In onze achtertuin

Slechts 5 minuten van ons huis beginnen de uitlopers van het Parque Nacional Garajonay. Een lastige naam? Nee hoor, spreek de G uit als een zachte 'k' en maak van de j een 'g' en je hebt zomaar de Spaans woord te pakken. 

Sinds 1986 staat dit natuurgebied op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Het natuurgebied is een van Europa's grootste en best bewaarde laurierbossen. Miljoenen jaren geleden bestonden veel delen van de aarde uit een dergelijk regenwoud. Tijdens ijstijden is dat grotendeels verdwenen, maar hier op la Gomera is nog een deel te vinden. Een groot deel van het gebied bestaat uit laurierbomen die wel 40 meter hoog kunnen worden. Wij wonen aan de rand en wandelen eigenlijk zó het gebied in wat heel uitgestrekt is.

Op sommige plekken wijkt het bos een beetje en heb je prachtige doorkijkjes die je meteen heel nietig doen voelen. Het bos is zó uniek en maakt zoveel indruk, daar word je vanzelf een beetje stil van.

Soms steken we een smalle waterstroom over. De mannen van Tragsa hebben daar van planken van omgevallen bomen een bruggetje gemaakt. Voor Doerak een perfecte plek om even uit te rusten. De wandeling die wij maken, doet hij minstens in viervoud! Hij rent ver vooruit, gaat dan weer eens helemaal naar link "er ruikt hier iets héél interessants" of rent terug naar waar we al gelopen hadden "klopt het nou dat ik net dit rook..?! Hij is helemaal in zijn element!

Wandelen doe je trouwens langzaam: elke keer als je om je heen wilt kijken - en dat wil je - moet je stilstaan. Om je heen kijken terwijl je wandelt is vragen om moeilijkheden, de paden zijn smal en rotsachtig. Als je je verstapt heb je echt een probleem. Het is een oase op het toch al zo rustige eiland om alles te vergeten. En dat allemaal in onze 'achtertuin'. 

Over het algemeen laat men hier de natuur zijn gang gaan en blijven omgewaaide bomen liggen zoals ze gevallen zijn. Het zijn nieuwe woningen voor de soms unieke dieren die hier leven en voeding voor de bodem. Soms moeten omgevallen bomen wel versleept worden om alle wandelroutes toegankelijk te houden. Dit doen de mannen en vrouwen van natuurbeheer Tragsa die in dit gebied werkt en zorgen voor onderhoud van de smalle wandelpaden, brandpreventie en bescherming van het oerbos. 

Op sommige plekken plant dit team nieuwe laurierbomen, zoals hier bij de verborgen beek, niet ver van ons huis. Rondom het kleine boompje worden keien gelegd en vlakbij zet men een 8 literfles neer, gevuld met water. Op de fles staat: Geef mij water en vul de fles opnieuw, Dank u. Er staan meerdere kleuterboompjes en geven ze allemaal een slokje water en vullen de flessen opnieuw bij het fris stromende beekje. 

Als iedere passant dit doet, gaat het echt wel goedkomen met deze boompjes!