Kleine huftertjes

Elk voorjaar is het "bal". Dan kruipen er zwarte duizendpoten uit de aarde richting de muren van ons huis. Vorig jaar rond deze tijd schreef ik er ook al over.

Het ene voorjaar is het wat meer dan het andere voorjaar, alles is afhankelijk van de hoeveelheid regen, de temperatuur en de hoeveelheid zon. Meer regen, matige kou en veel bewolkte dagen zijn een garantie voor veel Ommatoiulus moreleti, De Portugese duizendpoot. 

Het is een plaag op de Canarische Eilanden, helemaal na een vochtige winter en nat voorjaar. Nou... laten we zo'n seizoen nou net achter de rug hebben! 

Het is de natuur, en dat is waar. Maar het beestje heeft hier geen natuurlijke vijanden en dan is het hek van de dam...

De eerste weken, zo ergens in februari gaat de plaag "pieken" en komen we ze overal tegen. Ze kruipen vanuit de aarde richting het huis, tegen de muren op richting het dak. 

Elke ochtend veeg ik alles van de muren en het terras en schuif alles in een plastic zakje. Knoop erin en - jammer jongens - in de grote container onderaan de berg. 

In de loop van de weken worden het er steeds meer en vegen we zowel in de ochtend als in de avond alle duizendpoten bij elkaar en worden ze afgevoerd. Het "zakje" waarin ze verdwijnen wordt een heuze zak.

De hoeveelheid die we per keer opvegen is goed voor een medium conservenblik vol. En er komt geen einde aan....

Waar ze vandaan komen is een raadsel maar overal kom ik ze tegen, zowel buiten als binnen. En dat laatste gaat mij echt te ver. Als je ze in je pan vindt, over het aanrecht ziet lopen, in de douchebak tegenkomt.... Er is een grens, toch? 

Dus kopen we toch maar weer eens Celiet, of  in het Spaans Tierra de Diatomeas. Geen gif, maar een natuurlijk middel om deze kleine huftertjes buiten te houden. Celiet bestaat uit de gemalen skeletjes van eencellige kiezelwieren en is scherp voor de tere duizendpoot voetjes. Het is ongevaarlijk voor Doerak en Snip maar de zwarte onderkruipseltjes houden er niet van. 

Ik strooi ik veeg eerst de boel maar weer schoon en strooi dan met een zeef een brede rand van het witte poeder rondom het huis en de tuin. Na een uurtje ben ik klaar. Zo. Dat zal ze leren!

Het ziet er niet uit, maar het moet maar even. Nu het terras weer schoon is, kan ik ook weer gewoon mijn yoga en Qigong in de ochtend doen zonder dat  over mijn mag banjeren of - erger nog - over mijn voeten kruipen.

Het is geen vederlicht poeder zoals talkpoeder dus blijft goed liggen bij een beetje wind. Bij vocht wordt een soort "koek" maar het verliest zijn werking niet. 

Binnen veeg ik voor de laatste keer de lijkjes bij elkaar. Nu maar hopen op de warme dagen die komen. Dan verdwijnen deze kleine watertjes als sneeuw voor de zon.