontwerp wat ik ergens zag. Die lijnen, die je nog heel goed op een groot deel aan de rechterkant van de afbeelding kan zien, zijn echter geen gewone lijnen, maar is  geschreven tekst . Zie hieronder: Als eerste maakte ik door woorden te schrijven, alle lijnen. In totaal schreef ik meer dan 9800 keer het woord cebra voordat het hele lijnenspel af was.  . Ik zag wat het werd maa...

Eind vorig jaar schreef ik over de LED kaarsen van Ikea :  .... ik heb al jaren geen echte kaarsen meer. De roet, de aanslag en de stank zijn het mij niet waard. Een prachtig alternatief voor gewone kaarsen vond ik in de ädellövträd LED kaarsen van de IKEA. Ze geven een prachtig zacht licht wat niet gewoon "aan" is, maar van sterkte wisselt, net zoals bij een echte kaars.  Je kan ze instellen op continue branden, of met een timer, waarna ze na zes uur vanzelf uit gaan. Ze werken op batterijen en als je oplaadbare batterijen gebruikt, kan je de de micro-USB-poort en het bijgeleverde snoertje gebruiken om ze weer op te laden. Handiger, veiliger en schoner. En ik heb nog steeds geen spijt van de aanschaf. Dus toen ze in het voorjaar in de aanbieding kwamen kocht ik er een set bij, voor op de buitentafel, de vensterbank in de keuken en eentje in het nisje bij de huiskamer.   Met een knopje kan je ze voor zes uur laten "branden" waarna ze vanzelf uit gaan. De volgende da...

Van de buurman kregen we een tas vol vruchten als bedankje - we namen een  vergeten boodschap mee van de supermarkt. De tas zit tjokvol met paars fruit. Een beetje ei-vormig maar dan iets groter en per stuk lichter in gewicht dan je zou verwachten. Het is een tas vol maracuya's - ook wel bekend als de passievrucht.  De passiebloem, de Passiflora edulis  is een plant die het ook in Nederland goed doet, de bloemen zijn adembenemend mooi en in een goede zomer draagt de plant ook in Nederland vrucht.  Hier worden ze niet zo zeer gekweekt voor hun prachtige "looks" maar voor de vruchten: de maracuya.  Het is supergezond fruit want vol met vitamine C en A, magnesium, koper en ijzer, én vezelrijk. Nou, daar gaan we eens lekker van proeven! De schil is hard en taai. Als er eentje op de grond valt, betekent dat niet meteen een beurse vrucht, de schil vorm een giede bescherming.  Opeten doe je door de vrucht te halveren en het binnenste met een theelepel eruit te hal...

Mensen zijn gewoontedieren en de fabrikanten spelen daar slim op in. Een herkenbare verpakking is daarin een grote speler. Van oudsher zat zuivel in flessen en had elke soort een eigen kleur dop van dun aluminium. Gortepap, vanillevla en chocoladevla waren nog wel te herkennen maar al die flessen met "iets wits" erin waren door die gekleurde doppen toch wel heel handig. Later werden het kartonnen pakken en zat volle melk in donkerblauwe pakken, of pakken met veel donkerblauwe accenten. Lichtblauw was voor halfvolle melk, groen voor yoghurt en rood voor karnemelk. Zo weet je zonder veel nadenken welke soort zuivel je hebt.  Niet hier. Hier heeft het ene merk de volle melk de rode accenten, bij een ander merk heeft juist de halfvolle melk de rode kleur e  is de magere melk zelfs roze accenten. Je moet dus goed opletten welke melk je in je karretje stopt! Twee foto's met twee merken melk naast elkaar. Waar de één donkerblauw voor volle melk gebruikt, heeft de ander daar de l...

De eilanden hebben steile wanden van vulkanisch gesteente. Een weg aanleggen is niet altijd even makkelijk. Helemaal niet als er nog geen gereedschap voor is ontwikkeld... Deze foto is ongeveer een eeuw geleden gemaakt. Een foto van de aanleg van de weg Agaete - La Aldea op Gran Canaria.  Hangend aan touwen aan kliffen, met de zee in hun rug, hakten de mannen stukjes rots weg, boorden gaten voor dynamiet en explosieven, zonder veiligheidssystemen die bij het geringste falen een einde van hun leven zou betekenen. Wegen aanleggen was toen nog noest handwerk... 💕 Superleuk dat je mijn blog leest!  Heb je genoten van dit artikel? Ik deel mijn verhalen en tips met ontzettend veel liefde en plezier met je. Met een klein, virtueel kopje koffie steun je deze blog enorm. Zo help je mij om gratis fijne inspiratie te blijven maken. Klik op de knop hieronder en drink eentje met me mee!  

Eind maart begon ik met de hoorcolleges kunstgeschiedenis  om de grijze bovenkamer actief te houden en te voorzien van nieuwe input en dat is heerlijk. I k merk dat mijn interesse voor een groot deel ligt bij textiel en kleding, oude technieken en verwerkingsvormen. En dat kan je niet (altijd) los zien van de brede kunstgeschiedenis.  Er zijn onderwerpen of stijlperiodes die ik minder interessant vind en andere kunnen mij niet lang genoeg duren.  Soms is hetgeen ik hoor en zie zó overweldigend en is E, de heer des huizes, de pineut als ik na de les de koptelefoon afzet. Dan moet ik het even kwijt. Bijvoorbeeld over het tapijt van Bayeux. Ik zou het graag een keer in het echt willen zien! Het tapijt van Bayeux is eigenlijk geen echt tapijt. Het is een beroemd historisch borduurwerk van maar liefst 70 meter bij 50 centimeter en  wordt ook wel het wandkleed van Bayeux genoemd. Het is rond 1068 gemaakt maar waar  het precies is gemaakt is niet bekend, men...

 Het werd door de schrijvende pers al een maand (of langer!) geleden gemeld. In de loop van weken werd het opgeklopt tot de meest unieke gebeurtenis die je toch echt niet kon en mocht missen!  De zonsverduistering van 12 augustus 2026. Speciale brillen waren niet aan te slepen en men stond er zelfs uren vrijwillig voor in de rij. Er werd een middagje vrij genomen en iedereen ging - al dan niet met familie en vrienden in de auto - op zoek naar het beste plekje om dit  natuurverschijnsel te bekijken.  Ook hier. Op Tenerife werd de toegang tot de Teide - met een hoogte van ruim 3700 meter - afgesloten voor bezoekers, andere eilanden namen dezelfde beslissing. De wegen naar hoger gelegen gebieden zijn smaller en met zoveel mensen op de been, uhm... in de auto, is het risico op volgelopen wegen groot. Er zijn echt niet zoveel parkeerplaatsen en men zet gerust de auto dan even ergens neer waar het niet handig is. De gevolgen zijn niet te overzien bij calamiteiten.  T...

 ...Alleen heeft hij het zelf niet in de gaten. Veel te druk met het nog steeds springen naar vlinders, het volgen van de dikke hommels en het eindeloos terugbrengen van zijn speeltjes. Of ze juist allemaal weer een nieuw plekje geven. Doerak  was gisteren jarig en precies negen maanden bij ons.  Met 53 cm hoog en 13 kilo is het een schrielhaantje. Er zit geen grammetje vet aan en is één bonk spieren. Daardoor is hij ook heel wendbaar en een vliegensvlug ventje: als je naar binnen loopt, loopt hij netjes met je mee. Maar als je de deur sluit, is hij met dezelfde draai naast je, ook weer naar buiten gelopen.  Het gebeurt maar al te vaak dat wij hem na de laatste wandeling binnen zoeken (ligt hij onder de bank..?) maar dat hij nog even een snuffel-rondje doet in het stukje tuin voor de veranda.  Zijn bench is zijn eigen gekozen hol: soms slaapt hij er nog in, soms liggen alleen zijn speeltjes er. Hij vind àlles leuk, als wij er maar bij zijn.  Een Lobo Hereño...

De jaarlijkse sportzomer gaat grotendeels aan ons voorbij. Voor sommigen een geweldige tijd met wedstrijdschema's van Wimbledon en dit jaar het WK voetbal waarbij nabesprekingen, voorbeschouwingen en samenvattingen zowel op de radio als op televisie je om de oren vliegen. Voor ons niets van dat alles. Wimbledon interesseert ons geen bal en het WK voetbal kan ons gestolen worden. We kijken sowieso sporadisch naar een Nederlandse zender. Alleen voor de Tour de France via de NPO maken we een klein beetje tijd om de mooie (helikopter)beelden van de omgeving te zien.  Terwijl ik kijk, tikken mijn naaldjes. Breien en televisie kijken gaan prima samen, vooral als het de Tour betreft. Vlak voor de start van de  Tour hechtte ik de laatste steken af van een zomertrui in een effen kleur: Deze lichtgewicht trui is gebreid van gerecycled garen gemaakt van spijkerbroeken en PET flessen. Het garen kocht ik online bij Jeanet , maar je kan het ook in hun breiwinkel in Zeeland in het echt zien ...