Mens erger je niet....

Onze winkel met 45 vierkante meter staat vol met zelfgemaakte spullen. Allemaal met liefde gemaakt en naar eigen idee. Items met zeeglas, drijfhout en steentjes, of afbeeldingen gemaakt met handgeschreven woorden, boekenleggers met een kleine handgeschilderde decoratie of kaarten met een aquarel erop. 

De twee openslaande deuren aan de voorkant staan altijd helemaal open, uitnodigend om een kijkje te komen nemen. Wij zitten achterin de winkel en werken daar aan nieuwe items. Het leek ons leuk om de bezoeker een kijkje in de keuken te geven en de maker aan het werk te zien. 

Als er mensen binnenkomen, begroeten we ze, maar stuiven niet meteen op ze af. We vinden het zelf ook niet fijn om in een winkel meteen belaagd te worden. Als er interesse is, is het vroeg genoeg om actie te ondernemen en een praatje aan te knopen.

We zijn trots op ons werk, vertellen dan graag over welke materialen we gebruiken en hoe het gemaakt wordt. We pakken de aankoop (hoe klein ook) transport-waardig in want 95% van de aankopen gaat mee in de koffer naar huis. Desgewenst pakken we het mooi in en doen er een vrolijk papieren tasje omheen. Een aankoop moet een feestje zijn is ons motto. 

Kortom: we besteden aandacht aan ons werk én aan de klant of bezoeker. 

Er zijn echter mensen die binnen komen en niet reageren op onze begroeting, die stoïcijns voor zich uit blijven kijken. Of die wel gedag zeggen maar na een rondje in de winkel, weglopen zonder iets te zeggen. Mensen die geïnteresseerd zijn waarmee ik een gesprekje heb en het werk uitleg en ze daarna lekker rond laat kijken, die daarna zonder gedag te zeggen de winkel uit lopen. Ik begrijp dat niet. 

Of mensen die ongevraagd van ons werk foto's maken. Die, als we ze begroeten (of alleen al kijken), zich betrapt voelen en niet weten hoe snel ze hun mobieltje moeten wegstoppen. Sommigen blijven ongegeneerd door fotograferen ondanks dat we met een glimlach en heel vriendelijk zeggen dat ze het ook kunnen kopen ("dan kunt u er zoveel foto's van maken als u wilt.."). 

Echt, ik vind het alleen maar een compliment als er een foto gemaakt wordt. Van het werk, van de winkel, van de werkplaats als ik aan het werk ben... Maar het is toch een kleine moeite om dat even te vragen? 

Het gebeurt dagelijks. Echt. En als je ze goed bekijkt, stelt het niets voor, zijn het kleine ergernissen die je van je af moet laten glijden. Maar op sommige dagen word ik er weleens knorrig van. Gelukkig is er geen dag dat ik met tegenzin naar de winkel ga en voel ik mij nog steeds bevoorrecht om op deze plek te wonen en te werken!