Waar is Wally

De afgelopen nachten waren warm en plakkerig bij 28 - 30 graden, maar het deert ons niet. Toch sliepen we afgelopen nacht onrustig. Niet door de warmte en ook niet door de Calima die sinds maandagavond weer over het eiland hangt. 

Je kan probleemloos recht in de zon kijken....

Ook de jachthonden die hier in grote groepen in hokken worden gehouden, waren onrustig. Veel geblaf en gehuil, terwijl het geen volle maan is. Zelfs Doerak was anders. Hij liep te gluren door het raam en we hoorden hem de hele nacht regematig brommen. Wat is er toch aan de hand? De onrust komt door de terugkeer van Wally. 

Wally...? Dat moet ik even uitleggen. 

Misschien ken je de naam nog uit de jaren '80, waarin 'Waar is Wally' een bekende en populaire kinderboekenserie was met veel  grote, getekende platen. Op heel drukke tekeningen met heel veel mensfiguurtjes stond ergens een mannetje met een rood-wit gestreept shirtje aan. Onder kinderen - en later ook bij volwassenen - waren de tekeningen heel populair: hoe snel kon je Wally vinden. Er waren zelfs legpuzzels van!

Op dit deel van het eiland hebben we ook een Wally, maar dan in de vorm van een enorme bok, een Arrui. Dat is niet zomaar "een geit" maar een dier wat tussen de 60 en de 120 kilo zwaar kan worden een schofthoogte heeft van ruim een meter. Hij is vrijwel nooit te zien maar wel luid en duidelijk te horen.

Er zijn veel meer verwilderde geiten en bokken die op hun eigen manier over het eiland zwerven. Ze vormen een bedreiging voor de unieke natuur, omdat ze echt alles wat ze tegenkomen opvreten. Zelfs de grote cactussen met enorme stekels zijn niet veilig voor ze, ik schreef er al eens een blog over. 

Omdat La Gomera extreem diepe en steile ravijnen (barrancos) kent en hoge kliffen, komen deze dieren op plekken waar de mens vrijwel niet bij kan. Vangen is daardoor eigenlijk uitgesloten dus worden ze af en toe afgeschoten. 

Elk jaar doet Wally op zijn zwerftocht ook onze barranco aan en verblijft er dan een paar maanden. Hij laat het luid en duidelijk horen. Niet met liefelijk gemekker, maar met het meest bizarre geluid wat je maar kunt bedenken: een afgrijselijk indringende menselijke schreeuw, alsof er iemand in nood is. 

Wally heeft nogal een volume waardoor hij al van verre te horen is. In het eerste jaar dat wij hem hoorden, waren we echt in de veronderstelling dat er een vrouw ergens in de barranco om hulp riep. 

Was ze uitgegleden op een onstabiel pad en meters naar beneden gerold? Onfortuinlijk op de rotsen gevallen en misschien met gecompliceerde verwondingen op een bijna onbereikbare plek terecht gekomen?

Nee. Het is Wally. Wij weten wat het is, Doerak moet er duidelijk nog aan wennen.

Vanmorgen hadden we hem zomaar even in beeld. Aan de overkant stond hij op een klif. Groot en trots stond hij te brullen, vlakbij hem liep een kleiner exemplaar en even later zagen we er nog twee. Zou hij een gezinnetje gesticht hebben? Aan zijn geluid te horen was hij daar nog niet tevreden over. 

Een stukje van het territorium Wally, ons dagelijks uitzicht. 

💕

Superleuk dat je mijn blog leest! 

Heb je genoten van dit artikel? Ik deel mijn verhalen en tips met ontzettend veel liefde en plezier met je. Met een klein, virtueel kopje koffie steun je deze blog enorm. Zo help je mij om gratis fijne inspiratie te blijven maken. Klik op de knop hieronder en drink eentje met me mee!