Zij van dat eiland

Over 77 nachtjes is het kerst. Voor velen nog héél ver weg maar het gaat altijd weer heel snel.  Elk jaar probeer ik in januari al te beginnen met het maken van de eerste kerstkaart en er elke dag eentje bij te maken. Door het steeds voor mij uit te schuiven, moet ik er hartje zomer écht aan beginnen om de kaartenmolen vol te hebben in oktober. Want dan  zijn er al klanten die er speciaal voor langs komen. Alle kaarten zijn door mij handgetekend en ingekleurd. Daardoor is elke kaart weer anders.  Dit jaar kwam er een extra handeling bij: het fotograferen en inscannen van de kaarten die online komen, daarna het schrijven van teksten, en het toevoegen van 'tags'. Een heel gebeuren maar inmiddels staan er 18 kerstkaarten online , en er volgen er nog meer! En weet je, er komen ook kerstkaarten online waarbij alleen de lijnen zijn getekend. Zo kan je ze zelf of met je (klein)kinderen inkleuren en worden het hele bijzondere en persoonlijke kerstkaarten.  Hoe leuk is dat?...

  Vorige week schreef ik er al over , ik ben  was al vroeg in kerstsferen met het maken van voldoende kerstkaarten. Allemaal handgemaakt met liefde en aandacht en te koop in de stenen winkel op het kleine eiland in de Atlantische Oceaan.  Voor hen die niet in de gelegenheid zijn om even langs te komen 😉 is er een mooie oplossing: een online shop waarin je de handgemaakte kaarten kan kopen. Niet als gedrukt exemplaar, maar als digitaal bestand! Het voordeel daarvan is dat je op je gemak kan kiezen welke kaart(en) je wilt, zonder het risico dat ze uitverkocht zijn. Een ander groot voordeel is dat je geen centje verzendkosten betaald en dat je weken moet wachten op je pakketje. Nee, binnen enkele minuten staan ze hop!  op je bureaublad.  Het is een kwestie van uitprinten op wat dikker papier, bijvoorbeeld off-white papier, of heel lichtgekleurde papier met een spikkeltje. Netjes uitknippen en je bent helemaal klaar. En wil je van één kaart meerdere afdrukken maken...

Nou, dat was wel even nodig, de zondag als rustdag. In de eerste twee weken van oktober staat het eiland - en vooral San Sebastian - in het teken van feestelijkheden ter ere van de patroonheilige van het eiland Virgen de Guadalupe.   Gisteren (zaterdag) werd er een 'Muestra de Artesania' georganiseerd. Strik vertaald is dat een ambachtelijke tentoonstelling maar in de praktijk is het een gezellige braderie waarbij de producten van verschillende nieuwe en oude ambachten verkocht worden.  Een week geleden kreeg ik de vraag om ook deelnemer te zijn aan deze dag. Na een rustige zomer had ik daar best wel weer zin in. Mjjn werk is deels reciclado de materiales (hergebruik van materialen) in de vorm van het gebruik van zeeglas en strandvondsten  maar ik maak ook werk met geschreven teksten - een afgeleide van kalligrafie. Beiden gaan goed samen in mijn stand.  Om de boel op te bouwen worden we om 08:30 uur verwacht. Door de jaren heen zijn E, de heer des huizes en ik hee...

Terwijl het kwik nog steeds rond of boven de 30 graden is, probeer ik in de kerststemming te komen. Met soms een druppeltje zweet leg ik de laatste hand aan de serie kerstkaarten voor in de winkel. Het zijn er ondertussen meer dan 100... Allemaal handgemaakt, getekend en ingekleurd met aquarel en hier en daar een gouden accent. De eersten zijn overigens al verkocht. Er komen klanten speciaal langs, of sturen tevoren een berichtje: "ik ben eind juli drie weken op het eiland op vakantie, heb je toevallig al kerstkaarten klaar?" Natuurlijk, geen probleem.  Ze vertrekken met een tasje vol, klaar om de liefste wensen te versturen in de drukke decembermaand. Voor hen die niet elk jaar op vakantie langs kunnen komen heb ik een prachtig alternatief. Daar zal ik volgende week iets over schrijven. Eerst nog even verder schilderen, voordat alles droog is.... Superleuk dat je mijn blog leest!  Heb je genoten van dit artikel? Ik deel mijn verhalen en tips met ontzettend veel liefde en ple...

Elk jaar hetzelfde liedje, in September wordt het aan het einde van de vallei - waar we wonen - en waar de bergen aan drie kanten omhoog steken, een kleine oven. Daardoor kan de warmte niet weg. Met nachttemperaturen van 30 graden, en overdag temperaturen die ver boven de 38 uit komen, lijkt de herfst nog ver weg. In het gehuchtje Chejelipes, zo'n 3 kilometer bij ons vandaan, staat een officieel weerstation en werd het gistermiddag 41,6 graden.... Op dit moment is het warmer dan normaal en hangt er al bijna een week Calima over de eilanden. Voor wandelaars, rustzoekers en vakantiegangers het perfecte weer om helemaal niets  te doen. De warmte is té drukkend en de Calima ontneemt het zicht. Bergwandelen, sporten en intensieve inspanning wordt vanuit de overheid dan ook afgeraden.  In het oh zo fotogenieke straatje naast de winkel is uitgestorven. Aan de linkerkant (met het stoeltje)  een stukje van de winkel. De grote laurierbomen op het plein, schuin naadt de winkel, bied...

 Na een klus is - vind ik - niets zo fijn als opruimen en daarna genieten van het resultaat. Dat geldt voor klussen in en om het huis, maar ook als ik klaar ben met een schilderij. De basis maakte ik buiten, ergens in mei. De badkamer stond op zijn kop , mijn atelier ernaast was een no-go zone in verband met stof, gereedschap en materialen.  Dus sleepte E, de heer des huizes, de zware ezel naar de voorkant van het huis, ver weg van de stofwolken. Eenmaal de basis op het doek, verdween het schilderij onder een laken in het atelier. Er was geen rust en tijd om te werken aan details.  Zo'n pauze in je werk - in dit geval noodgedwongen - is heel fijn. Je creëert afstand en ziet zaken waar je aan wilt werken. Pas eind juni kon ik er met enige regelmaat weer aan werken en met kleine stapjes werd het de bloemenweide die ik voor ogen had. Het is vooral veel kijken en op je in laten werken, af en toe wat schilderen en dan weer laten rusten. Je (ik) doe al gauw teveel.  Er zit...

Eat the frog is een uitdrukking uit het bedrijfsleven waarbij je jouw grootste, moeilijkste of lastigste taak als eerste doet aan het begin van de dag.  Als je dat achter de rug hebt, ziet de dag er een stuk lichter en fijner uit. En dat werkt echt. Zie hieronder.... Op dit moment werk ik aan een huzarenstukje. Het papierformaat is 50 x 70 cm en wordt normaal gesproken gebruikt voor olieverf. Het papier is speciaal geprepareerd, het is dik en toch heel soepel en heeft de structuur van linnen. Ik heb er een complex lijnenspel op gemaakt wat een groep zebra's vormt. Het is gebaseerd op een digitaal ontwerp wat ik ergens zag. Die lijnen, die je nog heel goed op een groot deel aan de rechterkant van de afbeelding kan zien, zijn echter geen gewone lijnen, maar is  geschreven tekst . Zie hieronder: Als eerste maakte ik door woorden te schrijven, alle lijnen. In totaal schreef ik meer dan 9800 keer het woord cebra voordat het hele lijnenspel af was.  . Ik zag wat het werd maa...

Afgelopen weekend bladerde ik door allerlei foto's, digitaal geordend in mapjes per jaar. Ik zocht niets speciaal, gewoon een beetje bladeren. Mijn oog valt op een niet echt fotogeniek plaatje. Niets in scene gezet of opgeruimd maar gewoon een klein moment van "hoe het ooit was".  2016. Een foto uit het eerste jaar dat ik met kleine ingelijste tafereeltjes - gemaakt met strandvondsten - op marktjes stond. We woonden in een echt Spaans appartementen complex: veel gezinnen in kleine woningen en dunne muren. Aan de buitenkant van het complex waren de duurdere huizen, met ramen die uitzicht hadden op de straat.  De minder duren appartementen, zoals de onze, vormden de binnenkant van gebouw met ramen waarbij je ongeveer bij de buren op tafel kon kijken. Het deerde ons niet, we waren zielsgelukkig en voelden ons al echt Spaans.  Het was er (overdag) stil en knus. Vrijwel elke dag maakte ik nieuwe tafereeltjes met gepolijst glas, wat ik vond op het strand. E, de heer des huizes,...

Alle materialen, apparaten en machines staan buiten, droog onder de veranda en elke ochtend begint E, de heer des huizes met een nieuwe lijst van werkzaamheden. Terwijl hij zich bezighoudt met de afbraak en daarna opbouw van de badkamer, vertrek ik naar de winkel om te werken. Een prima oplossing.  Zo fijn dat alles redelijk droog buiten kan blijven staan!  Het tweede deel van het huis (de badkamer en aangrenzend mijn atelier) is de bouwplaats, de rest van het huis blijft redelijk netjes. Het heel fijn om na de gedane arbeid aan een schone tafel te eten en op een comfortabele bank neer te ploffen, toch?  Het gaat langzaam. Een oud huis is als een oude dame. Te drastisch renoveren geeft niet het gewenste resultaat. Beter is het om voorzichtig te werk te gaan en voor zover het lukt, het oude te laten zijn voor wat het is. Maar iedereen weet ook dat er bij verbouwingen van een oud huis altijd verrassingen naar boven komen als het een en ander wordt weggebroken. Zo ook nu... ...

  Eindelijk, na heel veel jaar, gaan we naar gewone openingstijden. We werkten in de eerste jaren (vanaf 2016) alleen in de weekenden op lokale (ambachts) marktjes. Heel vroeg op in de ochtend om over slingerweg en naar de andere kant van het eiland te rijden.  We reden in het donker weg en als de zon op kwam waren we ongeveer op het hoogste punt van het eiland, ruim 1350 meter. Vaak was de temperatuur daar niet hoger dan een graad op tien. Daarna zakten we weer af naar beneden, naar de kust, waar de temperatuur alweer een stuk aangenamer was. Op sommige markten moest je wachten tot je een plek toegewezen kreeg, op andere wekelijkse markten hadden we een eigen vaste plek. Alles eigenhandig opbouwen, aankleden, aantrekkelijk maken. Aan het eind van de dag alles weer inruimen en reden we de route in omgekeerde volgorde, maar nog wel bij daglicht. Vertrokken we van de markt, dan was het vaak lekker warm. In de zomers was het op de top van het eiland qua temperatuur ook aangenamer...