Het was even zuchten...

Half elf. Er zijn zeven wachtende voor mij in het postkantoor. Best wel veel maar ik kan het niet veroorloven om op een ander moment terug te komen. De opdracht van een klant in Italië moet vandaag echt verzonden worden. Dus na mijn vraag  ¿Quién es el último? (wie is de laatste) sluit ik mij aan bij de wachtenden en zoek een plekje op één van de verschillende bankjes die er staan.

Buiten is het al warm maar in het postkantoor is het lekker koel, ook al heerst er een gelaten sfeer en ik hoor af en toe een diepe zucht. Achter de balie zitten twee medewerkers, waarvan eentje nieuw is en dus nog veel moet navragen en lang niet alles weet. 

Vóór de balie staat een mevrouw die net aan de beurt is en een carrito aan het uitladen is. Zo'n boodschappenwagentje wat je achter je aan trekt zodat je geen boodschappentassen hoeft te sjouwen. 

Uit het karretje komen allerlei pakjes. Of die verstuurd kan worden, vraagt de vrouw in gebrekkig Spaans aan de nieuwe medewerker. Natuurlijk kan dat. 

De nieuwe medewerker begint ijverig de pakjes per stuk te wegen. Nee, nee! Dat was niet de bedoeling. Of het postkantoor ook dozen heeft waarin alles in één pakket verzonden kan worden, vraagt de vrouw. Ook dat kan. De medewerker wijs naast de vrouw, waar verschillende dozen in diverse maten uitgestald staan.

De vrouw maakt geen aanstalte om een passende uit te zoeken en kijkt vragend. De medewerker komt achter de balie vandaan en pakt de grootste doos, vouwt deze uit en begint deze te vullen. De vrouw kijkt het even aan, fronst haar wenkbrauwen en vraagt dan of er geen kleinere dozen zijn. "Want zoveel pakjes zijn het niet". De medewerker knikt en pakt een andere doos, vouwt deze open en begint de pakjes over te laden terwijl de vrouw toekijkt....

De wachtende geven zachtjes commentaar "dat gaat  nooit passen..." en ze krijgen gelijk. Ook niet na de pakjes anders neerzetten, schuiven of proppen. Het past niet. De medewerker hevelt alle pakjes zonder een spoortje haast weer over naar de grote doos. Ook ik kan een zucht niet onderdrukken. De te kleine doos wordt weer netjes plat gevouwen en in alle rust  teruggezet in het schap. 

De grote doos met pakjes wordt dichtgeplakt en gaat op de weegschaal. Na veel heen en weer vragen waarbij beide partijen regelmatig "ik begrijp u niet" zeggen, staat er een adres op de doos. De volgende stap is precies zo ingewikkeld: er moet een vrachtbrief op de doos en op die vrachtbrief moeten alle producten die in de doos zitten, nauwkeurig omschreven worden. Uiteindelijk komen er twee verfrommelde A4-tjes uit de handtas waar de nieuwe medewerker het mee moet doen. Alles moet handmatig ingevoerd worden en de handgeschreven tekst blijkt niet altijd goed leesbaar.

De andere medewerker van het postkantoor kan maar slecht de andere wachtenden helpen want elke keer is er weer een vraag van de nieuwe medewerker. Er moet een nieuw schermpje op de computer geopend of juist weer gesloten worden voordat het proces verder kan. Ze kan gelukkig nét voorkomen dat de twee A4-tjes met de handgeschreven productomschrijving in de papierversnipperaar verdwijnen in plaats van op het kopieerapparaat. 

Eenmaal op het kopieerapparaat worden de twee documenten bijna ergens naartoe gefaxt in plaats van dat er een eenvoudig kopietje van wordt gemaakt. Door de ervaren medewerker wordt er uitvoerig uitgelegd dat dat knopje niet gebruikt moet worden, maar deze, waar zowel copy, als copiar boven staat.

Het gaat allemaal langzaam, heel langzaam... De vrouw is Slavisch en spreekt geen Duits, Engels of Frans, ik kan haar niet helpen.

Het geduld van de wachtenden wordt danig op de proef gesteld en het hele tafereeltje zorgt afwisselend voor vermaak, frustratie en gelatenheid. Als er ook nog gevraagd wordt of het pakket verzekerd verzonden moet worden, en op welke manier, zucht ik zoals een goed ingeburgerde Spaanse, mee met de andere wachtenden. Geduld is hier een schone zaak.

Eén van de wachtenden houdt het voor gezien en vraagt, terwijl ze naar buiten loopt tot wanneer het postkantoor open is.

"Tot half drie, mevrouw" wordt er beleefd en met een ontspannen glimlach geantwoord.

Ik hoop dat ik dan het postkantoor wel uit ben....