Zij van dat eiland

  Terwijl het ligbad voor een klant werd geschilderd, maakte E, de heer des huizes, er een filmpje van. 

Opruimen... het is onvermijdelijk als je gaat verhuizen. We gaan iets kleiner wonen, dus moet er hier en daar geschift worden: gaat dit mee, geven we het weg of verdwijnt het in de container. Na een aantal jaren in een groot huis, zijn er best wel wat dingen die we bewaarden voor "je weet maar nooit waar het handig voor is" en "als we het weggooien zal je zien dat we het over een poosje toch nodig hebben" . Nee, het valt nog niet mee om heel resoluut door het huis te gaan. Waar we heel resoluut in konden zijn was de tuin. Die moet leeg opgeleverd worden, net zoals we hem ruim vijf jaar geleden aantroffen: betegeld en zonder planten. Dus gaan we aan de slag. Zo was het. plantenbakken op  de tegels. De rotsen en grote stenen waarmee E, de heer des huizes, de plantenbakken maakte, slepen we weer weg. p lanten worden uitgegraven en tijdelijk in potten gezet.  Bij gebrek aan een schep, werk ik met het blik van een stoffer en blik - gaat ook heel goed! In een paar...

 Op het eiland merk je landinwaarts meer het verschil van de seizoenen, dan aan de kust. Het is veel groener. Je ziet in de kleine gehuchtjes die daar liggen, veel prachtige bougainvilles in allerlei kleuren en volop citrus bomen. Het is het resultaat van koelere temperaturen in de winter, vaker een regenbui en een vruchtbare grond. Het groene hart van het eiland staat bekend om zijn wandelpaden. Eind vorig jaar gingen wij voor een ommetje, ongeveer 7 kilometer landinwaarts. En een paar dagen daarna nog een keer. Het heeft een reden waarom we terugkeren naar diezelfde vallei..... We hebben een prachtig huisje gezien waar we verliefd op werden, aan de rand van het Nationaal Park Garajonay . Bijna 250 jaar oud met dikke muren van wel 60 cm dik, die de warmte in de zomer lang buiten houden. Met een geitenstal die jaren geleden bij het huisje is getrokken. Met kleine raampjes, die verdeeld zijn in kleinere raampjes. Met vier openslaande deuren naar een overdekt terras, wat uitkijkt op ...

 Soms krijg ik een vraag om iets te maken op het creatieve vlak, wat niet alledaags is. Een beschildering op/in een kunststof bad bijvoorbeeld. Het moest de beschadigingen, die in de bodem van het bad zaten en gerepareerd waren, bedekken. En niet te druk, maar "iets" met natuur...voor de rest mocht ik mijn gang gaan. Leuk! Eerst werd het bad gebracht, ik kon met de badkuip in het atelier, bepalen of ik het bad op zijn kant zou zetten, op de grond of op de werktafel zou plaatsen. Dat laatste bleek de meest fijne plek om erin/aan te werken. Ik heb genoten van deze klus, zie hieronder de foto´s. Eerst een basis van takken.. ..waarna ik een basis van groene bladeren in olijfgroen schilderde. Na het drogen van de basis, kon ik kleurnuances aanbrengen in takken en bladeren en kon ik details schilderen.... ...zoals bloemen en besjes... Ik gebruikte Amsterdam Acrylverf (kleuren 243, 268, 622 en 623 en oh ja, een klein beetje 101) en een Rembrand 14 penseel. Een heel fijne combin...

vlak na kerst zijn na lange tijd, lieve mensen uit Nederland gekomen om op het eiland een welverdiende vakantie te vieren. Met de goede papieren en de nodige informatie van internet was de reis prima te doen. En met een huisje wat ze al vaker hebben geboekt, is het meteen al ontspannen en vertrouwd als ze aankomen. Al is beeldbellen een geweldige uitvinding in deze tijd en maken we daar regelmatig gebruik van, bijkletsen in het écht is natuurlijk het allerleukste! En oh, wat doen we dat vaak, en dan ook nog eens in het Nederlands. Ze zijn er met twee kleine mensjes voor wie alles nieuw, mooi, spannend en bijzonder is. En met hen om ons heen, zien we het eiland ook weer met andere ogen; Ze brengen zelfgezochte schelpjes en gevonden drijfhout mee van het strand bij het kerkje van Virgen de la Guadalupe waar ze hé-le-maal naar toe gelopen zijn.  In een fijne balans zien we elkaar, blijven we op de hoogte van de avonturen zoals een stoere wandeling in het oerbos, een  strandb...

 Elk jaar zo eind oktober, begint het hier te gonzen. De eerste "breedgeschouderden" worden gespot. Ze lopen nog wat onwennig door de straten in korte broeken en vaak steken de witte benen in sokloze sportschoenen of badslippers. Wij weten inmiddels hoe laat het is en zien in de dagen die volgen steeds meer van deze "breedgeschouderden". Ze strijken neer op terrasjes en bestellen voor een weeshuis. Écht. Broodjes Americano (sla, tomaten, uien kaas, ham en een gebakken ei) en hamburgers worden per twee per persoon besteld en weggewerkt alsof het niets is. Doe er ook nog maar een portie papas (friet) bij.  's Avonds zien we ze opnieuw op de terrasjes moeiteloos grote borden pasta naar binnen werken. Als je erop let, lijkt het alsof ze de hele dag kauwend doorbrengen. Ze lachen, herkennen andere "breedgeschouderden" en vormen heel langzaam een eigen communie. De communie die vooral geen enkel probleem heeft om heel veel calorieën naar binnen te werken ...

 Ik schreef het in mijn vorige blog hoe fijn het is om af en toe (op een vrije zondagmiddag..) iets uit de voorraadkast op te duikelen en lekker te genieten: thee met een stroopwafeltje, een boterham met boter en hagelslag, of een andijviestamppot met echte rookworst.  Onlangs kwam mijn oudste schoolvriendin hier op bezoek en nam een schat aan lekkers mee, onder andere échte rookworst. Want ook al komt hier aan zee de temperatuur vrijwel nooit onder de 18 graden, ik maak bijna elke winter een echte pan erwtensoep, mét worst!  De geur of smaak van een gerecht brengt je dan op zulke momenten terug in de tijd. Iedereen heeft herinneringen aan eten van thuis. Altijd macaroni of tomatensoep op zaterdag, frietjes of pannenkoeken als je jarig was... vul maar in! En wat dacht je van muziek? Zoek iets op waar je vroeger idolaat van was en luister er naar. Voor je het weet ben je járen terug in de tijd en als je weer bij zinnen komt, zijn er úren verstreken. Nee, ik hang niet he...

 Als je uit Nederland weg gaat weet je het nog niet... maar zodra "het nieuwe" er vanaf is, kan je zomaar dingen gaan missen. Een kaasschaaf bijvoorbeeld, is in het Spaanse land vrij onbekend. Soms vind je wel een dunschiller, bijvoorbeeld bij de "Chino" ( de Chinees ) waar bijna álles te koop is.  Het zijn vaak grote winkels, wat niet altijd aan de buitenkant zichtbaar is. Maar eenmaal binnen kijk je je ogen uit. Van gereedschap tot kinderknuffels, van tafelzeil tot fotolijstjes en van kitscherige armbandjes tot telefoonhoesjes en een groot assortiment plastic bakjes, al dan niet met dekseltje. Chino´s vind je overal in Spanje, dus ook bij ons op het eiland en wel drie op loopafstand van elkaar. Ik vermoed dat het een familiebedrijf is. Vooral in het begin was ik er veel te vinden om afsluitbare bakjes te kopen. Grote bakken om pasta en rijst in op te bergen en heel veel kleine bakjes van heel veel verschillende afmetingen om de zoetigheid veilig in te bewaren en...

 Nogal wat jaren geleden toen we op El Hierro waren , had ik een stel sokken op de pennen staan. Sokken breien op reis vind ik leuk omdat ik op die manier altijd een soort herinnering aan mijn voeten heb. Zo heb ik nog Kerst-sokken uit Muiden (2010) in de la en crèmekleurige sokken (onhandig, want ze worden veel te snel vuil ;-) ) gemaakt in Andalusië. De El Hierro-sokken-in-de-maak zaten in mijn handbagage en gingen zonder probleem het vliegtuig in. De breipennetjes waren van bamboe en niet zoals vroeger van metaal, waarschijnlijk ging het daarom probleemloos? Een paar uur alleen maar zitten (in het vliegtuig) is niets voor mij, met een beetje breien gaat de tijd lekker snel en het blijkt (echt, ik wist het al véél langer) ;-)  dat breien meditatief is  - in ieder geval voor mij. Dus tijdens het reizen was ( en ben ) ik met een breiwerkje helemaal Zen! Het resultaat mocht er zijn: een zwarte ondergrond met een verlopend garen in blauw/groen/lila.  Helaas hadden de...

 We strijken neer in Tamaduste. Het mooie van internet is, dat je al heel veel kunt bekijken en lezen over je reisbestemming(en). Tamaduste was één van die plekjes die ik graag in het echt wilde zien. Het dorpje zelf stelt niet zoveel voor en ligt aan een kleine baai. Kijk zelf even..... Ja.... ook wij stonden met open mond te kijken! Tropisch plekje, toch? Heerlijk beschut zwemmen, poedelen en luieren. Hier houden we het wel even uit. En zo geschiedde. De laatste dagen van ons verblijf zetten we de Land Rover in een zijstraatje - de plek om in te slapen en voor de rest genieten we van de rust en het water. We lezen wat, kijken wat voor ons uit en slenteren om beurt naar het lokale supermarktje (wel 30 meter verderop... ufff) voor een broodje of richting de pizzeria waar je voor 6 euro een rijkgevulde pizza kunt bestellen, die we natuurlijk aan de waterkant opeten. We ontdekken een café waar we voor € 1,00 meeneem-koffie kunt bestellen. 's Avonds lopen we er nog eens naar toe...

 Zo´n bord (4x4 only..) is gewoon niet te weerstaan als je in een Land Rover rijdt.... Dus hóp met de geit, linksaf het zandpad op! Het lijkt nog een heel redelijk pad, tot halverwege. Dan wordt het duidelijk dat een gewone auto op dit pad echt in de problemen komt! Er zaten diepe kuilen in die niet parallel aan elkaar liepen, waardoor de Land Rover mét inhoud goed door elkaar schudde. Het pad leidt - zoals je kunt lezen op de foto, naar de nulmeridiaan. Deze meridiaan op El Hierro is door de Grieks-Romeinse geleerde (astroloog) Ptolemaeus als nulmeridiaan geïntroduceerd. Zij bevindt zich op 17° 39' 46" westerlengte (WL) ten opzichte van de huidige Greenwich nulmeridiaan.  Rond1850 werd de ligging van de nulmeridiaan door de Engelsen door middel van nauwkeurige metingen naar het oosten verlegd. Greenwich lag en ligt als nulpunt der meridianen. Vele landen namen deze standaard over en de toen zo belangrijke zeevaart stemde zijn navigatie en cartografie af op deze nieuwe l...

 Al vroeg staan we in de startblokken. Een banaan (bananen van de Canarische Eilanden zijn het lekkerste van de héle wereld) achter de kiezen en de wandelschoenen aan! We willen een pad volgen over de ruwe lavakusten voor Frontera.  De zon komt pas rond 10.00 uur over de bergkam. Om niet in de volle zon en warmte te lopen, gaan we dus bijtijds op pad. In 2011, toen we ook op El Hierro waren, was dit pad er nog niet. We hebben toen wel in de nadagen van een flinke storm, spectaculaire foto´s gemaakt van de woeste oceaan die tegen de rotsen slaat... Het pad Sendero Las Puntas - La Maceta is een vrij makkelijk pad om te lopen en misschien wel daardoor erg mooi. Je ontdekt kleine plantjes op de meest onmogelijke plekken, er zijn onverwacht doorkijkjes, waant je op een andere planeet met zoveel ruw gesteente om je heen en hoort vrijwel de gehele wandeling de zee op de kust beuken. Het pad heeft weinig hoogteverschil maar je moet wel opletten waar je je voeten zet in verband me...

 Tijdens het ontbijt besluiten we om naar La Peña te rijden en onderweg boodschappen in te slaan. Mirador de la Peña ligt op een bergkam met een hoogte van bijna 1000 meter. Het uitkijkpunt, buitenterras en het restaurant binnen met glazen wand, hebben zicht op Frontera, het vlakke deel van El Hierro.¡ Impressionante! zoals ze het in goed Spaans zeggen... De boodschappen. We kunnen even vooruit... De entree. En oh, wat zou ik graag zo´n grillige stronk (rechts) willen vinden voor in de tuin..... Van hieruit kan je een groot deel van de westkust van El Hierro zien. Nog geen half uur later was het zicht volledig ontnomen door laaghangende bewolking op deze hoogte. Je moet dus een klein beetje geluk hebben!  Hier een kopje koffie drinken is echt heel bijzonder!

 Als we de volgende ochtend wakker worden zijn we toch een beetje gebroken. De weg waaraan we stonden was tot een uur of twee behoorlijk druk. Veel verkeer, taxi's met lallende vakantievierders en rond 00.00 uur veel restaurants die gingen sluiten en de rommel naar een verzamelplek brachten, niet ver van onze parkeerplek vandaan. Combineer dat met de temperatuur die 's nachts rond 28 graden blijft hangen, Bas die heel veel rommelt in zijn mand en de geluiden die we ontwend zijn. Het is als inslingeren op een boot, we moeten wennen aan alles.  Rond half zeven is het nog donker maar E, de heer des huizes, maakt even een klein rondje met Bas en ontdekt ca. 150 meter verder, nét van de drukke weg af, een parkeerplaats op een pleintje vlak achter het strand. De verhuizing is eenvoudig. Hij start de Land Rover en rijdt terwijl ik nog in het bed lig, naar de andere plek. Aldaar ronken we nog dik twee uur door, daarna is het tijd voor een ontbijtje en het boarden voor de volgende fe...