Als zand door de vingers

De laatste weken was het stil op mijn blog. Terwijl er genoeg gebeurde en te vertellen was, er was gewoonweg geen tijd voor!

Heel onverwacht kwam half februari een vriend van E, de heer des huizes, naar het eiland. Hij had een bezoek aan ons hoog op zijn lijstje staan, maar zijn werk nam al zijn tijd in beslag. Tót het moment dat hij besloot dat het roer om moest, zijn agenda definitief leeg maakte en spontaan een ticket met bestemming La Gomera boekte. 

Hij kwam aan op het lokale vliegveld in het zuiden,waar alleen kleine vliegtuigen kunnen landen.

Ik wist ervan. E, de heer des huizes, niet. Je kan je voorstellen dat de verrassing groot was! 

We schoven in de agenda en lieten hem in etappes een deel van het eiland zien. Reden naar Hermigua, de voormalige hoofd"stad" in een altijd groene vallei en bekend om het voormalige bananentransport over zee. We overspoelden hem met alles wat we wisten over waar we langs reden. We aten allerlei kleine gerechtjes bij La Viaja Escuela in Agulo, een pittoresk dorpje waarin veel oude Canarische huizen bewaard zijn gebleven. 

We zagen aangespoelde Portugese Oorlogschepen op het ruige strand van Vallehermoso en sleepten een aangespoeld stuk scheepstouw in de auto - vast erg leuk als decoratie in de winkel. 

..dat blauwe, lijkt een flesje of een stuk plastic. Het is echter het Portugese oorlogsschip (Physalia physalis) waar je bij aanraking - vooral van de tentakels - behoorlijk ziek van kan worden. 

Aan gespreksstof geen gebrek, tijdens het eten, op de bank na een dag uit en zomaar bij de koffie, of midden op het stenen-strand (een mooi wit strand met fijn zand vind je hier niet).

 Over zijn- en onze toekomstplannen, over zijn gezin, over de lichte dingen van het leven maar ook over religie, de technische digitale ontwikkelingen die tegenwoordig zo snel gaan, en de politiek. Want ook dat  laatste bereikt ons op het kleine eilandje in de Atlantische Oceaan, en baart ons weleens zorgen...

Zo fijn om over van alles te kunnen praten. Heerlijk om niet op je woorden te hoeven letten, bij diepgaande gesprekken probleemloos je mening te kunnen geven of na te denken of een Spaanse vervoeging wel klopt. 

Het was een verademing en voelde voor ons ook als een tijd van ontspanning en even los van alles. De dagen glipten ons als zand door de vingers en voor we het wisten kwam het vertrek alweer in zicht. 

Met de belofte om terug te komen, zwaaiden we hem met een zwaar hart uit op hetzelfde vliegveld als waar hij aangekomen was. 

Terug naar gezin, de Hollandse pot en het drukke Nederland. Wij keerden terug naar ons huisje in de bergen, naar de rust en onze winkel. Terug naar het dagelijks leven......