Een norse blik maar een gouden hartje

Pinksteren is in de Spaanse cultuur volkomen onbelangrijk. Dit weekend wordt er wel in veel Rooms Katholieke kerken de eerste Communie gedaan, iets wat met familie en veel eten en drinken omlijst wordt. Het weer lijkt een omslag te hebben gemaakt dus voor deze familie aangelegenheid is het heel fijn om dat buiten, met klapstoeltjes, muziek partytent en de barbecue te vieren. 

Voor ons niets van dat al. Ik stort mij op de grote (voorjaars)schoonmaak nadat we zaterdagochtend Snip voor de laatste keer meenamen naar de dierenarts. 

Het ging niet meer. Er was geen verbetering te zien na alle injecties met antibiotica en pijnstilling. Vrijdagavond kon hij nog maar nauwelijks op zijn pootjes staan en begon het holle miauwen, iets wat Droppie in de laatste dagen ook deed. Al had hij zijn oogjes nog open, hij was er niet meer bij en met twee kleine prikjes werd hij uit zijn lijden verlost. 

Arme knurft, geboren in het wild, na een jaar gevangen, gecastreerd en tijdens die ingreep knippen ze ook een puntje van het oor af. Hierdoor kan je van verre al zien dat de kat of poes geholpen is. Dit, om het overschot aan zwerfkatten in de bebouwde kom en omstreken terug te dringen. Snip had twee afgeknipte oorpuntjes. Hiermee kan men zien dat dit een grote groep wilde katten was die lange tijd in het Nacional Parque Garajonay leefde en ongeveer vier jaar geleden is gevangen.  

Na castratie werd Snip opgevangen in het asiel, daar heeft hij bijna twee jaar gezeten voordat wij hem in huis namen. Compleet mensenschuw en niet gewend aan een huishouden met alle geluiden vandien.

Was hij de eerste weken nergens te bekennen en zat hij uit angst continue onder ons bed, langzaam aan kreeg hij vertrouwen en kwam hij overdag weleens tevoorschijn. Na een paar maanden liep hij rond in huis en wist hij wanneer hij te eten kreeg, dan kwam hij bij het keukenblok zitten. Aaien ging moeizaam, optillen of op schoot was echt nog uitgesloten.

Tót Doerak in huis kwam.... Toen werd de Koning in hem wakker en eiste hij geluidloos maar standvastig zijn plek op: dit koninkrijk, dit huis, was zijn plek en niet van "die hond die opeens hier in huis loopt te schooien"... 

Hij ging de confrontatie met Doerak niet aan maar zat opeens naast mij, op de armleuning van de bank. Niet veel later sprong hij, als ik aquarelletjes zat te schilderen, op schoot. Aanraken of aaien was op dat moment nog niet van toepassing, hij nam op zijn eigen tempo de kleine stapjes richting het vertrouwen van de mensen om zich heen. 

De afgelopen maanden zat Snip op de rugleuning van de bank, tegen onze nek aan, of bij mij op schoot. Hij liet zich aaien en kroelen en bood zelfs zijn buik aan om daar te kriebelen. Dat is volledige overgave en vertrouwen.  

Doerak, nog pup en weleens wat lomp, wilde alleen maar spelen en ravotten met Snip. Maar daar voelde hij niets voor, al kon hij Doerak de laatste weken flink plagen door langs de bank te lopen waar Doerak altijd onder verstopt ligt. 

Wetende dat de hond met moeite onder de bank vandaan kom komen, voelde Snip zich veilig om erlangs te paraderen, te stoppen en af en toe neerbuigend naar hem te kijken. Met een klein huppeltje schoot hij weg als Doerak met veel moeite (want te groot) onder de bank vandaan kwam. Veel te laat om nog wat te beginnen tegen Snip, die allang op veilige afstand was....

De laatste weken lagen ze vaak gebroederlijk naast elkaar op de bank. Er was acceptatie en vrede gesloten tussen deze twee harige huisgenoten. Hij kwam van ver, maar leerde dat het huis een veilige haven was en dat wij te vertrouwen waren. Nooit heeft hij naar ons uitgehaald. 

Het werd langzaam een gewone, echte huiskat die in de keuken luidkeels kwam vertellen dat het etenstijd was. Die 's morgens zat te wachten op het trapje naar de slaapkamer. Vlak voordat het zonlicht naar binnen scheen nam hij zijnn plek in en wachtte geduldig tot we uit bed kwamen. Eerst moest er geaaid en gekroeld worden voordat hij ons voorging naar de keuken. 

Het was een kat met een geschiedenis, een norse blik maar met een gouden hartje. Hij had het naar zijn zin op onze Finca maar werd slechts 4 jaar.....