Een muts voor de buurman

Drie weken geleden stond er een verrassing voor het hekje. Het bleek een zak met zeven "jasjes" van de lammetjes die in het late voorjaar in het dal werden geboren, ongeveer 100 meter lager van ons huisje. 

Zo'n vachtje gaat vele keren door je handen eer dat je kan gaan breien. Uitzoeken, wassen, spoelen, uitpluizen, kaarden, spinnen en twijnen. En dan nog een keer wassen om de draai te fixeren.....En dan ziet de wol er zo uit:

Tijd om te breien! En dat gaat eigenlijk heel snel. Al heb ik heel dun gesponnen, door het met drie draden te twijnen wordt het een draad voor breinaald nummer 4. Het garen is donker, een speciaal steekje daardoor overbodig, het wordt 1 recht 1 averecht. 

En dan is een muts met een omslag in twee avonden klaar. En dan gaat 'ie voor de laatste keer een kwartiertje in een handwarm wolwasmiddel. Hierdoor ontspant de wol en grijpen de steken mooier in elkaar: het breiwerk wordt egaler. 

Goed nat gaat dan de muts over een opgerolde handdoek om in vorm te drogen. Buiten op de tafel in de wind gaat dat best lekker snel. 

En dan... dán kan de muts gedragen worden! De nieuwe drager van de wol - Virgilio - was verrast en blij 'want' zei hij, 'daar bij de schapen komt in de winter pas heel laat de zon. Dan is het echt koud, soms maar 14 graden!' 

(En dat is voor Canarische begrippen echt koud!)

Superleuk dat je mijn blog leest! 

Heb je genoten van dit artikel? Ik deel mijn verhalen en tips met ontzettend veel liefde en plezier met je. Met een klein, virtueel kopje koffie steun je deze blog enorm. Zo help je mij om gratis fijne inspiratie te blijven maken. Klik op de knop hieronder en drink eentje met me mee!