Nísperos plukken

 "Fruit en groenten zijn minder voedzaam dan voorheen"

Zo kopt de National Geographic in een artikel uit 2022.  En het is niet het laatste artikel wat hierover gaat. De hoeveelheid voedingsstoffen in verse groenten en fruit is sterk afgenomen in vergelijking met dat was onze grootouders aten.....

De reden is het grootschalige telen, het optimaliseren van de opbrengst (hoe meer hoe beter..) en de wijze van oogsten. 

An apple a day keeps the dochter away gaat dus niet meer op.... 

Ik pak mijn krukje en ga maar wat níspero's plukken. Daarvan weet ik 100% zeker dat die nog vol vezels, vitamines en mineralen zitten en nog niet aangetast zijn door de welvaart.

Nísperos groeien hier overal, je vindt ze aan de kant van de weg, in het wild en op verlaten stukken land.

De boom staat twee terrassen lager dan ons huis en is metershoog. De bloesem was in november van verre al te ruiken en na drie maanden draagt de boom honderden oranje vruchten ter grootte van een pruim. Ze zijn kwetsbaar, de nísperos. Een flinke regenbui of veel wind zorgt voor bruine plekken en vroege rot. 

Als de nísperos rijpen, dan moet je er snel bij zijn want ze zijn snel overrijp en (dan) een lekkernij voor vliegende insecten. 

Ik pluk de grootse van elke tros, de kleintjes mogen nog even door rijpen voor een latere pluk. Binnen een paar minuten heb ik een kistje vol. 

In de keuken haal ik het velletje (lijkt op de schil van een perzik) eraf. Dan snij ik langs de drie pitten en verdeel het vruchtvlees in porties voor de diepvries. De smaak is zoetig zoals meloen, de structuur heeft iets weg van een peer. 

Je kan ze ook zo uit de hand eten, een stuk of drie per dag is dan meer dan genoeg. Maar omdat ze maar kort te verkrijgen zijn, vries ik ze in. Altijd handig. 

Het is veel werk dat schillen van de kleine vruchten, maar wetende dat dit stukken gezonder is, ga ik dapper door. 

Vanavond hebben we in ieder geval al iets lekkers yoghurt met níspero-puree.