Wat leer je eten
De maaltijden in je kindertijd hebben een grote en blijvende invloed op je keuze van voeding én gezondheid op latere leeftijd. Wetenschappelijk onderzoek laat zien dat de smaken en producten waarmee je als kind opgroeit, de blauwdruk vormen voor het eetgedrag de rest van je leven.
Ze hebben een rechthoekige vorm en zjjn ongeveer 18 x 25 cm groot. Eigenlijk voldoende om twee keer van te kunnen eten. Maar ze zijn onweerstaanbaar en zo versgebakken Heerlijk! Pittig gekruid en gevangen in bladerdeeg eten we onze vingers er bijna bij op.
Voor mij heel herkenbaar. De warme maaltijden vroeger waren een weinig creatieve afwisseling van aardappelen, groenten en vlees. Op vrijdag vaak macaroni, die zaterdag opgebakken werd en op zondag aten we soep, die werd zaterdags al gemaakt. De ene week tomatensoep, de andere week groentensoep.
Met een rigide moeder die een afkeer had van vrijwel alle soorten vlees, kwam er eigenlijk alleen een nogal zoute gehaktbal uit de keuken. Of een gehaktgerelateerde variatie zoals een slavink. Heel soms een speklapje of een dikke plak gebakken boterhamworst.
Andersoortig vlees zoals stooflapjes, kipfilet, draadjesvlees of hamlappen kwamen niet op tafel, evenals gevogelte of vis. Het kerstsfeer verhogende fonduen was van latere tijd en bestond uit de varatie van gehaktballetjes, stukjes biefstuk en varkensvlees, veel sausjes en stokbrood, dus mag je eigenlijk niet meetellen.
Soms nam mijn vader een zoute haring mee, of stond er op zondag een blikje haring in tomatensaus op tafel. Moeder zat aan de andere kant van de tafel te griezelen van dat wat door mijn vader werd gegeten. Ze liet luid en duidelijk haar afkeer horen.
Wij als kinderen lieten het wel uit on hoofd om een hapje te proeven. Hoezeer mijn vader ook zijn best deed, we weigerden. Want mama, die de scepter in huis zwaaide, zou echt wel weten wat wel of niet lekker was, toch?
En zo groeide onbewust een afkeer van alles wat mij niet geleerd was te eten. Geen kippensoep, paprika, champignons, pompoen en andijvie. Want dat kwam niet in het kookboek van mijn moeder voor. Maar ook geen kabeljauw, een scholletje of andere witvis, laat staan schelpdieren zoals mosselen.
Gelukkig is het aardig goedgekomen en eet ik inmiddels alles - en nog veel meer - van wat ik hierboven opnoemde.
Zoals de empanadas gevuld met tonijn. Zo tegen tegen het weekend worden ze vers gemaakt in het supermarktje. Je moet er snel bij zijn, want ze zijn zó uitverkocht.... Balancerend van de ene naar de andere hand - want gloeiendheet - gaat het op een holletje naar huis of naar de winkel.
Superleuk dat je mijn blog leest!
Heb je genoten van dit artikel? Ik deel mijn verhalen en tips met ontzettend veel liefde en plezier met je. Met een klein, virtueel kopje koffie steun je deze blog enorm. Zo help je mij om gratis fijne inspiratie te blijven maken. Klik op de knop hieronder en drink eentje met me mee!
Herkenbaar! Het "kookboek" van mijn moeder was iets uitgebreider dan dat van jou, maar nog steeds heel beperkt. Een kleine selectie van groenten, aardappelen, en draadjesvlees of een gehaktbal. En soms bruine bonen met botersla en wat spekjes. Nooit vis, nooit kip of varkensvlees bij de warme maaltijd.
BeantwoordenVerwijderenMijn vader kocht samen met mij paling, haring, hom en kuit en dergelijke, wat we dan samen in de stad opaten. Dat ging niet mee naar huis. Een beetje stiekem.
Alleen groentesoep, en alleen zelfgekookte gele vla en bij uitzondering griesmeelpudding, ook zelf gekookt. En stoofpeertjes als toetje.
Ik heb later veel leren eten en ik vind bijna niets vies. Ik moet er wel bij zeggen dat er in de jaren 50 en 60, toen ik een kind was, ook niet veel te krijgen was in ons provinciestadje. En in de jaren dat mijn moeder een kind was nog minder. Dat maakt wel uit. Het enorme assortiment van nu was er toen nog niet.
Ook voor mij voor een groot deel herkenbaar. Mijn moeder kookte vaste dingen op vaste dagen en verzoop alles in een azijnsausje, wat ze niet kende aten we niet... Mijn vader moest voor zijn werk regelmatig overwerken en dan at hij bijvoorbeeld bij een Chinees restaurant. Mijn moeder kreeg je daar niet naar toe want wie weet wat ze allemaal uitspookten in de keuken. Maar ik wilde zulke dingen wel graag proberen dus nam mijn vader me mee. Maar ik kwam bij famiie en vriendinnen, waar het allemaal heel anders toeging en dat opende mijn ogen voor ander en veel lekkerder eten. Toen ik 16 was besloot ik zelf te gaan koken, maar kreeg dan commentaar dat het niet zo hoorde, dus kookte ik alleen nog maar als ze er niet was. Later ben ik kooklessen aan kinderen gaan geven en ook onze eigen kinderen heb ik van kleins af aan betrokken bij het maken van eten, die lusten alles, zelfs meer dan ik. en ze koken en bakken dat het een lieve lust is. Ik eet pescotarisch met zo min mogelijk vis, maar wil wel dingen die ik niet ken en waar geen vlees in zit proberen. Hier op het eiland zijn weer allerlei dingen die we niet kennen en uitdagingen om vleesloos te eten en dat vind ik wel leuk.
BeantwoordenVerwijderen