Zij van dat eiland

Er kwamen vandaag lieve en bezorgde mailtjes binnen, naar aanleiding van mijn blog over storm Nuria .   E, de heer des huizes, had een ronde om het huis gedaan en de tuinstoelen etc. zó gezet dat de wind er geen vat op kon krijgen. Na een rustige nacht (we hadden de storm aan het begin van nacht verwacht) trok de wind in de vroege ochtend flink aan.  Het dak kraakt af en toe van de valwinden die vanaf de achterkant over de bergkam heen komen. Maar het voelt vertrouwd en veilig in ons huisje van ruim 200 jaar oud met dikke muren. Het heeft in die jaren vast al heel wat stormen doorstaan... Al snel komt de regen bijna horizontaal door de vallei heen. De planten en bloemen buigen zwaar door van zoveel natuurgeweld, maar veren ook weer op als de wind weer even wegvalt.  Gedurende de middag nemen regen en wind af en piept af en toe ze zon door de zware bewolking heen. Ik maak de aquarel af - klaar om morgen in de lijsten - en ga samen met E, de heer des huizes, een kijkje...

 We strijken neer in Tamaduste. Het mooie van internet is, dat je al heel veel kunt bekijken en lezen over je reisbestemming(en). Tamaduste was één van die plekjes die ik graag in het echt wilde zien. Het dorpje zelf stelt niet zoveel voor en ligt aan een kleine baai. Kijk zelf even..... Ja.... ook wij stonden met open mond te kijken! Tropisch plekje, toch? Heerlijk beschut zwemmen, poedelen en luieren. Hier houden we het wel even uit. En zo geschiedde. De laatste dagen van ons verblijf zetten we de Land Rover in een zijstraatje - de plek om in te slapen en voor de rest genieten we van de rust en het water. We lezen wat, kijken wat voor ons uit en slenteren om beurt naar het lokale supermarktje (wel 30 meter verderop... ufff) voor een broodje of richting de pizzeria waar je voor 6 euro een rijkgevulde pizza kunt bestellen, die we natuurlijk aan de waterkant opeten. We ontdekken een café waar we voor € 1,00 meeneem-koffie kunt bestellen. 's Avonds lopen we er nog eens naar toe...

 Als we de volgende ochtend wakker worden zijn we toch een beetje gebroken. De weg waaraan we stonden was tot een uur of twee behoorlijk druk. Veel verkeer, taxi's met lallende vakantievierders en rond 00.00 uur veel restaurants die gingen sluiten en de rommel naar een verzamelplek brachten, niet ver van onze parkeerplek vandaan. Combineer dat met de temperatuur die 's nachts rond 28 graden blijft hangen, Bas die heel veel rommelt in zijn mand en de geluiden die we ontwend zijn. Het is als inslingeren op een boot, we moeten wennen aan alles.  Rond half zeven is het nog donker maar E, de heer des huizes, maakt even een klein rondje met Bas en ontdekt ca. 150 meter verder, nét van de drukke weg af, een parkeerplaats op een pleintje vlak achter het strand. De verhuizing is eenvoudig. Hij start de Land Rover en rijdt terwijl ik nog in het bed lig, naar de andere plek. Aldaar ronken we nog dik twee uur door, daarna is het tijd voor een ontbijtje en het boarden voor de volgende fe...

 Het kriebelt weer. Ik heb de digitale pen weer opgepakt en schrijf weer blogs! Na een lange stilte, met een indrukwekkende pandemie, en (midden in die pandemie!) het openen en beginnen van een winkeltje, is er weer zin om te schrijven. Maar het kiebelt nog meer.... We gaan weer op pad!! Een paar weken geleden speelden we met het idee om naar El Hierro te gaan. Zowel La Gomera, El Hierro en La Palma hebben al een aantal weken code groen als het om Covid-19 gaat. Die eilanden zijn inmiddels voor bijna 80% gevaccineerd en de besmettingen zijn op één hand te tellen. De Spaanse overheid vindt dat voldoende veilig om deze eilanden onderling weer te verbinden met meer dan alleen het noodzakelijke verkeer. De kleurcodes (groen, oranje, rood en bruin) zijn ruim een jaar geleden in het leven geroepen op de Canarische eilanden en worden wekelijks aangepast, afhankelijk van besmettingen. In het kort: bij code groen zijn er geen beperkingen en bij code rood mag je vrijwel niets. Alle tusse...

Er hangt al een week een vreemde sfeer in huis... Er liggen overal boeken en van een bepaald soort. Soms zijn er spullen kwijt en wordt er gemopperd, maar de spullen opbergen, ho maar! Maar de spullen die overal in huis liggen, verdwijnen stuk voor stuk in de Land Rover. Dat kan maar één ding betekenen... We gaan weer op pad! Natuurlijk hebben die tweebeners het dan druk met spullen pakken. Wandelschoenen, kleren en ik weet niet wat al meer. Wat een gedoe! Als ze mijn voerbak en riem mee nemen zijn we toch klaar? Leve de lol, met zijn drieën in de auto en de paden op de lanen in, toch? Nee, er moeten extra papieren worden geprint, - want anders doen ze bij het boarden weer moeilijk - boeken uitgezocht en er worden lijstjes gemaakt met de plattegrond er naast. Zelfs de motorkap van de Land Rover gaat omhoog - de baas kijkt ernstig, vast een serieuze zaak - en reservoirs worden aangevuld. De Land Rover werd gewassen (beláchelijk..) en de tassen gepakt. We gaan niet lang en ook niet ver....

  De laatste twee dagen in Cadiz genieten we met volle teugen van het prachtige weer en onze plek vlak aan zee. We staan op de boulevard bij Playa de la Cortadura, met de achterkant van de Land Rover naar het strand. Als we wakker worden, zien we de zee en het verlaten gele strand. Na het ontbijt gaan we het water in, lezen we wat in de schaduw van een overkapping en zien we het strand vollopen met dagjesmensen. Het strand van Cadiz Spaanse strandgangers gaan vaak op pad met koeltassen vol heerlijk eten en genieten onder kleurige parasolletjes de hele dag van strand en zee. Ze kopen maar weinig bij restaurantjes, alles zit immers in de koeltassen en koelboxen. Het zijn vaak meerdere parasols met voor iedereen een stoeltje in de schaduw eronder. In het midden de koelboxen, waaroverheen vaak nog een tafeltje wordt gezet. De hele familie geniet van de zomer. Na drie uur wordt het nog wat drukker op het strand, de werkende ouders komen met kinderen naar het strand of schuiven aan bij d...

Het is ver over middernacht als we aankomen en het is nog steeds heet: 42 graden. De wegen zijn in Spanje niet zo goed verlicht als in Nederland en we zijn moe, zó moe. Het nog even zoeken naar de ingang van de camperplaats. We zien wel campers achter een muurtje staan en vinden uiteindelijk de smalle ingang, verstopt tussen een rijtje bomen. Het is vol maar we frommelen uiteindelijk de Land Rover tussen twee andere campers in. Achter ons is een hoog gebouw, de muur straalt nog de warmte van de dag af. Het sanitair is vies en heeft heel lang geen schoonmaak gehad. Een douche is nergens te vinden. Maar het zal ons een worst zijn. We zijn compleet murw. We gaan een rondje lopen in het centrum van Zafra om onze benen te strekken en het bloed te laten stromen. Er zijn nog veel tentjes open maar zin in eten hebben we niet. Terug bij de Land Rover herinner ik me dat er in de koeler nog een halve watermeloen ligt. We werken hem, midden in de nacht en zittend voor de Land Rover met smaak weg. ...

Gisteravond hebben we de boel weer ingepakt, vanmorgen zijn we al vroeg op pad gegaan voor een lunch met vrienden die in Madrid wonen. We willen Madrid niet in. Te groot, te druk, te chaotisch en op dit moment veel te warm: boven de 40 graden. Toch wilden we elkaar zien en spreken. Een geschikte locatie vinden was lastig maar werd uiteindelijk origineel opgelost: zij gaven de regio aan, wij zochten en vonden een picknickplaats en hebben de locatie via Google maps aan hen doorgegeven. E, de heer des huizes, heeft de Land Rover vlak naast de picknicktafel gezet en de luifel uitgeklapt. Zo kunnen we toch op het midden van de dag lekker buiten eten en proosten op het weerzien! Het is intens en eigenlijk veel te kort om zóveel te bespreken. Maar, we moeten door.... Vanaf onze lunchplek (zo'n 80 km boven Madrid) willen we naar La Estrella. Een eenvoudig gehuchtje met iets meer dan 300 inwoners maar in een prachtige omgeving. De overnachtingsplek zou een mooi uitzicht over een dal geven. ...

De temperaturen zijn overdag hoog (33 - 34 graden) maar 's nachts koelt het lekker af waardoor een deel van de ochtend nog betrekkelijk koel is. Ágreda ligt nog op ongeveer 1000 meter hoogte en dat scheelt echt wel een paar graden in temperatuur met het lager gelegen land, zéker als het gaat om de nachttemperatuur. Al is de camperplaats veel voller dan ons eerste bezoek, het voelt niet als 'druk'. We doen ons eigen ding, rommelen wat rond de Land Rover en genieten van het nietsdoen. Als we het te warm krijgen koelen we af onder de douche. Inmiddels weten we dat een stuk zuidelijker een warmtegebied ligt met temperaturen van 40 graden of hoger. We moeten daar over een paar dagen wel doorheen maar hopen - tegen beter weten in - dat de temperatuur dan iets gezakt is. Ágreda is een oude stad en om daar wat van te zien, moeten we vroeg op pad. Sterker nog, we moeten de wekker er zelfs voor zetten! En als we ergens een hekel aan hebben.... Om half acht zijn we fris en fruitig, in...

We rijden na de Pyreneeën door naar Ágreda, waar we op de heenreis een nacht met regen gestaan hebben. Het lijkt heel lang geleden dat we hier het terrein op reden. Toen stonden er maar twee andere campers, nu is het een stuk voller. Ook de bomen zitten vol in het groen en met een zonnetje erbij ziet het er allemaal een stuk gezelliger uit! Op vrijwel dezelfde plek als toen, zetten we de Land Rover neer. Nu niet met de neus naar het zandpad, maar 'overdwars' waardoor we met de luifel naar het gras staan. Het zandpad is zo'n 2 kilometer lang. Wij staan aan het eind (of begin....) ervan en het is een geliefd pad voor de lokale bevolking om op te wandelen na de siësta. Ik kan me daar wel wat bij voorstellen want elke dag dat je er overheen sloft, schuifelt of kwiek wandelt (afhankelijk van je leeftijd en conditie) kom je weer andere mensen tegen. Bijna iedereen heeft wel tijd voor een praatje, en Spanjaarden doen dat graag en uitgebreid. De huishoudelijke zaken op orde Al snel...

We blijven twee dagen in Pierrefitte Nestalas. De plek waar we staan ligt tegen een berg aan waar een 9 kilometer lang pad naar boven loopt. Het is een oud pad waar je te voet uiteindelijk de grens van Frankrijk naar Spanje kunt oversteken. Met Bas lopen we meerdere keren een stuk omhoog, het zicht op het dal en de hoge pieken van de Pyreneeën zijn op elk moment van de dag weer anders. Deze camperplaats is een gewilde plaats - zodra er iemand weg gaat, is binnen een uur de plek alweer bezet. We maken een wandeling het kleine dorpje. Midden in het dorpje loopt een klein stroompje maar de extra aangebrachte hoge betonnen wanden doen vermoeden dat het hier in het voorjaar met smeltwater weleens heel anders kan zijn. Opruimen! Aan het eind van de tweede dag ruimen we zoveel mogelijk op. De luifel alvast naar binnen, alle andere spullen alvast op de 'reisplek'. en spullen klaar leggen die we voor een reisdag nodig hebben. Morgen gaan we de Pyreneeën in en hopen in Spanje aan te kome...

Na drie heerlijke dagen reizen we vandaag  naar de Pyreneeën. Alles is weer ingepakt en we zeggen iedereen gedag. Afscheid nemen doet altijd zeer. En zo voelde het na alle gezelligheid met de familie. Dagen met zon, rosé en muziek. De kleine camping kwam zó uit een Franse film: Voor de receptie, die in de avond dienst deed als bar, stonden ronde tafeltjes en stoeltjes. Vlak ernaast stonden banken met houten tafels, aangevuld met een klein podium met simpel afdakje. Er hingen snoeren met gekleurde lichtjes die 's avonds aan waren. Bedenk daarbij live-muziek en het is helemaal compleet! Zittend aan de oever van een meertje waar we elke keer afkoelden, praatten we bij. De barbecue deed goed dienst en er werd geproefd van zelfgemaakte paella. We sliepen in de daktent en 's nachts hoorden we het geschuifel en geblaf van dassen die hier in het wild leven. Met nog een allerlaatste zwaai en bescheiden getoeter rijden we weg. We kijken voor ons uit, ieder met eigen gedachten... het is ...

  Af en toe is het lastig om goed internet te ontvangen, we rijden niet echt door dicht bevolkt gebied. Sterker nog, we vermijden zoveel mogelijk de grote steden. Te druk, te vol en teveel gekrioel. Bij tankstations is het over het algemeen geen probleem. Ik heb een ritme gevonden om een blog alvast in 'notities' of in 'Word' te maken en het beeldmateriaal alvast kleiner maken en op volgorde op te slaan. Als we dan online kunnen, is het een kwestie van plakken en knippen. Naar huis Na Gérardmer hebben we zo zachtjesaan besloten om tickets te bestellen voor de ferry die ons vanuit Huelva naar huis zal brengen. Maar jullie zitten pas halverwege Frankrijk! Hoor ik jullie denken. Klopt. Het is ook niet zo dat we in één lijn naar de ferry willen, integendeel! Maar ooit moeten we terug en ook in het Zuiden van Europa zijn de vakanties begonnen. Als de ferry vol is, moeten we een week wachten omdat er maar één keer per week eentje vertrekt. Regeren is vooruitzien! Dit soort ...

Het is vandaag maar een ritje van zo'n 230 kilometer: bestemming Louhans. We stoppen even omdat er op een gevel weer mooie beschilderingen zijn te zien en zoals altijd, maak ik er wat foto's van. Hier wordt de oude muurschildering weer opgeknapt... ... en deze kan je bijna antiek gaan noemen, maar minstens zo mooi! Vroeger dan we dachten zijn we in de buurt van Louhans. Even twijfelen we of we niet nog een stukje door zullen rijden.... Maar nee, g ewoon zo meteen al settelen, een lunch maken en genieten. Het hoeft niet elke dag een kilometer-dag te zijn. Hier linksaf, rechts onder het viaductje door. Verderop zou een bruggetje liggen en daar moeten we overheen. We rijden onder het viaduct door en dan... Wild-West rijden Dan houdt de weg op. Althans, de weg is opengebroken. Er staan hekken en iets verderop staan asfalteer-machines. De bestemming is maar 1200 meter verderop. Via de routeplanner geef ik een omweg in en opnieuw rijden we naar de camperplaats. Maar ook nu komen we i...