Zij van dat eiland

 Om hout te beschermen tegen weersinvloeden, wordt hier veel gewerkt met lijnzaadolie. De vele uren zon, bijna altijd wind en af en toe regen maar wel veel vocht in de lucht, hebben hier grote invloed op hout  Lijnzaadolie beschermd het hout tegen vocht en daarmee tegen rotten. Het is een licht gekleurde olie, die goed in het hout trekt. Je kwast het er gezellig op en elk jaar herhaal je dat. Even schoonmaken, al dan niet om het eerst even licht op te schuren.  De rieten stoelen die al acht jaar buiten staan in weer en wind, heb ik schoongeborsteld en daarna met lijnzaadolie behandeld. Voor-, achter en zijkanten, maar ook de binnenkant van de zitting en de onderkant. Het is een wereld van verschil!  En zij.... zij knapt nog niet echt op. Ze ligt in de vensterbank te slapen en te soezen. Laat zich wel oppakken en wil graag bij ons zijn maar ze is futloos. Poes is dus nog steeds ziek..

Waar eerder dit jaar nog de palmboom stond, is het nu een kale boel.  De zaag erin!  schreef ik toen. Het was een weloverwogen keuze maar toch...het is zo leeg!  Het was niet alleen de palmboom weghalen, maar ook avonden achter elkaar hakken met een bijl en wrikken met een soort koevoet om de sterke vezelachtige structuur van de stronk te verwijderen. In de stronk zat nog veel vocht waardoor het wrikken en hakken maar langzaam ging. Maar, de aanhouder wint en uiteindelijk was het vlak genoeg om het te betegelen met natuursteen. (in de stijl zoals je op de voorgrond op de foto hierboven ziet). We willen op de plek waar de palmboom stond, een soort pilaar - wordt ook weleens ouderwets "een beertje" genoemd - waardoor het hek weer mooi sluit en de loslopende honden buiten houdt. E, de heer des huizes, heeft heel veel zakken cement naar boven gebracht (100 treden op en 100 treden af...) zodat hij een mooie overgang kom metselen tussen het openbare pad en ons terrein. En nu is...

Sinds we Droppie na onze vakantie uit het dierenhotel hebben opgehaald, is ze een beetje aan het kwakkelen. De eerste paar dagen was ze veel buiten te vinden. Natuurlijk moest ze iedere buurkat vertellen dat ze weer terug was 😉 Toen ze een paar dagen geleden op een avond binnen kwam (althans, wij deden heel hoffelijk de hordeur voor mevrouw open..) liep ze een beetje mank. Haar rechter voorpoot en met name haar schouder deden zeer.... Droppie is deze maand 2 jaar en we hebben haar uit het asiel gehaald. Ze is als kitten samen met haar broertjes en zusjes te vondeling gelegd. En dan schrijf ik het even netjes op: in werkelijkheid is het nestje in een container gevonden.  Als kittens binnenkomen bij de opvang, worden ze helemaal nagekeken en getest. Droppie bleek vanaf haar geboorte al Leucose (Leukemie) te hebben, waarschijnlijk doorgegeven door haar moeder. Wij wisten dat, toen we haar ophaalden toen ze 5 maanden was. Daarom gaan wij, als ze iets onder de leden heeft, ...

Sinds we vorig jaar van een buurman een aantal staken kregen zijn we 6 wijnranken rijker.  Zijn advies "zet ze voor 3/4 in de grond en geef ze elke keer flink water, ze groeien vanzelf" hebben wetjes opgevolgd. Ze groeiden als kool en waren al meer dan 2 meter hoog.  In de winter heb ik ze gesnoeid en dit voorjaar zetten ze opnieuw een groeispurt in.  Het wordt tijd om ze serieus te gaan ondersteunen, want er komen al aardig wat druiventrossen in! We ondersteunen ze met een hekwerk van vers gesneden bamboe stokken, elk meer dan 2 meter lang. E, de heer des huizes, Heeft ze zelf gesneden in de bergen links van ons huis, ongeveer 10 minuten lopen en klauteren. Hij is er daarna een weekend mee bezig geweest om een hek/rek te maken om deze snelle groeiers de ruimte te geven en ze te leiden naar waar wij willen: een dak van groen. Een dak van groen waar wij straks lekker beschut voor de zon kunnen zitten. Waar we straks de druiven zien groeien boven ons hoofd.... hoe mooi is d...

We leverden de auto in, gingen met de ferry terug naar Tenerife en namen de bus die ons naar het zuiden van het eiland zou brengen. Een mooie regeling van de ferrymaatschappij: een shuttlebus tussen de noordelijke en de zuidelijke haven.  Thuisgekomen haalden we Bas bij de buren op. Ze waren helemaal weg van hem, merkten eigenlijk niet dat hij er was. Bas heeft zich keurig gedragen 😇, maar dat wisten we wel. Met zijn dikke 12 jaar heeft hij nog wel zijn enthousiaste buien maar het is toch ook wel een beetje een bedeesde meneer aan het worden.  Droppie haalden we de dag erna op uit het dierenhotel en toen was alles weer thuis, zoals het hoort. Het gewone leven gaat weer beginnen, maar we voelen ons niet helemaal top. Is het al die airco's die ze in al dat openbaar vervoer hebben draaien? Is het de vermoeidheid, of hebben we wat onder de leden... Dat laatste blijkt het geval, in de dagen die volgen voelen we ons duidelijk niet lekker. Hoofdpijn, spierpijn en verhoging... we heb...

Ook op dit weekje weg,  naar het buureiland Gran Canaria, had ik sokken op de pennen staan.  Iedereen die breit, haakt of op een andere manier (hand)werkt, weet dat je altijd wel met een restje blijft zitten. In de afgelopen jaren zijn in mijn mand met garen alle restjes gegooid van projecten die ik ooit maakte.  Daarom zocht ik tevoren wat gezellige kleuren bij elkaar om een stel "restjes sokken" te maken.  En ze zijn best aardig gelukt al zeg ik het zelf. 😊

 E, de heer des huizes, wist een leuk tentje waar we wel koffie konden drinken. Daar de auto parkeren, de weg oversteken, een stukje naar rechts en daarna naar links.... Het leek alsof we een verkeerd steegje in liepen. Maar niets was minder waar! Opeens stonden we op de drempel van een oud barretje wat al bestaat sinds 1952. Er lijkt niet heel veel veranderd sinds die tijd. Het woord barretje, waarmee ik deze plek beschrijf, dekt de lading niet. Het is een grote veranda met daar achter de keuken en je kijkt uit over zee. Het is druk, iedereen zit te eten en te drinken, er klinkt (luid, zoals het in het Spaans gaat) geroezemoes van alle kanten. Obers lopen af en aan. Ik kijk mijn ogen uit... We hebben geluk, er is nog een plekje vrij, midden in de drukte. De tafeltjes zijn van staal, de stoeltjes van plastic, het uitzicht geweldig. Het is een eetcafe(?) waar alleen maar vis, schelp en schaaldieren geserveerd worden. Boffen wij even... wij hebben van huis-uit geen vis leren eten. Ma...

 Terwijl we genoten van niet werken  wandelden we door kleine plaatsjes die voor E, de heer des huizes, bekend terrein waren. In een ver verleden woonde hij hier een aantal jaar. Het was deels memory Lane en deels opnieuw ontdekken of een gevoel van afschuw omdat er in de tussenliggende jaren veel veranderd was. We kwamen op kleine afgelegen strandjes die volgens de heer des huizes, nog niets veranderd waren. Waar nog steeds in het weekend door families samen gegeten werd. Waar zomervakanties gevierd werden alsof het de jaren 50 was. Met parasolletjes en koelboxen.  We dronken koffie op terrasjes, aten churros als ontbijt en bezochten de overbekende markt in Mogán en reden naar de vuurtoren in het zuiden. In tegenstelling tot de rood of rood/witte vuurtorens, is dit maar een saai ding. Saai en grijs staat 'ie aan de kust zijn werk te doen.... De vuurtoren van Maspalomas Ik wilde graag De duinen van Maspalomas zien. Mooi, fijn lichtgeel zand, glooiend en (in mijn hoofd) ...

 Tussen de grote stad, de toeristische kust of het rustige binnenland zit een groot verschil. Tevoren maakten we plannen om lekker lui aan het zwembad te gaan liggen met een boek. Maar na een half uur waren we dat al zat. Daarom maakten we andere plannen. Als we nou eens gewoon een stukje gaan rijden en zien waar we uitkomen? Zo gezegd zo gedaan. Fles water achterin, naast de tas met handdoeken, zwem- en snorkelspullen. Want, je weet maar nooit of je ergens toch even het water in wilt.... Tot op heden zijn ze nog niet gebruikt. Niet zo verwonderlijk overigens als je in het dagelijks leven zo dicht bij zee woont.  We rijden via de snelweg richting Arinaga en slaan daar de snelweg af. Hier aan de kust was een populaire duikstek waar E, de heer des huizes, heel veel uren in het water heeft doorgebracht. Willen we daar even een kijkje nemen? Natuurlijk! Na de afslag rijden we over uitgestrekte lange wegen van een mega saai industrieterrein. Een beetje verschikt zien we op een...

 In de dagen op het buureiland zien we vooral veel tegenstellingen. Rondom het hotel is alles groen en staat veel in bloei. Palmen wiegen zachtjes in de wind en bougainville, Oleander en Paradijsbloemen doen ijverig hun best om te imponeren, tegen de achtergrond van een azuurblauwe zee. Vanaf het balkon kan ik paradijselijke foto's maken, die  zo in een reisgids kunnen. (bestaan die trouwens nog..?). Maar het is een wereld van tegenstellingen, want stappen we in de auto - die op een gortdroog rotsig terrein staat waar niets wil groeien - en rijden we enkele kilometers weg van de toeristische kuststrook, is er weinig over van de sappig groene omgeving. Kale rotsen, zanderige heuvels met hier en daar een dappere dodo in de vorm van een Agave. Regen valt hier maar zelden. Terug aan de kust kan je over de boulevard kilometers lang langs hotels en appartementencomplexen lopen.  Het is een aaneenschakeling van Volendam en de Zaanse Schans. Het ene hotel is nog uitgebreider dan...

Om naar onze vakantiebestemming te komen, moeten we tweemaal over zee. Een rechtstreekse overtocht is er niet. Vanaf het kleine eiland waarop we wonen, steken we in alle vroegte over naar het zuiden van het grote buureiland, Tenerife. Het schemerde nog toen we de deur achter ons dicht trokken en bij de haven was de zon nog niet boven de horizon.   Met de ferry naar het buureiland is een "ritje" van een uur, we zien het inmiddels als "de bus nemen" naar een andere stad. Gemiddeld doen we dat 2 -3 keer per jaar. En altijd is voor ons naar het buureiland gaan, een beetje een andere wereld in gaan. Veel meer drukte, met veel meer mensen, auto´s dingen en de daarbij behorende bedrijvigheid. De contouren van het buureiland, waar de zon bijna opgaat. Vanuit het zuiden moeten we over de snelweg naar het noorden, naar Santa Cruz. De afstand vanaf zuid Tenerife naar Santa Cruz is ca. 80 kilometer, met een heuse snelweg, iets wat wij op La Gomera niet kennen. Vanuit het noorde...

Na twee jaar hebben we besloten er heel even tussenuit te knijpen. Een paar dagen de winkel dicht en even helemaal ontladen. Nieuwe energie en daarmee ook nieuwe ideeën opdoen... In april werd het plannetje geboren en zochten we naar iets leuks. Maar, we wonen al min of meer op een vakantiebestemming: zon, zee en bergen binnen handbereik, wat wil je nog meer? Waarom er even tussenuit? Nou, even weg van huis. De combinatie thuisblijven en vakantie vieren is voor ons niet zo handig, de verleiding is te groot om dan toch weer te klussen in en om het huis. Het zijn absoluut geen grote klussen meer, maar er is altijd wat te doen. Zelfs de weekenden vullen zich veel te gemakkelijk met werkzaamheden. En dat willen we nu even niet. We willen op een strandbedje liggen met een boek. De keuze valt op een buureiland, Gran Canaria. Vrijwel 100% zekerheid op fijn lenteweer en niet ver weg, slechts 2x een ferry. De dagen worden afgeteld voordat we een mooie plakker op de deur doen.....  

 Niets is zo lekker om iets uit eigen tuin te eten, toch? Al hebben wij een niet zó grote moestuin, ik probeer zo efficiënt mogelijk de ruimte te benutten. Als er een groentebed bijna klaar is om te oogsten, moet eigenlijk het volgende plantje al klaar liggen om gezaaid, gepoot of geplant te worden. Ik werk volgens de wisselteelt methode, waardoor elk moestuin-bed steeds met iets anders gevuld wordt. Door deze afwisseling worden de grondstoffen optimaal gebruikt of aangevuld, waardoor de aarde in balans blijft. Toch merk ik dat sommige groenten het niet goed doen, ook niet nadat ik gezocht heb in Diana's mooie moestuin . Ze krijgen voldoende water van E, de heer des huizes, en ik wied regelmatig rondom de planten met mijn Nederlandse schoffel. ]  Het onderste (ijzeren) deel van de schoffel bestelde ik in Nederland.  Een stuk tuingereedschap zoals dit, kent men hier niet. Sperziebonen doen het goed, wortelen en uien zijn een stuk minder enthousiast. Het zal ongetwijfe...

 Helaas, de zaag moest erin. Toen we het huisje kochten stond er aan de zijkant een mooie dikke palmboom. In gesprekken met buren konden wij terugrekenen dat dit een palmboom moest zijn van ongeveer 40 jaar oud. De stam van de palm was nog niet zo hoog, ongeveer 2 meter en 70 cm in doorsnee. Daar bovenop zat een volle kruin met mooie groene bladeren die prachtig doorbogen en veel schaduw gaven.  Een palmboom op slechts anderhalve meter van je huis en moet zo´n mooie kruin, dat is toch heel tropisch? Hierboven zie je de palmboom in volle glorie in 2022. Hij was daar een paar weken tevoren door E, de heer deze huizes, ontdaan van de oude dorre bladeren. Die dorre bladeren hangen steeds verder door naar beneden en drogen in. Dus hup, de zaag erin! De palm groeit vanuit zijn kroon, met rechtopstaande bladeren, die langzaam naar buiten buigen. Hoe ouder de bladeren hoe meer ze ombuigen. Elk jaar worden de onderste bladeren gesnoeid (lees: afgezaagd) en blijven de bruine beginstukke...

 Af en toe las ik een dagje thuiswerken in het atelier in. Hoe raar ook, het blijft altijd hinken op twee gedachten: naar de winkel gaan (want daar is óók een werkplaats/atelier) of in alle rust thuis werken. Ik hou van de reuring van de omringende winkels, passanten en mensen die wat komen kopen... Een dilemma waarbij ik toch vaker de gezelligheid en aanloop in de winkel kies. Maar bij grotere projecten is thuiswerken in het atelier eigenlijk de enige - verstandige - optie. Vandaag was het dus een dag dat ik thuis werkte. Ik wilde graag een schilderij afmaken, de laatste in een kleurrijke serie van vijf. Met een grote pot thee met munt (uit de tuin!), gember en citroen, oordopjes in en mijn favoriete playlist aan kan ik mij helemaal afsluiten. Het zijn dagen dat ik ánders werk. Intenser. En er ontstaat een soort eenzaamheid waar ik van hou. Tijdelijke eenzaamheid dan, hé! Met af en toe wat druppels regen en een grijze lucht is het nóg fijner om helemaal in mijn werk te duiken! Af ...