Een verrassing voor het hekje

Na een heerlijke siësta, waarbij Doerak halverwege even buiten heeft staan blaffen, maak ik koffie en loop naar buiten. De deur staat als we thuis zijn altijd tot laat op de avond open, alleen met flinke wind of regen gaat de deur dicht. Dat Doerak in- en uitloopt is alleen maar fijn. Hoort hij wat, of dénkt hij wat te horen, dan kan hij vrij heen- en weer lopen en aan iedereen laten weten dat hij de waakhond is.

In tegenstelling tot Nederland, zijn blaffende honden hier heel gewoon. Veel honden lopen los rond het omheinde huis of worden in hokken gehouden voor de jacht. Loopt er iemand langs, dan wordt er luid geblaft. Horen ze iets wat ze niet kennen, dan wordt er lang geblaft. Dénken ze dat er iemand langs loopt, of dénken ze iets te horen, ook dan wordt er geblaft. Welkom en el campo - welkom op het platteland van Spanje. 

Geblaf hoort hier bij de geluiden van de natuur, van buiten. Net zoals het geblaat en gemekker van de geiten en schapen die ongeveer 100 meter lager in het dal rondscharrelen in de kraal. Overdag gaat het hek open en scharrelen ze als kudde aan de overkant de bergen in. 's Avonds komen ze uit zichzelf weer naar beneden. Gaat het niet snel genoeg, dan komt de hond van de buurman wel even vertellen dat ze op moeten schieten.

Eenmaal buiten met de koffie blijft Doerak aandacht vragen. Er is iets aan de hand, iets wat hij wil "vertellen" en ik loop met hem om het huis, richting ons hek, Doerak voorop. 

En..  hij blafte niet voor niets. Er staat een grote zwarte zak tegen het hekje. 

 Doerak is er niet bij weg te slaan, zelfs de knisperige plastic buitenkant ruikt al heel interessant. 

Er komen zeven kleine vachtjes uit, van de lammetjes die vorig jaar in de kraal zijn geboren. Op de foto zie je links dat Doerak het onweerstaanbaar vindt!

Het zijn zeven verschillende kleuren: zwart, donkerbruin, rossig, wit, roomkleurig, grijs en gevlekt. De vachtjes zijn niet groot, best wel schoon en heel erg zacht.....

Ik kan niet wachten en ga het meteen uitsorteren, de "konten" en de "poten" eraf: daar zitten wat vilt-achtige stukken en is de wol wat vuil. 

Zonder verkeerde zuinigheid ga ik te werk en na een uurtje is de zwarte zak opnieuw gevuld, maar nu met de vuil wol die ik niet ga gebruiken. Alle konten, poten en viezigheid kan ik in één keer weggooien. 

Wat overblijft zijn twee kratten met daarin de vachtjes. Tussen elk va hutje heb ik een oud t-shirt gelegd. Ik vind het de mooiste wol van de wereld, want uit ons eigen gehuchtje. Hoe leuk is dat? 

Projectjes tollen door mijn hoofd maar zover is het nog lang niet. Er wacht nog veel werk voordat ik er iets van kan maken.....

Superleuk dat je mijn blog leest! 

Heb je genoten van dit artikel? Ik deel mijn verhalen en tips met ontzettend veel liefde en plezier met je. Met een klein, virtueel kopje koffie steun je deze blog enorm. Zo help je mij om gratis fijne inspiratie te blijven maken. Klik op de knop hieronder en drink eentje met me mee!