Klussen in stilte

Zwijgzaam zoek ik naar een schroevendraaier. Een passende graag. Ik zie alleen handgrepen en als er dan eentje pak is het een priem of een platte schroevendraaier. Die laatste zijn er in veel maten en uitvoeringen maar daar heb ik helemaal niets aan (zucht..) ik zoek een kruiskopschroevendraaier en ook nog eentje die niet al te groot is. 

Dat heb je als er geklust wordt. Overal ligt gereedschap wat in gebruik is. Ik wacht mijn moment af en als E, de heer des huizes, met de douchekraan bezig is pak ik de schroevendraaier. Voor de douchekraan is een Engelse Sleutel nodig en geen kruiskop schroevendraaier. Ik hou de schroevendraaier omhoog - de heer des huizes knikt - en zonder iets te zeggen loop ik naar het bouwpakket van Benotti.

Ik pak de doos uit. Eerst een blad met pictogrammen - de taal van plaatjes is internationaal - waarop staat welke volgorde ik moet aanhouden om het kastje goed in elkaar te zetten. Daarna volgen alle onderdelen . Ze zijn netjes genummerd met een stickertje en in een zakje zitten schroefjes, plugjes en draaidingetjes. Ze corresponderen met een klein vakje bij elke picotgram: als ik dit deel in elkaar ga zetten, heb ik die schroefjes of pinnetjes nodig. Er staat zelfs bij welk gereedschap ik nog meer nodig heb. Het moet er straks zó uit gaan zien:

Dit moet lukken. Ik zeg niets en ga aan de slag!

Zijn we boos? Hebben we ruzie gehad en zitten we allebei te mokken? Nee. Ik zwijg omdat mijn stem langzaam lijkt te verdwijnen. Samen met honing, thee en kleine zachte hapjes helpt het de genezing van mijn keel. Zwijgen om je stem en keel te sparen valt niet mee. We maken gebaren om iets duidelijk te maken, of ik hou iets omhoog (koffie...?). Als ik even acuut aandacht nodig heb, klap ik in mijn handen. Het werkt perfect. Maar met deze actie van zwijgen voor genezing besef ik maar al te goed hoe vaak je je stem gebruikt. 

Wat zal ik blij zijn als het voorbij is.....