Zeeglas zoeken
Toen we hier net woonden liep ik elke ochtend met de hond over het strand. In tegenstelling tot nu was dat nog niet verboden. Ik liep vroeg, op een tijdstip waarop vrijwel alle toeristen nog aan het ontbijt zaten, zo ergens rond negen uur.
Al lopend over het strand viel mijn oog op kleine glinsterende "steentjes". Bij het oprapen zag ik dat het glas was en stopte het in mijn broekzak. Het werd een gewoonte om dat te doen en elke keer kwam ik thuis met wat stukjes, vooral als de zee onrustig was (geweest) spoelde er veel aan.
Soms sorteerde ik alles op kleur, gewoon voor de lol. Ik had geen idee wat ik er mee moest maar laten liggen kon ik ook niet.
Overal waar de mens is geweest of heeft gewoond, is zeeglas te vinden. Het is niet anders dan aangespoeld glas wat eerst door de mens in de zee is gekwakt. Een fles wijn werd vroeger nadat ie leeg was gewoon in zee gegooid en brak in stukken op de rotsen.
Al die scherven worden gepolijst door de branding, de beweging van het water en de stenen waar het langs schaaft en rolt. Zo'n proces duurt jaren. Hoe ronder en gladder het zeeglas is wat je vindt, hoe ouder het is.
Groen en wit zijn heel veel te vinden en op de daarna komt hier het geel/bruine van de Spaanse bierflesjes. Heel soms vind ik blauw. Blauw is bijzonder, het werd vroeger gebruikt door apothekers als medicijnpotjes. Over het algemeen vind je hier maar weinig schelpjes. Geen bergen schelpen zoals op het noordzeestrand in ieder geval. Maar bij vlagen spoelen hier weleens heel veel dezelfde kleine schelpjes aan. Die gaan dan ook mee naar huis.
Al zoekend naar zeeglas wandel ik langs de vloedlijn, over het zwarte vulkanische zand naar het einde van de baai en dan weer terug. De baai is ongeveer 500 meter breed, dus eigenlijk heel klein. Maar over dat stukje doe ik ruim een uur, ik loop in een tempo waarbij een schildpad mij nog zou kunnen inhalen. Als ik op het strand op deze manier bezig ben, kom ik niet snel vooruit. Ik loop tijdens laagwater ook nooit in één rechte lijn maar zigzag over het drooggevallen strand, om maar niets te missen.
Tip: als je naar zeeglas zoekt, is het fijn als de zon nog niet hoog aan de hemel staat. Bij een laagstaande zon "streelt" het zonlicht over het strand waardoor het glas makkelijker te zien is door de schittering. Ook is het handig om de getijden in de gaten te houden. Bij hoogwater is er veel minder zeeglas te vinden dan bij laagwater.
Bij hoogwater ben ik vaak met 40 minuten wel klaar met zoeken, bij laagwater ben ik soms wel anderhalf uur bezig - en vind ik vaak veel meer. Vooral op het drooggevallen zand spoelt van alles aan. Ook stukjes sea pottery (geslepen stukjes aardewerk die op dezelfde manier in het water zijn gekomen als het glas) en drijfhout gaan mee. Met drijfhout kan je heel leuke dingen maken, zoals de windvissen die ik laatste maakte.
Thuis spoel ik alles af onder de kraan in een oude zeef en laat ik het drogen op een theedoek. Daarna kan het sorteren beginnen: té glanzende stukjes gaan in een bakje: als ik weer ga zoeken, gooi ik die stukjes weer terug, de zee moet hier nog even aan werken ;-)
Alle stukjes zeeglas gaan in een grote platte bak, ik sorteer niets op kleur. Alles in een platte bak en gewoon lekker zoeken en roeren. Een beetje zoals je met de stukjes van een legpuzzel doet.
Hieronder zie je een video uit de beginjaren. Een presentatrice van de regionale televisie had op een marktje gezien wat ik van zeeglas en drijfhout maakte en wilde er graag een kleine reportage over maken. Poepzenuwachtig en nog heel basic met het Spaans, maar ook een beetje trots....
Aan het einde zie je ook wat ik er van maak!
Reacties
Een reactie posten
❤️Leuk als je wilt reageren!
Let op! Anonieme reacties worden niet geplaatst.