Zij van dat eiland

 We zijn er bijna. Afgelopen week heeft E, de heer deze huizes, de wasmachine verhuisd. Het ene huis uit was nog niet zo´n probleem, daar was alles gelijkvloers en vrijwel meteen bij de auto. Nu moest het zware gevaarte 100 traptreden omhoog. Het pad loopt wat gekronkeld naar boven en ook niet alle traptreden zijn gelijk qua grootte en diepte. Best nog een uitdaging maar de oplossing was een steekkarretje en de hulp van een vriend, waardoor deze laatste en zware meters makkelijker gingen. Vandaag is de aansluiting gemaakt en hebben we samen de wasmachine op zijn plaats gezet. Nu hoef ik niet meer te plannen om (in het andere huis) even snel een wasje te draaien, hoera!! Op de dagen dat we vrij zijn, probeer ik de tuin wat te fatsoeneren. De vorige eigenaren woonden hier 3-4 keer per jaar een maand en snoeiden dan alleen hetgeen in de weg hing of te groot werd. Het ontbrak soms aan goed snoeien om de vorm erin te houden of het verwijderen van wilde opslag (van die lange scheuten...

Verderop, meer richting zee en ´bewoonde wereld´ zijn drie enorme bassins met een stuwwand, waarin al het regenwater uit de omringende bergen wordt opgevangen. Wij wonen vrij dicht bij het een kleiner bassin van zoetwater in de bossen. Tot voor kort (een paar jaar geleden) ging al dat water na eenvoudige zuivering zó de leidingen in van het kleine gehuchtje waar we nu wonen. Dit kleine gehuchtje stond bekend om het heerlijkste water van het eiland! De moderne tijd stelt, dat dit niet zomaar meer kan. Al het water wordt nu gezuiverd met chloride. In ons vorige huis rook het leidingwater écht niet fijn en smaakte het vies. Wij begrepen dat, hoe verder van de bron hoe slechter het water. (Misschien wordt er verder van de bron iets meer toegevoegd om het water "schoon" te houden?) Daarom haalde E, de heer des huizes, altijd eens in de paar weken een groot aantal 8-liter petflessen met drinkwater.  Het is niet anders, maar het zat mij niet lekker. Water halen in pét flessen....!...

 Dertig jaar geleden was de weg naar het kleine gehucht waar we gaan wonen, nog een zandweg tegen de bergwand aangedrukt. In die tijd werd de weg vooral lopend gebruikt, al dan niet vergezeld door een ezeltje dat werd gebruikt als lastdier. Vooral voor de smalle paadjes naar de wat hoger gelegen huizen of in het dal was zo´n ezeltje heel handig voor de oogst, voor inkopen of voor stookhout. Maar ´de vooruitgang´ hé..... In 2012 verdween het laatste ezeltje. 1993 - een zandpad langs de bergwand De weg naar het kleine gehucht werd breder, er kwam zelfs asfalt! Er werden blokken geplaatst en later werd op sommige plekken een heuse vangrail geplaatst. Soms van hout, soms van metaal. De huizen die verder of hoger van de weg lagen maakten kabelbaantjes waaraan een bak of haak bevestigd was, tussen de weg en huis. Hierdoor werd het transport van spullen eenvoudiger en sneller. Sommige kabelbaantjes worden handmatig bediend, anderen zijn elektrisch. De overbuurman is er zélf een keer mee...

 Bij een huisje wat al bijna 200 jaar staat kan je niet verwachten dat alles loodrecht en haaks is. De eerste bewoners hebben het huisje gemaakt door stenen te stapelen en de ruimtes er tussen op te vullen met steeds kleinere stenen. Het is een huisje waarvan elke steen door mensenhanden op zijn plek is gelegd. Net zolang geschoven totdat de steen het beste tussen de andere stenen paste. En dan weer een steen… en weer één… totdat er een winddichte muur stond. Soms werd er nog leem tussen gesmeerd om het nóg dichter te maken. De muren zijn daardoor minstens 60 cm dik, ook de tussenmuren. En elke muur heeft wel een bobbel, kuil of uitstulping. Waarschijnlijk omdat de steen die daar gebruikt werd net iets groter of kleiner was. Bij het afplakken op de grond en langs de kozijnen - als voorbereiding op het schilderen van de muren - vallen de hobbels en bobbels goed op. Maar wat wordt het mooi als je de muren weer opfrist met een laagje wit!

 Het was een lange dag met veel wachten, veel documenten en veel handtekeningen maar uiteindelijk was alles getekend en werden we de eigenaar van een lief, klein huisje. Een huisje waarvan de oorsprong tot wel 200 jaar terug gaat, met dikke muren, een laag dak en ligging op het zuiden. Het ligt op een hoogte van ongeveer 450 meter, in de beschutting van een vallei, op een kilometer of 8 van de kust. Het was liefde op het eerste gezicht. Moe van zoveel documenten, handtekeningen en informatie laten we ons vallen op het dichtstbijzijnde terrasje en bestellen broodjes hamburger met ei. Ons voornemen om feestelijk uit eten te gaan laten we even schieten.... Daarna rijden we naar ons nieuwe onderkomen. We staan aan de voet van de heuvel waartegen ons huisje ligt, met de sleutels in de hand. Wat hebben we naar dit moment uitgekeken! We waren al weken bezig met de indeling, veranderingen en inrichting en konden er soms maar slecht van slapen. Het voelt als een magisch moment als we de...

 Bij het inrichten van de winkel hadden we al kennis met hem gemaakt. We hadden al snel in de gaten dat hij van privacy en rust hield en niet zo gesteld was op veel contact met ons. Wij vonden dat prima, waren veel te druk met klanten en de winkel, dus lieten dat zo. In de loop van de weken zagen we hem steeds minder, waarschijnlijk nam hij de benen zodra hij ons in de smiezen kreeg. En, zoals wel vaker gebeurt: uit het oog uit het hart. De kennismaking van de eerste weken had bij ons nog niet zoveel indruk gemaakt, dat wij hem in de daarop volgende tijd echt misten. Een paar weken terug zaten we op onze werkplek in de winkel aan de koffie en opeens was hij daar, flink uit de kluiten gewassen. Hij kwam even buurten....

  Terwijl het ligbad voor een klant werd geschilderd, maakte E, de heer des huizes, er een filmpje van. 

Opruimen... het is onvermijdelijk als je gaat verhuizen. We gaan iets kleiner wonen, dus moet er hier en daar geschift worden: gaat dit mee, geven we het weg of verdwijnt het in de container. Na een aantal jaren in een groot huis, zijn er best wel wat dingen die we bewaarden voor "je weet maar nooit waar het handig voor is" en "als we het weggooien zal je zien dat we het over een poosje toch nodig hebben" . Nee, het valt nog niet mee om heel resoluut door het huis te gaan. Waar we heel resoluut in konden zijn was de tuin. Die moet leeg opgeleverd worden, net zoals we hem ruim vijf jaar geleden aantroffen: betegeld en zonder planten. Dus gaan we aan de slag. Zo was het. plantenbakken op  de tegels. De rotsen en grote stenen waarmee E, de heer des huizes, de plantenbakken maakte, slepen we weer weg. p lanten worden uitgegraven en tijdelijk in potten gezet.  Bij gebrek aan een schep, werk ik met het blik van een stoffer en blik - gaat ook heel goed! In een paar...

 Op het eiland merk je landinwaarts meer het verschil van de seizoenen, dan aan de kust. Het is veel groener. Je ziet in de kleine gehuchtjes die daar liggen, veel prachtige bougainvilles in allerlei kleuren en volop citrus bomen. Het is het resultaat van koelere temperaturen in de winter, vaker een regenbui en een vruchtbare grond. Het groene hart van het eiland staat bekend om zijn wandelpaden. Eind vorig jaar gingen wij voor een ommetje, ongeveer 7 kilometer landinwaarts. En een paar dagen daarna nog een keer. Het heeft een reden waarom we terugkeren naar diezelfde vallei..... We hebben een prachtig huisje gezien waar we verliefd op werden, aan de rand van het Nationaal Park Garajonay . Bijna 250 jaar oud met dikke muren van wel 60 cm dik, die de warmte in de zomer lang buiten houden. Met een geitenstal die jaren geleden bij het huisje is getrokken. Met kleine raampjes, die verdeeld zijn in kleinere raampjes. Met vier openslaande deuren naar een overdekt terras, wat uitkijkt op ...

 Soms krijg ik een vraag om iets te maken op het creatieve vlak, wat niet alledaags is. Een beschildering op/in een kunststof bad bijvoorbeeld. Het moest de beschadigingen, die in de bodem van het bad zaten en gerepareerd waren, bedekken. En niet te druk, maar "iets" met natuur...voor de rest mocht ik mijn gang gaan. Leuk! Eerst werd het bad gebracht, ik kon met de badkuip in het atelier, bepalen of ik het bad op zijn kant zou zetten, op de grond of op de werktafel zou plaatsen. Dat laatste bleek de meest fijne plek om erin/aan te werken. Ik heb genoten van deze klus, zie hieronder de foto´s. Eerst een basis van takken.. ..waarna ik een basis van groene bladeren in olijfgroen schilderde. Na het drogen van de basis, kon ik kleurnuances aanbrengen in takken en bladeren en kon ik details schilderen.... ...zoals bloemen en besjes... Ik gebruikte Amsterdam Acrylverf (kleuren 243, 268, 622 en 623 en oh ja, een klein beetje 101) en een Rembrand 14 penseel. Een heel fijne combin...

vlak na kerst zijn na lange tijd, lieve mensen uit Nederland gekomen om op het eiland een welverdiende vakantie te vieren. Met de goede papieren en de nodige informatie van internet was de reis prima te doen. En met een huisje wat ze al vaker hebben geboekt, is het meteen al ontspannen en vertrouwd als ze aankomen. Al is beeldbellen een geweldige uitvinding in deze tijd en maken we daar regelmatig gebruik van, bijkletsen in het écht is natuurlijk het allerleukste! En oh, wat doen we dat vaak, en dan ook nog eens in het Nederlands. Ze zijn er met twee kleine mensjes voor wie alles nieuw, mooi, spannend en bijzonder is. En met hen om ons heen, zien we het eiland ook weer met andere ogen; Ze brengen zelfgezochte schelpjes en gevonden drijfhout mee van het strand bij het kerkje van Virgen de la Guadalupe waar ze hé-le-maal naar toe gelopen zijn.  In een fijne balans zien we elkaar, blijven we op de hoogte van de avonturen zoals een stoere wandeling in het oerbos, een  strandb...

 Elk jaar zo eind oktober, begint het hier te gonzen. De eerste "breedgeschouderden" worden gespot. Ze lopen nog wat onwennig door de straten in korte broeken en vaak steken de witte benen in sokloze sportschoenen of badslippers. Wij weten inmiddels hoe laat het is en zien in de dagen die volgen steeds meer van deze "breedgeschouderden". Ze strijken neer op terrasjes en bestellen voor een weeshuis. Écht. Broodjes Americano (sla, tomaten, uien kaas, ham en een gebakken ei) en hamburgers worden per twee per persoon besteld en weggewerkt alsof het niets is. Doe er ook nog maar een portie papas (friet) bij.  's Avonds zien we ze opnieuw op de terrasjes moeiteloos grote borden pasta naar binnen werken. Als je erop let, lijkt het alsof ze de hele dag kauwend doorbrengen. Ze lachen, herkennen andere "breedgeschouderden" en vormen heel langzaam een eigen communie. De communie die vooral geen enkel probleem heeft om heel veel calorieën naar binnen te werken ...

 Ik schreef het in mijn vorige blog hoe fijn het is om af en toe (op een vrije zondagmiddag..) iets uit de voorraadkast op te duikelen en lekker te genieten: thee met een stroopwafeltje, een boterham met boter en hagelslag, of een andijviestamppot met echte rookworst.  Onlangs kwam mijn oudste schoolvriendin hier op bezoek en nam een schat aan lekkers mee, onder andere échte rookworst. Want ook al komt hier aan zee de temperatuur vrijwel nooit onder de 18 graden, ik maak bijna elke winter een echte pan erwtensoep, mét worst!  De geur of smaak van een gerecht brengt je dan op zulke momenten terug in de tijd. Iedereen heeft herinneringen aan eten van thuis. Altijd macaroni of tomatensoep op zaterdag, frietjes of pannenkoeken als je jarig was... vul maar in! En wat dacht je van muziek? Zoek iets op waar je vroeger idolaat van was en luister er naar. Voor je het weet ben je járen terug in de tijd en als je weer bij zinnen komt, zijn er úren verstreken. Nee, ik hang niet he...

 Als je uit Nederland weg gaat weet je het nog niet... maar zodra "het nieuwe" er vanaf is, kan je zomaar dingen gaan missen. Een kaasschaaf bijvoorbeeld, is in het Spaanse land vrij onbekend. Soms vind je wel een dunschiller, bijvoorbeeld bij de "Chino" ( de Chinees ) waar bijna álles te koop is.  Het zijn vaak grote winkels, wat niet altijd aan de buitenkant zichtbaar is. Maar eenmaal binnen kijk je je ogen uit. Van gereedschap tot kinderknuffels, van tafelzeil tot fotolijstjes en van kitscherige armbandjes tot telefoonhoesjes en een groot assortiment plastic bakjes, al dan niet met dekseltje. Chino´s vind je overal in Spanje, dus ook bij ons op het eiland en wel drie op loopafstand van elkaar. Ik vermoed dat het een familiebedrijf is. Vooral in het begin was ik er veel te vinden om afsluitbare bakjes te kopen. Grote bakken om pasta en rijst in op te bergen en heel veel kleine bakjes van heel veel verschillende afmetingen om de zoetigheid veilig in te bewaren en...

 Nogal wat jaren geleden toen we op El Hierro waren , had ik een stel sokken op de pennen staan. Sokken breien op reis vind ik leuk omdat ik op die manier altijd een soort herinnering aan mijn voeten heb. Zo heb ik nog Kerst-sokken uit Muiden (2010) in de la en crèmekleurige sokken (onhandig, want ze worden veel te snel vuil ;-) ) gemaakt in Andalusië. De El Hierro-sokken-in-de-maak zaten in mijn handbagage en gingen zonder probleem het vliegtuig in. De breipennetjes waren van bamboe en niet zoals vroeger van metaal, waarschijnlijk ging het daarom probleemloos? Een paar uur alleen maar zitten (in het vliegtuig) is niets voor mij, met een beetje breien gaat de tijd lekker snel en het blijkt (echt, ik wist het al véél langer) ;-)  dat breien meditatief is  - in ieder geval voor mij. Dus tijdens het reizen was ( en ben ) ik met een breiwerkje helemaal Zen! Het resultaat mocht er zijn: een zwarte ondergrond met een verlopend garen in blauw/groen/lila.  Helaas hadden de...