Zij van dat eiland

Het is zó leuk om te maken en het kost bijna niets. Een vis gemaakt van drijfhout, die je kan ophangen voor het raam, in de tuin of om een saai hoekje wat gezelliger te maken.  De vis is gemaakt van drijfhout, wat het hele jaar aanspoelt op het strand. Ik verzamelde er veel van en spaarde het op in een kratje buiten. Op die manier kan het lekker drogen en eventueel aanwezige beestjes hebben dan nog de kans om te verdwijnen.  Dan begint het uitzoeken: ik zoek stukken uit die geleidelijk van klein (bij de staart) naar groot (midden van het lijf) en weer terug naar klein gaan (richting de kop). Kijk naar de foto... Ben ik tevreden, dan leg ik het lijf op deze volgorde apart. Niet meer aankomen! Daarna zaag ik uit een stukje resthout (in dit geval een plank van een pallet) de kop van de vis: Ik teken de vorm van een hartje en zaag het uit. Het is niet erg als het niet helemaal "strak" is.  Dan gaat het kleine muis-schuurmachientje in het stopcontact en schuur ik alle randjes ...

 In de tips & tricks van deze maand schreef ik er al over: steun je lokale ondernemer door daar (een deel van) je inkopen te doen. Dat kan variëren van je groenten en fruit bij een lokale boer te kopen in plaats van bij de supermarkt.  Lokaal kopen is helemaal niet moeilijk of ingewikkeld. Het vraagt alleen een andere insteek en routine en kan al beginnen door je groenten, fruit en eieren bij een lokale boer te kopen in plaats van bij de supermarkt.  De eitjes koop ik bij een buurman verderop. Hij verkoopt aan meerdere buren en heeft op deze manier wat extra inkomsten. Groenten en fruit hebben we zelf regelmatig uit de tuin maar is lang niet toereikend om zelfvoorzienend te zijn. En dat hoeft ook niet, we doen het erbij voor de lol, wat lukt is leuk, wat mislukt is niet erg en een heerlijke maaltijd voor vlinders, kevers, torretjes en al wat niet meer.  De aanvullende groenten koop ik in de markthal waar 6 dagen in de week bij verschillende kramen de groenten w...

In de tour de France is het vandaag een rustdag. We zijn geen fanatieke wielren-fans, hoor! We kijken tijdens de siësta om de mooie beelden van Frankrijk en Spanje te zien. De omgeving uit de lucht, de kastelen, dorpjes, huisjes en kleuren en de ludieke dingen eromheen.  Soms is het spannend en worden we zelfs een beetje enthousiast over het werk wat de renners verzetten en juichen we even mee met de winnaar.  Tijdens de tour doe ik mijn eigen tour: tour de Fleece. De Tour de Fleece is in 2006 ontstaan toen een groepje spinners (met een spinnewiel, niet op een sportapparaat!) besloot de wielerronde van Frankrijk te koppelen aan een eigen 'race'. Een leuk idee: terwijl de wielrenners trappen, trappen de spinnen mee met het spinnewiel.  Voorraad zat om weg te spinnen maar ik koos ervoor om mijn eigen draai aan de tour de fleece te geven: tijdens het kijken naar de fietsende mannen, brei ik aan een zomer-trui-zonder-mouwen.  Met een draadje in een verlopend kleurtje is ...

Op een eilandje van slechts 30 km doorsnede hebben we lang niet alles binnen handbereik. We leren te leven op een meer simpele manier. Niet zozeer minimalistisch maar meer eenvoudiger. Alles wat we doen - of juist niet doen - heeft invloed op de natuur om ons heen. Dat geldt niet alleen voor ons, maar voor iedereen. Ook als je niet zo afgelegen woont.  Ik probeer iets dichter bij de natuur en met de seizoenen te leven, in de hoop het klimaat minder te belasten. Vaak komen daar hele leuke oplossingen uit voort.  Op deze  eerste  tweede vrijdag van de maand deel ik op mijn blog een tip. Om zuiniger op de natuur te zijn (of op je portemonnee) of gewoon omdat het handig is.  Zoals je misschien weet is hier lang niet alles voor handen. Een tweedehandswinkel is nergens te vinden, en een ruim assortiment van producten moeten we online bestellen. Maar v eel bedrijven verzenden niet naar de Canarische Eilanden vanwege ingewikkelde douaneregels en afwijkende belastingen....

Aan het eind van de vorige eeuw - wat klinkt dat ver weg!! - kocht ik bij Albert Heijn een prachtige gietijzeren pan. Een mooi helderblauwe buitenkant en een diepzwarte binnenkant. Een pan voor het leven, zeg maar. Op de deksel was de knop "aangegoten" dus niet een losse knop met een schroef. De deksel was inclusief knop ook helemaal blauw.  Het was een pan waarbij je bonuspunten kon inleveren om de prijs iets aangenamer te maken. Want toen was voor mij 50 gulden uitgeven aan een mooie pan een behoorlijk hoog bedrag. Ik was er op slag verliefd op en hij stond vaak ook leeg, ter decoratie op het fornuis. Zó mooi vond ik hem. De pan was ideaal voor bijna alles. Goulash, stoofschotels, suddervlees of soep... Ik kon er mee lezen en schrijven. En de pan stond ook nog eens leuk op tafel! In de jaren die volgden sleepte ik de pan altijd achter mij aan. Bij verhuizingen was de blauwe pan het eerste stuk in de keuken wat voorzichtig en met aandacht werd ingepakt. Zelfs toen we alleen ...

 ...als je 's morgens wakker wordt met een droge neus en een keel als schuurpapier, als het water uit de koude  kraan niet meer koud is maar warm en als de nacht temperatuur niet onder de 30 graden komt.... Dan is het zomerrrrrr...!! Dus lange luchtige broeken (katoen, linnen), veel drinken, goed eten, altijd een flesje water in de handtas, je niet druk maken (dus een stapje langzamer lopen) en  zoveel mogelijk in de schaduw blijven.  Heerlijk!   Hou jij ook zo van de zomer? 

Sinds mei hebben we na vele jaren werken weer een weekend zoals een groot deel van de bevolking: op zaterdag en zondag.  Zeker hier is het weekend nog heilig: op zaterdagmiddag om 14:00 uur sluiten de winkels en die gaan pas weer maandagochtend open. Een heerlijke rust daalt dan neer in de straten.  Sommige souvenirwinkels en een supermarkt blijven open maar met uitzondering van de restaurants kan je in het weekend nergens terecht. Zelfs het VVV kantoor en de paar kleine museums zijn in het weekend dicht!  Dat laatste vind ik dan wel weer een beetje vreemd op een eiland waar je van het toerisme leeft, maar voor de rest is het eigenlijk een verademing, zo'n weekend waarop alles dicht is. Een beetje zoals de jaren '70 in Nederland. Ben je iets vergeten? Pech. Maandag ben je de eerste.  Zelf genieten we er nu ook van, een heel echt weekend vrij. Helemaal nu de badkamerklus gedaan is. Qua "logistiek" zorg ik op vrijdag, als we naar huis gaan en langs de grote supermark...

Half elf. Er zijn zeven wachtende voor mij in het postkantoor. Best wel veel maar ik kan het niet veroorloven om op een ander moment terug te komen. De opdracht van een klant in Italië moet vandaag echt verzonden worden. Dus na mijn vraag  ¿ Quién es el último? (wie is de laatste) sluit ik mij aan bij de wachtenden en z oek een plekje op één van de verschillende bankjes die er staan. Buiten is het al warm maar in het postkantoor is het lekker koel, ook al h eerst er een gelaten sfeer en ik hoor af en toe een diepe zucht. Achter de balie zitten twee medewerkers, waarvan eentje nieuw is en dus nog veel moet navragen en lang niet alles weet.  Vóór de balie staat een mevrouw die net aan de beurt is en een carrito aan het uitladen is. Zo'n boodschappenwagentje wat je achter je aan trekt zodat je geen boodschappentassen hoeft te sjouwen.  Uit het karretje komen allerlei pakjes. Of die verstuurd kan worden, vraagt de vrouw in gebrekkig Spaans aan de nieuwe medewerker. Natuurli...

De serene stilte in de middag wordt ruw verstoord door het snerpende geluid van een zaagmachine. We kijken op, en weten eigenlijk al direct wie er op dit uur van de dag aan het klussen is. Het is de nieuwe buurman die het huis beneden aan de weg nog niet zo lang geleden gekocht heeft. Hij leeft nog met Nederlandse gewoontes: "Geen gezeur, gewoon doorwerken, ook al houden ze hier van siesta".  Ach die buurman toch... Hij moet nog even wennen aan 's lands wijs 's lands eer zullen we maar zeggen.  Wij zakken onderuit en maken ons niet druk. Dat helpt toch niet. Straks gaan we weer aan de slag, maar nu sparen we energie door het vooral rustig aan te doen. Want, s inds afgelopen weekend is   het bij ons echt zomer! Het kwam allemaal een beetje later op gang door een nat en koud voorjaar, maar nu hebben we minder wind en hogere temperaturen. Eindelijk! De openingstijden van de winkel zijn aangepast naar Horario de Verano  en we genieten van het moment en van elkaar. Dit b...

Een bekende uitdrukking uit de reclamecampagne uit 1996 voor de margarine van Zeeuws Meisje. Maar daar gaat dit blog niet over. Wij zijn op een andere manier zuunig . Als je al even mee leest, weet je dat we in de bergen wonen. Niet echt afgelegen, maar in een klein gehuchtje op ongeveer 450 meter boven zeeniveau.  De "bewoonde wereld" is aan de kust waar alle faciliteiten zijn zoals een ruim gezondheidscentrum, een modern ziekenhuis, supermarkten en ook onze winkel.  Hemelsbreed is het 6 kilometer, over de weg is dat het dubbele:   12 kilometer. Het is een lange slingerende weg naar beneden van huis uit gezien.  De heenweg, naar de bewoonde wereld, rijden we geheel in zijn"vrij", want we rijden naar beneden. Regelmatig remmen we bij, om ons aan de veilige snelheid te houden maar in feite rijden we zonder benzineverbruik naar beneden.  ...al 204,4 kilometer gereden en volgens de teller kunnen we nog 620 kilometer vooruit.... We verbruiken daardoor aanienlijk min...

Begin mei sjouwden we samen alles nasr boven voor een nieuwe badkamer in een huisje van 200 jaar oud . De start van de renovatie van de badkamer door E, de heer des huizes.  Het duurde in totaal wat langer dan wat we tevoren hadden ingeschat maar op de badkamerdeur na, is het nu echt af.  De badkamerdeur haalde E, de heer des huizes, er aan het begin van de verbouwing uit. Dat scheelde een boel ruimte op de werkvloer! Nu is het het laatste wat er nog ingehangen moet worden.   De deur was diepbruin geschilderd en werd van alle verf ontdaan. Een enorme klus van vele uren schuren en krabben.... Wat er onder vandaan kwam was een mooie houten deur die nog vele jaren mee kan.   De afgelopen dagen zijn er met nauwkeurige precisie een aantal lagen lijnolie op de deur aangebracht. Een mooi natuurproduct wat bescherming bied én de deur mooier en geleefder maakt.  Kijk, zò zag de badkamer eruit voordat de sloophamer er doorheen ging en de helft van het huis een b...

Feestjes worden hier eigenlijk altijd buitenshuis gevierd: de huiskamers zijn doorgaans niet groot genoeg om een verjaardag te vieren. Vaak wordt het buitenshuis gevierd met tantes, ooms, opa's en oma's en neefjes en nichtjes...  In het park - de kinderen kunnen heerlijk ravotten - op een algemene recreatieplek met barbecues in het buitengebied of op het terras van een restaurant.  Men versiert de boel zelf met veel ballonnen en vlaggetjes en de taart neemt men over het algemeen zelf mee. Gebakjes zij  hier onbekend.  We zien regelmatig feestelijke dames met een mooi gevouwen taartdoos langs onze winkel lopen naar een restaurantje met een binnentuin. De ideale plek voor een gezellig feestje! Een mooi gouden taartdoos van een bekende bakkerij, of een wat moderne doos van een taartenwinkeltje wat nog maar een paar jaar aan de weg timmert.   Het formaat van de doos is ook afhankelijk van de hoogte van de taart, de taarten zijn geen van allen plat zoals een Lim...

Vanaf de veranda van ons huisje hebben we een breed zichtsveld, we hebben zicht van het noordoosten tot het zuidoosten. Aan de zijkanten wordt dit zichtsveld omlijst door de bergen, in het midden kunnen we zelfs een klein stukje oceaan zien. Omdat wij zo'n breed zichtsveld hebben, zien we de zon elke ochtend opkomen. En elke dag is dat punt waar de zon op komt, weer ietsje opgeschoven. Dit heeft te maken met de schuine stand van de aarde én de baan die de aarde om de zon maakt.  Vandaag, 21 juni, kwam de zon op het meest noordoostelijke punt op: het is vandaag de zomer zonnewende en de langste dag. Het startpunt van de astronomische zomer. Verder schuift de zon niet op, het is voor ons het meest "linkse" punt waar de zon op komt.  07:43 uur. Daar piept de zon over de bergen!  De zonsopgang is bij ons om 07:13 uur (bijna 2 uur later dan in Nederland!). Maar omdat we de bergen voor ons hebben, zien wij de zon pas om 07:43 uur ..terwijl ik wacht op de zon ontvouwt zich dit p...

De keelpijn is over, het hoesten bijna verdwenen en mijn stem is ook weer helemaal terug. Alles is weer bij het oude gelukkig! Ik hang dus weer tevreden een wasje op. Deze dagen nog even over de reling langs het huis want onder het handige wasrek wat E de heer des huizes vorig jaar maakte , wordt nog heel even geklust: de badkamer is bijna klaar!   Er zat de volgende ochtend wel een vreemde gast op de was.... ..eerst dacht ik dat het een stukje stro of gras was en wilde het al weg wapperen. Nog nét op tijd hield ik mijn hand stil.  Het is een bidsprinkhaan... Elke keer als ik met mijn camera dichtbij kwam, schoof hij een stukje op waardoor 'ie nét uit beeld was. Hij draaide ook steeds met zijn koppie om goed te zien wat ik van plan was. Maar, geduld is een schone zaak....

07:30 uur. De lichten zijn binnen nog aan en de deuren nog dicht. In niets lijkt het op het 'altijd mooie weer' op de Canarische eilanden.  Zicht vanuit huis....   Dit jaar is zo'n jaar waarin het weer heel anders is dan andere jaren. De temperaturen blijven steken op 24/25 graden, de wind is fris en er hangt vaak (zware) bewolking.  Bovenstaande terug lezend, klinkt het nog best aangenaam maar niet voor Canarische begrippen. De lange broeken zijn nog niet opgeborgen en op straat zie je nog jasjes en vestjes.  De toerist heeft het nergens over en loopt in korte broek, waar melkwit beentjes onder vandaan piepen, over de boulevard. Op het strand - waar we dit jaar nog geen één keer zijn geweest - word je gezandstraald. Normaal gesproken rijgen de dagen vanaf maart zich aaneen met strakblauwe luchten, een stralende zon en temperaturen die vanaf maart boven de 25 graden uitkomen.  Avonden waarop we aan de grote tafel op de veranda eten, want de zon gaat pas tegen 21...