Onderweg zie je nog eens wat

Vrijwel elke ochtend loop ik 'vooruit' met Doerak, op weg naar de winkel, op weg naar de bewoonde wereld. Want dat wij nogal achteraf wonen is (voor velen maar ook) op deze foto wel duidelijk. 

Links op de foto zie je nog een stukje van het weggetje wat naar ons gehuchtje en loopt nog verder de bergen in. Op de foto sta ik met mijn rug naar de bergen en kijk richting de bewoonde wereld (San Sebastian), de zee en aan de overkant (met goed weer) Tenerife. 

E, de heer des huizes, wacht een minuut of 10 in huis, sluit ondertussen ramen en deuren en gaat richting auto. Hij komt mij dan 'achterop' rijden. 

Ik vind het heerlijk dat lopen. Je ziet het meest op dat tempo - met de auto ga je er te snel voorbij. En Doerak kan helemaal zijn gang gaan. Overal nieuwe luchtjes, even hier of daar gluren... ook voor hem is beweging goed. 

Zo heeft buurman A, die iets lager aan de weg woont, overal lapjes grond die hij allemaal benut - want ook hier wordt groente in de winkel steeds duurder. Hoe handig is het dan om het zèlf vers van het land te kunnen halen. In dit geval de aardappelen. 

Brievenbussen hangen hier aan de weg, hoe dichtbij of hoe ver je huis daar ook vanaf staat. Het zijn lang niet allemaal standaard brievenbussen en je oog valt er pas op als je er langs loopt.

Wat dacht je van deze? Gewoon een buis met een dop erop! 

Als de postbode bij alle huizen in het gehucht de post in de brievenbus moet doen, is hij uren bezig en heeft hij klapkuiten van al het klimmen en dalen over de smalle paadjes. 

Brievenbussen bij elkaar, voor huisjes die verder van de weg liggen. Je kan op de achtergrond de huisjes zien.

Vaak staat er geen naam op, maar gewoon "huisje 25". Wie er woont is dan niet helemaal duidelijk...

Een verzameling brievenbussen voor huisjes die verder van de weg liggen. Verschillende formaten en uitvoeringen. En als ik inzoom:

..is deze brievenbus gemaakt van een oud olijfolie-blik. 

.. soms wordt zo'n grotere brievenbus gebruikt voor een kleine lokale ruilhandel. Twee personen hebben iets afgesproken: ik ga morgen om een uur of 10 naar de bewoonde wereld, dan zet ik die pot honing waar je om vroeg in mijn brievenbus. Als jij die oppikt, zet jij dan het tasje avocado's die ik wilde er in?

De postbode komt vanuit de bewoonde wereld in een geel postautootje als hij post heeft, twee keer in de week langs  en kiept zo hier en daar wat in de bus. 

Het gaat hier allemaal nog gemoedelijk en niemand heeft haast. Ook niet met de post.

Er is een buurman die een slim truukje bedacht heeft om de regen uit zijn brievenbus te houden:

Er hangt een steen aan een nylon draadje aan de deksel. Door het gewicht klappert de klep niet open en wordt de post niet nat! Handig toch? 

Na een kwartiertje wandelen stopt er een auto naast ons: E, de heer des huizes heeft ons ingehaald. Met een vrolijk sprongetje zir Doerak al achterin. Ik haak hem vast in zijn harnas en draai het achterraampje open. 

Op die manier naar de bewoonde winkel vind hij òòk geweldig. Achter mij hoor ik hem snuiven en snuffen: allemaal nieuwe luchtjes!!