Het komt nooit gelegen

Alle materialen, apparaten en machines staan buiten, droog onder de veranda en elke ochtend begint E, de heer des huizes met een nieuwe lijst van werkzaamheden. Terwijl hij zich bezighoudt met de afbraak en daarna opbouw van de badkamer, vertrek ik naar de winkel om te werken. Een prima oplossing. 

Zo fijn dat alles redelijk droog buiten kan blijven staan! 

Het tweede deel van het huis (de badkamer en aangrenzend mijn atelier) is de bouwplaats, de rest van het huis blijft redelijk netjes. Het heel fijn om na de gedane arbeid aan een schone tafel te eten en op een comfortabele bank neer te ploffen, toch? 

Het gaat langzaam. Een oud huis is als een oude dame. Te drastisch renoveren geeft niet het gewenste resultaat. Beter is het om voorzichtig te werk te gaan en voor zover het lukt, het oude te laten zijn voor wat het is. Maar iedereen weet ook dat er bij verbouwingen van een oud huis altijd verrassingen naar boven komen als het een en ander wordt weggebroken. Zo ook nu...

Bij het wegtikken van de meer dan 40 jaar oude tegeltjes ontstaat er een gaatje in de oude waterleiding van koper. Ze liggen anders in de muur dan gebruikelijk en snel handelen is geboden. Hoofdkraan dicht en kijken hoe groot de schade is en wat er nodig is om het e.e.a. te repareren. Er moet verder uitgehakt worden om de reparatie goed uit te voeren, daarna alles testen, dichtsmeren en afstellen. 

De elektrische bedrading in de badkamer is niet echt professioneel aangelegd. "Ach, het is een oud huis... als er maar licht is" zal iemand ooit gedacht hebben. E, de heer des huizes, kreeg op verschillende momenten een flinke klap terwijl hij aan schakelaars werkte, ondanks dat de betreffende groep uitgeschakeld was. De kleuren van de elektrische bedraden zijn naar willekeur gebruikt. Eerst dat aanpassen en voor onze veiligheid verhelpen voordat hij verder kan.  

Geen enkele muur loopt haaks op de andere en overal "golft" het. De oude dame heeft duidelijk uitstulpingen en rondingen. Een oud huis wat met de hand opgebouwd is uit keien uit de omgeving en waarbij delen van de rots gebruikt zijn als fundering is nou eenmaal niet zo makkelijk waterpas en te maken. En dat hoeft ook niet, maar vraagt wel af en toe om creativiteit.

De 60-70 cm dikke muren zijn bedoeld om de warmte buiten te houden. Het is gestapeld met grote brokken steen, er is gezocht naar kleinere en gevuld met veel fijn gesteente om solide muren te krijgen. Het heeft met meer dan 200 jaar al heel wat zomers, stormen en slagregens weerstaan.  

Daarna zijn de muren verstevigd met leem en (later) cement. Op sommige plekken hebben de muren bijna vrouwelijke rondingen. De charme van een eeuwenoud huis zullen we maar zeggen! 

Alle muren van de badkamer waterpas glad maken en afstucen zou betekenen dat de badkamer een stuk smaller zou worden. Geen optie. Met wandtegeltjes van 15 x 15 cm moet er hier en daar wat geschoven en opgevuld worden maar het stoort niet en het resultaat is heel mooi. Misschien waren Mozaïek tegelmatjes nog wel het makkelijkste geweest. Maar dat is achteraf praten...

Niets meer te zien van de doorboorde oude leidingen!

(En al wel een glimp van de nieuwe tegeltjes...)

E, de heer des huizes, ploetert zich overal doorheen en heeft - soms na een middagje nadenken en puzzelen voor elk probleem waar hij tegenaan loopt een oplossing. Als het niet linksom kan, dan zorgt hij dat het rechtsom gaat. Zo wordt elk probleem een uitdaging en is de voldoening groter als het allemaal lukt! 

Het enige wat bij alle wijzigende werkschema's overeind blijft staan is dat de toiletpot zo lang mogelijk op zijn plek blijft staan. 

Een kale boel... 

De douchebak achterin heeft hier nog de oorspronkelijke ´

vloer met lekkende tegeltjes. 

Toch heb je niet alles in de hand. Terwijl de badkamer op zijn hoogtepunt van verbouwen komt en eigenlijk niets meer is dan een kale ruimte met een losse toiletpot op de afvoer, komt er een link in de kabel. Ik krijg een keel als schuurpapier, het gevoel dat ik een cactus heb ingeslikt en er zijn hoestbuien waarbij allerlei kleuren mee naar buiten komen (verdere details zal ik je besparen). 

Totaal onbekend met het fenomeen 'verkouden worden' dacht ik dat het met de winkel één dagje dicht doen wel over zou zijn. 

Al jaren geen griep gehad, (de laatste keer was in 2011..) en alles met betrekking tot Covid weten te omzeilen maar nu leek het erop dat ik bakzeil moest gaan halen. De winkel ging dicht. Eerst een dagje, maar dat stapelde zich langzaam op. Een flinke keelontsteking (want dat lijkt het) is nogal besmettelijk en een "blaffend" persoon met schrapende geluiden en waterige oogjes is niet echt een visitekaartje in de winkel. 

E, de heer des huizes werkt ondertussen hard door aan open leidingen, uithardend cement, afwijkende afmetingen en poetst ijverig op de witte sluier die na het voegen op de tegels verschijnt. De winkel staat in dit geval op de tweede plaats. 

Voor mij geldt een andere agenda. Slaapjes doen overdag, veel thee met kamille, gember, citroen en honing. Dropjes. Tonsiotren, af en toe een Strepfen pastille. Kk kan geen smaken meer kunnen onderscheiden en vul mijn dagen met stomen, gorgelen en weinig praten. Vooral dat laatste valt mij moeilijk..... 

Ondertussen begint de badkamer vorm te krijgen. Elke keer als ik wakker word uit een rusteloze slaap zijn er oplossingen bedacht, aanpassingen gemaakt en ziet de badkamer-in-wording er weer mooier uit.  

Foto's? Nee, die komen pas als het echt helemaal af is!