Zij van dat eiland

We voelen ons op het eiland altijd veraf van alles, ver van de grote boze wereld. Ver van allerlei leuke of nuttige winkels en ver van alle Europese onrust. E, de heer des huizes, leest online diverse kranten en luistert naar verschillende podcasts om op die manier zich een beeld te vormen van wat er zich afspeelt in de wereld. Ik luister parttime mee. We houden soms ons hart vast voor wat er allemaal gebeurt en zijn blij dat we hier wonen.  Door de afstand blijft het nieuws een beetje op afstand. We zitten niet te wachten op de grote boze wereld.  Ondanks dat we allebei in de Randstad zijn opgegroeid zijn we na zoveel jaar op een heel rustig eiland (bijna) niets meer gewend als het gaat om grote steden, veel mensen, fastfood, winkelcentra, snelwegen en drukte. Grote winkelketens zoals de Aldi, Lidl, El Corte Ingles, Leroy Merlin en Mac Donalds zijn hier niet. Daarvoor moet je aan de overkant zijn, op één van de grotere eilanden zoals Tenerife of Gran Canaria. Ook dat noemen w...

Er is weer heel wat fruit wat geoogst kon worden tussen alle bedrijven door. De peertjes zitten al in potten, de kleine appeltjes zullen snel volgen. Een grote hoeveelheid grapefruits, perssinaasappels en mandarijnen zijn al door onze handen gegaan.  Op de foto van voor naar achteren: grapefruit, 2 soorten avocado's, perssinaasapels en een schaal mandarijnen.  De mandarijnen waren dit jaar klein en het schilletje dun. Lastig om te pellen. Ik heb ze in twee porties geschild met een héél scherp mesje en toen door de sapcentrifuge gedrukt: een grote fles zacht vruchtensap, dat was heel lekker bij het ontbijt! De perssinaasappels zijn heel goed nog wat langer te bewaren, al is nog lang niet alles geoogst, net zoals de grapefruits. Elke dag drinken we een glaasje vitamines en de rest gaat op een vrije dag geperst in flessen. We plukken alleen het fruit met een blosje en nu het wat koeler is (met zelfs wat regen) rijpt het citrusfruit iets langzamer.  De avocado's halveer ik en...

Drie weken geleden stond er een verrassing voor het hekje . Het bleek een zak met zeven "jasjes" van de lammetjes die in het late voorjaar in het dal werden geboren, ongeveer 100 meter lager van ons huisje.  Zo'n vachtje gaat vele keren door je handen eer dat je kan gaan breien. Uitzoeken, wassen, spoelen, uitpluizen, kaarden, spinnen en twijnen. En dan nog een keer wassen om de draai te fixeren.....En dan ziet de wol er zo uit: Tijd om te breien! En dat gaat eigenlijk heel snel. Al heb ik heel dun gesponnen, door het met drie draden te twijnen wordt het een draad voor breinaald nummer 4. Het garen is donker, een speciaal steekje daardoor overbodig, het wordt 1 recht 1 averecht.  En dan is een muts met een omslag in twee avonden klaar. En dan gaat 'ie voor de laatste keer een kwartiertje in een handwarm wolwasmiddel. Hierdoor ontspant de wol en grijpen de steken mooier in elkaar: het breiwerk wordt egaler.  Goed nat gaat dan de muts over een opgerolde handdoek om in...

Spanjaarden vinden een traditionele rij om te wachten - tien mensen die onnodig achter elkaar staan ​​en naar iemands achterhoofd staren - dom en niet sociaal. Ze hebben een heel andere manier om op hun beurt te wachten.  Ik moest er aan wennen... Ooit stond ik in een winkel en wilde bij de vleesafdeling iets uit de vitrine. Er stonden twee mensen te wachten. Oh fijn, dan kan het nooit lang duren! Maar toen verscheen er vanaf de zijkant een vrouw met toetjes in haar hand. En een man komt uit een andere hoek met tomaten. En voor ik het wist had ik vier mensen voor me. WAT GEBEURT ER? Dat is de onzichtbare Spaanse wachtrij . En er is een simpele systeem : Je komt aan en roept: " ¿Quién es el último?” (wie is de laatste?). I emand steekt zijn hand op. " Yo.” Dat is alles. Die persoon is nu het persoon die je in de gaten moet houden. Je on thoudt het gezicht, het shirt of de jurk. Heb je het goed onthouden? Perfect. Want vanaf dat moment ben je "VRIJ". Vrij om even te ...

Elk voorjaar hebben we er last van als de temperatuur zo ergens tussen de 17 en 20 graden is en als het regelmatig een beetje regent: de Ommatoiulus moreleti - de miljoenpoot. Hij rukt dan op uit de aarde richting de muren van het huis.  Bang om te verdrinken in de regen (met zoveel pootjes is de schoolslag hem nooit aangeleerd denk ik...) is hij op zoek naar een droger plekje. Ik schreef er vorig voorjaar al over: de bichos zijn er weer .  Dit jaar was een jaar met veel regen in het voorjaar en daarna een zomer die minder warm, maar wel vochtiger was dan voorgaande jaren. Het beekje wat door het dal stroomt hebben we de hele zomer gehoord, het heeft niet droog gestaan. Het geeft aan dat het vochtiger was deze zomer.  Inmiddels heeft bij ons ook de herfst zijn intrede gedaan: de hoge temperaturen zijn verdwenen (het is overdag 24-27 graden) en in de nacht zakt de temperatuur naar 18/19 graden. We hadden af en toe zelfs al een serieuze regenbuien.  De vochtigheid van...

Van de zeven vachtjes zijn er nu drie gekaard. Ik dacht het met 1x kaarden wel te redden maar om makkelijk te kunnen spinnen blijkt 2-3 keer kaarden wel heel fijn. Meer werk, maar de wolvezels liggen daaarna mooi evenwijdig, en bijna alle kleine strootjes en vuiltjes zijn er dan uit. Wat overblijft is een mooie wollige luchtige batch, klaar om te spinnen.  Ook met deze handeling verdwijnt er weer wol in de vuilnisbak: kort geknipte stukjes, de zogenaamde dubbele sneden of "short cuts".  Short cuts: Wanneer een wolscheerder met het scheerapparaat over de huid van het schaap gaat, wordt de wol in het mooiste geval en bij een ervaren scheerder, in één vloeiende beweging strak op de huid afgeschoren. Als de scheerder echter een stukje overslaat of de tondeuse niet dicht genoeg op de huid houdt, ontstaat er een oneffenheid. Gaat de scheerder er vervolgens nóg een keer overheen met zijn tondeuze om het glad te maken, dan vallen er kleine afgeknipte stukjes wol in de afgeschoren vac...

Over 77 nachtjes is het kerst. Voor velen nog héél ver weg maar het gaat altijd weer heel snel.  Elk jaar probeer ik in januari al te beginnen met het maken van de eerste kerstkaart en er elke dag eentje bij te maken. Door het steeds voor mij uit te schuiven, moet ik er hartje zomer écht aan beginnen om de kaartenmolen vol te hebben in oktober. Want dan  zijn er al klanten die er speciaal voor langs komen. Alle kaarten zijn door mij handgetekend en ingekleurd. Daardoor is elke kaart weer anders.  Dit jaar kwam er een extra handeling bij: het fotograferen en inscannen van de kaarten die online komen, daarna het schrijven van teksten, en het toevoegen van 'tags'. Een heel gebeuren maar inmiddels staan er 18 kerstkaarten online , en er volgen er nog meer! En weet je, er komen ook kerstkaarten online waarbij alleen de lijnen zijn getekend. Zo kan je ze zelf of met je (klein)kinderen inkleuren en worden het hele bijzondere en persoonlijke kerstkaarten.  Hoe leuk is dat?...

Spanje staat erom bekend dat ze laat eten en ook veel vaker dan de gebruikelijke drie maaltijden zoals in Nederland. Na ruim tien jaar kan ik wel zeggen dat het een beetje genuanceerder ligt. In verband met de warmte is het eetpatroon in Spanje anders en ook de werkdagen zijn anders ingedeeld. Hierdoor eet je op andere momenten. Het ontbijt (desayuno) is normaal gesproken tussen 06:30 en 08:30 uur. Het is een lichte start van de dag met een kop koffie en toast met (aardbeien) jam of met olijfolie en dunne plakjes tomaat met peper en zout. Kinderen krijgen vaak een schaaltje melk met cereals, vruchtenyoghurt of (vroeger meer dan nu) een beker warme melk met wat mariabiscuitjes om te dopen.  De volgende "maaltijd" is eigenlijk een tussendoortje om de tijd tussen ontbijt en het late middageten te overbruggen: Almuerzo. Tussen 10:00 en 11:30 uur gaat vrijwel iedereen die werkt even het kantoor uit. Je neemt pauze en drinkt koffie buiten kantoor koffie drinken bij je bureau is nie...

  Vorige week schreef ik er al over , ik ben  was al vroeg in kerstsferen met het maken van voldoende kerstkaarten. Allemaal handgemaakt met liefde en aandacht en te koop in de stenen winkel op het kleine eiland in de Atlantische Oceaan.  Voor hen die niet in de gelegenheid zijn om even langs te komen 😉 is er een mooie oplossing: een online shop waarin je de handgemaakte kaarten kan kopen. Niet als gedrukt exemplaar, maar als digitaal bestand! Het voordeel daarvan is dat je op je gemak kan kiezen welke kaart(en) je wilt, zonder het risico dat ze uitverkocht zijn. Een ander groot voordeel is dat je geen centje verzendkosten betaald en dat je weken moet wachten op je pakketje. Nee, binnen enkele minuten staan ze hop!  op je bureaublad.  Het is een kwestie van uitprinten op wat dikker papier, bijvoorbeeld off-white papier, of heel lichtgekleurde papier met een spikkeltje. Netjes uitknippen en je bent helemaal klaar. En wil je van één kaart meerdere afdrukken maken...

Nou, dat was wel even nodig, de zondag als rustdag. In de eerste twee weken van oktober staat het eiland - en vooral San Sebastian - in het teken van feestelijkheden ter ere van de patroonheilige van het eiland Virgen de Guadalupe.   Gisteren (zaterdag) werd er een 'Muestra de Artesania' georganiseerd. Strik vertaald is dat een ambachtelijke tentoonstelling maar in de praktijk is het een gezellige braderie waarbij de producten van verschillende nieuwe en oude ambachten verkocht worden.  Een week geleden kreeg ik de vraag om ook deelnemer te zijn aan deze dag. Na een rustige zomer had ik daar best wel weer zin in. Mjjn werk is deels reciclado de materiales (hergebruik van materialen) in de vorm van het gebruik van zeeglas en strandvondsten  maar ik maak ook werk met geschreven teksten - een afgeleide van kalligrafie. Beiden gaan goed samen in mijn stand.  Om de boel op te bouwen worden we om 08:30 uur verwacht. Door de jaren heen zijn E, de heer des huizes en ik hee...