Zij van dat eiland

Toen we hier net woonden liep ik elke ochtend met de hond over het strand. In tegenstelling tot nu was dat nog niet verboden. Ik liep vroeg, op een tijdstip waarop vrijwel alle toeristen nog aan het ontbijt zaten, zo ergens rond negen uur.  Al lopend over het strand viel mijn oog op kleine glinsterende "steentjes". Bij het oprapen zag ik dat het glas was en stopte het in mijn broekzak. Het werd een gewoonte om dat te doen en elke keer kwam ik thuis met wat stukjes, vooral als de zee onrustig was (geweest) spoelde er veel aan. Soms sorteerde ik alles op kleur, gewoon voor de lol. Ik had geen idee wat ik er mee moest maar laten liggen kon ik ook niet. Overal waar de mens is geweest of heeft gewoond, is zeeglas te vinden. Het is niet anders dan aangespoeld glas wat eerst door de mens in de zee is gekwakt. Een fles wijn werd vroeger nadat ie leeg was gewoon in zee gegooid en brak in stukken op de rotsen.  Al die scherven worden gepolijst door de branding, de beweging van het wate...

Afgelopen weekend bladerde ik door allerlei foto's, digitaal geordend in mapjes per jaar. Ik zocht niets speciaal, gewoon een beetje bladeren. Mijn oog valt op een niet echt fotogeniek plaatje. Niets in scene gezet of opgeruimd maar gewoon een klein moment van "hoe het ooit was".  2016. Een foto uit het eerste jaar dat ik met kleine ingelijste tafereeltjes - gemaakt met strandvondsten - op marktjes stond. We woonden in een echt Spaans appartementen complex: veel gezinnen in kleine woningen en dunne muren. Aan de buitenkant van het complex waren de duurdere huizen, met ramen die uitzicht hadden op de straat.  De minder duren appartementen, zoals de onze, vormden de binnenkant van gebouw met ramen waarbij je ongeveer bij de buren op tafel kon kijken. Het deerde ons niet, we waren zielsgelukkig en voelden ons al echt Spaans.  Het was er (overdag) stil en knus. Vrijwel elke dag maakte ik nieuwe tafereeltjes met gepolijst glas, wat ik vond op het strand. E, de heer des huizes,...

In de zomer vind ik een ijsje heerlijk. Vanille, citroen of straciatella zijn klassiekers maar altijd goed. Hier is het voor Nederlandse begrippen altijd,zomer, maar als het ook op de kalender zomer is, smaakt een ijsje het allerlekkerst! De heladeria  vlakbij onze winkel heeft veel smaken zelfgemaakt ijs. Amarena - met dieppaarse kersen, Menthe, met mint en stukjes chocolade of met Gofio: gemalen geroosterde granen waar hier normaal gesproken ontbijtpap van wordt maakt. En niet zo lang geleden liet hij ons romig ijs proeven waarin Bastognekoekjes zaten...!  We kopen af en toe een ijsje bij hem. Even lekker genieten, een kleine verwennerij. Ondanks dat de smaken geweldig zijn, maak ik nog liever thuis een ijskoude smoothie met fruit wat ik zelf schoongemaakt en in porties ingevroren heb. Wat zelfgemaakte yoghurt of sojamelk erbij en de staafmixer erop. IJsblokjes als topping, en klaar is het! Minder vet en ik weet precies wat erin zit.  Gaven we Bas nooit zoiets, Doerak ...

Saharastof is slecht voor de luchtwegen   stond vorige week in de krant en ook de NOS heeft een item over saharazand . Dat was voor ons al een poosje bekend. Dat Saharazand in declucht, heet hier Calima. Regelmatig komen er Calima  waarschuwingen voorbij op het journaal en de regionale kranten, waarbij er gewaarschuwd wordt: doe het rustiger aan, ga niet intensief buiten sporten, hou ramen en deuren gesloten.  Inmiddels wonen we hier meer dan tien jaar en in die tijd hebben we gezien dat de Calima steeds vaker voorkomt. Was het vroegâh een of twee keer per jaar, nu is zeven of acht keer per jaar echt geen uitzondering meer.  Het zijn dagen van een geelbruine of oranje hemel in plaats van strakblauw en de concentratie stof wordt steeds intenser hoe langer het duurt. Soms blijft het een week of langer hangen! De smaak van stof in je mond, kortademigheid en een laagje poederachtige stof op alles wat je vastpakt.  Het raam in de slaapkamer, waarvan ik het hout...

Zondagochtend half acht, het was voor een vrije dag nog best vroeg. Uitslapen is er al jaren niet meer bij. Geen zin, geen behoefte en niet noodzakelijk. Nog even lekker liggen met Vroege Vogels op de radio is dan best lekker.   Foto: Robert So - Pexels  Een beetje luisteren naar ontdekkingen uit de natuur, deskundigen die zich volledig wijden aan de communicatie, gedrag of trekroutes van dieren en de aandoenlijke Fenolijn waarin mensen per telefoon kunnen melden welke bijzondere dieren of verschijnselen ze hebben waargenomen in de natuur.  De naam Fenolijn is afgeleid van fenologie: de wetenschap die de jaarlijks terugkerende verschijnselen in de natuur bestudeert. Dan weet je dat ook weer.  Af en toe even weg dommelen en daarna weer een stukje meeluisteren. Naar de column van Nikki Dekker bijvoorbeeld.  Na het luisteren voel ik een intens verdriet, verslagenheid en schaamte. Schaamte voor onze blindheid voor wat wij de aarde en daarmee onszelf aandoen....

Ja. Spanje is wereldkampioen voetbal geworden gisteravond. We hebben de wedstrijd met een half oog gezien, het kon ons niet echt boeien. Maar wel weer leuk als gespreksonderwerp op straat deze dagen. Want voetbal zit de Spanjaarden in het bloed! Op die manier kijken we ook regelmatig naar de tour de France. Met een half oog.  Niet echt om de wedstrijd, maar om de leuke beelden eromheen.Vooral de beelden die de helikopters maken van de omgeving. Kastelen, kleine dorpjes opgetrokken uit zandsteen of allemaal met een leistenen dak, en natuurlijk alle ludieke beeltenissen die gemaakt worden in de omliggende landerijen. Vanuit de helikopter ziet de wereld er heel anders uit. Als je tijd hebt, kijk morgen maar eens - vandaag is een rustdag - het is echt heel leuk om te zien! foto: Nicolas Veithen - Pexels En toch klopt er iets niet met die beelden. Je hoort soms koeien loeien in de weilanden, of klokken luiden als er een kerktoren in beeld komt. Niet altijd maar heel regelmatig. En als ...

Het is zó leuk om te maken en het kost bijna niets. Een vis gemaakt van drijfhout, die je kan ophangen voor het raam, in de tuin of om een saai hoekje wat gezelliger te maken.  De vis is gemaakt van drijfhout, wat het hele jaar aanspoelt op het strand. Ik verzamelde er veel van en spaarde het op in een kratje buiten. Op die manier kan het lekker drogen en eventueel aanwezige beestjes hebben dan nog de kans om te verdwijnen.  Dan begint het uitzoeken: ik zoek stukken uit die geleidelijk van klein (bij de staart) naar groot (midden van het lijf) en weer terug naar klein gaan (richting de kop). Kijk naar de foto... Ben ik tevreden, dan leg ik het lijf op deze volgorde apart. Niet meer aankomen! Daarna zaag ik uit een stukje resthout (in dit geval een plank van een pallet) de kop van de vis: Ik teken de vorm van een hartje en zaag het uit. Het is niet erg als het niet helemaal "strak" is.  Dan gaat het kleine muis-schuurmachientje in het stopcontact en schuur ik alle randjes ...

 In de tips & tricks van deze maand schreef ik er al over: steun je lokale ondernemer door daar (een deel van) je inkopen te doen. Dat kan variëren van je groenten en fruit bij een lokale boer te kopen in plaats van bij de supermarkt.  Lokaal kopen is helemaal niet moeilijk of ingewikkeld. Het vraagt alleen een andere insteek en routine en kan al beginnen door je groenten, fruit en eieren bij een lokale boer te kopen in plaats van bij de supermarkt.  De eitjes koop ik bij een buurman verderop. Hij verkoopt aan meerdere buren en heeft op deze manier wat extra inkomsten. Groenten en fruit hebben we zelf regelmatig uit de tuin maar is lang niet toereikend om zelfvoorzienend te zijn. En dat hoeft ook niet, we doen het erbij voor de lol, wat lukt is leuk, wat mislukt is niet erg en een heerlijke maaltijd voor vlinders, kevers, torretjes en al wat niet meer.  De aanvullende groenten koop ik in de markthal waar 6 dagen in de week bij verschillende kramen de groenten w...

In de tour de France is het vandaag een rustdag. We zijn geen fanatieke wielren-fans, hoor! We kijken tijdens de siësta om de mooie beelden van Frankrijk en Spanje te zien. De omgeving uit de lucht, de kastelen, dorpjes, huisjes en kleuren en de ludieke dingen eromheen.  Soms is het spannend en worden we zelfs een beetje enthousiast over het werk wat de renners verzetten en juichen we even mee met de winnaar.  Tijdens de tour doe ik mijn eigen tour: tour de Fleece. De Tour de Fleece is in 2006 ontstaan toen een groepje spinners (met een spinnewiel, niet op een sportapparaat!) besloot de wielerronde van Frankrijk te koppelen aan een eigen 'race'. Een leuk idee: terwijl de wielrenners trappen, trappen de spinnen mee met het spinnewiel.  Voorraad zat om weg te spinnen maar ik koos ervoor om mijn eigen draai aan de tour de fleece te geven: tijdens het kijken naar de fietsende mannen, brei ik aan een zomer-trui-zonder-mouwen.  Met een draadje in een verlopend kleurtje is ...

Op een eilandje van slechts 30 km doorsnede hebben we lang niet alles binnen handbereik. We leren te leven op een meer simpele manier. Niet zozeer minimalistisch maar meer eenvoudiger. Alles wat we doen - of juist niet doen - heeft invloed op de natuur om ons heen. Dat geldt niet alleen voor ons, maar voor iedereen. Ook als je niet zo afgelegen woont.  Ik probeer iets dichter bij de natuur en met de seizoenen te leven, in de hoop het klimaat minder te belasten. Vaak komen daar hele leuke oplossingen uit voort.  Op deze  eerste  tweede vrijdag van de maand deel ik op mijn blog een tip. Om zuiniger op de natuur te zijn (of op je portemonnee) of gewoon omdat het handig is.  Zoals je misschien weet is hier lang niet alles voor handen. Een tweedehandswinkel is nergens te vinden, en een ruim assortiment van producten moeten we online bestellen. Maar v eel bedrijven verzenden niet naar de Canarische Eilanden vanwege ingewikkelde douaneregels en afwijkende belastingen....

Aan het eind van de vorige eeuw - wat klinkt dat ver weg!! - kocht ik bij Albert Heijn een prachtige gietijzeren pan. Een mooi helderblauwe buitenkant en een diepzwarte binnenkant. Een pan voor het leven, zeg maar. Op de deksel was de knop "aangegoten" dus niet een losse knop met een schroef. De deksel was inclusief knop ook helemaal blauw.  Het was een pan waarbij je bonuspunten kon inleveren om de prijs iets aangenamer te maken. Want toen was voor mij 50 gulden uitgeven aan een mooie pan een behoorlijk hoog bedrag. Ik was er op slag verliefd op en hij stond vaak ook leeg, ter decoratie op het fornuis. Zó mooi vond ik hem. De pan was ideaal voor bijna alles. Goulash, stoofschotels, suddervlees of soep... Ik kon er mee lezen en schrijven. En de pan stond ook nog eens leuk op tafel! In de jaren die volgden sleepte ik de pan altijd achter mij aan. Bij verhuizingen was de blauwe pan het eerste stuk in de keuken wat voorzichtig en met aandacht werd ingepakt. Zelfs toen we alleen ...

 ...als je 's morgens wakker wordt met een droge neus en een keel als schuurpapier, als het water uit de koude  kraan niet meer koud is maar warm en als de nacht temperatuur niet onder de 30 graden komt.... Dan is het zomerrrrrr...!! Dus lange luchtige broeken (katoen, linnen), veel drinken, goed eten, altijd een flesje water in de handtas, je niet druk maken (dus een stapje langzamer lopen) en  zoveel mogelijk in de schaduw blijven.  Heerlijk!   Hou jij ook zo van de zomer? 

Sinds mei hebben we na vele jaren werken weer een weekend zoals een groot deel van de bevolking: op zaterdag en zondag.  Zeker hier is het weekend nog heilig: op zaterdagmiddag om 14:00 uur sluiten de winkels en die gaan pas weer maandagochtend open. Een heerlijke rust daalt dan neer in de straten.  Sommige souvenirwinkels en een supermarkt blijven open maar met uitzondering van de restaurants kan je in het weekend nergens terecht. Zelfs het VVV kantoor en de paar kleine museums zijn in het weekend dicht!  Dat laatste vind ik dan wel weer een beetje vreemd op een eiland waar je van het toerisme leeft, maar voor de rest is het eigenlijk een verademing, zo'n weekend waarop alles dicht is. Een beetje zoals de jaren '70 in Nederland. Ben je iets vergeten? Pech. Maandag ben je de eerste.  Zelf genieten we er nu ook van, een heel echt weekend vrij. Helemaal nu de badkamerklus gedaan is. Qua "logistiek" zorg ik op vrijdag, als we naar huis gaan en langs de grote supermark...

Half elf. Er zijn zeven wachtende voor mij in het postkantoor. Best wel veel maar ik kan het niet veroorloven om op een ander moment terug te komen. De opdracht van een klant in Italië moet vandaag echt verzonden worden. Dus na mijn vraag  ¿ Quién es el último? (wie is de laatste) sluit ik mij aan bij de wachtenden en z oek een plekje op één van de verschillende bankjes die er staan. Buiten is het al warm maar in het postkantoor is het lekker koel, ook al h eerst er een gelaten sfeer en ik hoor af en toe een diepe zucht. Achter de balie zitten twee medewerkers, waarvan eentje nieuw is en dus nog veel moet navragen en lang niet alles weet.  Vóór de balie staat een mevrouw die net aan de beurt is en een carrito aan het uitladen is. Zo'n boodschappenwagentje wat je achter je aan trekt zodat je geen boodschappentassen hoeft te sjouwen.  Uit het karretje komen allerlei pakjes. Of die verstuurd kan worden, vraagt de vrouw in gebrekkig Spaans aan de nieuwe medewerker. Natuurli...

De serene stilte in de middag wordt ruw verstoord door het snerpende geluid van een zaagmachine. We kijken op, en weten eigenlijk al direct wie er op dit uur van de dag aan het klussen is. Het is de nieuwe buurman die het huis beneden aan de weg nog niet zo lang geleden gekocht heeft. Hij leeft nog met Nederlandse gewoontes: "Geen gezeur, gewoon doorwerken, ook al houden ze hier van siesta".  Ach die buurman toch... Hij moet nog even wennen aan 's lands wijs 's lands eer zullen we maar zeggen.  Wij zakken onderuit en maken ons niet druk. Dat helpt toch niet. Straks gaan we weer aan de slag, maar nu sparen we energie door het vooral rustig aan te doen. Want, s inds afgelopen weekend is   het bij ons echt zomer! Het kwam allemaal een beetje later op gang door een nat en koud voorjaar, maar nu hebben we minder wind en hogere temperaturen. Eindelijk! De openingstijden van de winkel zijn aangepast naar Horario de Verano  en we genieten van het moment en van elkaar. Dit b...