Zij van dat eiland

De afgelopen week heb je kunnen meelezen over ons korte verblijf in Madrid. Het was slechts 3 dagen, maar het voelde als veel langer en er was genoeg om over te schrijven 😉, zoals het wolwinkeltje waar ik als laatste nog even naar binnen glipte. Bij El Gato Negro koop je de wol per streng in plaats van per bolletje. En alles wordt op grote weegschalen afgewogen. Dat kon ik natuurlijk niet weerstaan, dat is gewoon smullen!  Er gaat natuurlijk een bol sokkenwol mee naar huis en een zacht fluffy turquoise garen voor een warm vest. En dan is het ochtend, tijd om te vertrekken. De terugreis ging net zo voorspoedig als de heenreis. Om precies te zijn hadden we voor de heenreis 10 uur nodig om van vertrek thuis tot aankomst in de hotelkamer in Madrid te komen. De terugreis van hotelkamer naar het moment dat we thuis onze schoenen uit schopten, ging een stuk sneller: 8 uur. En in die 8 uur hadden we  ook  nog eens tijd om bij een grote supermarkt op het buur-eiland even flink i...

We wilden graag de grootste en één van de oudste warenmarkt en bezoeken die Madrid rijk is, de Mercado de San Miguel . Bij de voorbereidingen thuis, kwamen we er op tijd achter dat deze markt tijdelijk gesloten is in verband met renovatie. Voor ons jammer, maar gelukkig op tijd om iets anders te kiezen.  Ik heb de link van de beroemde markt wel gewoon hierboven geplaatst want zou je ooit in de toekomst in de gelegenheid zijn om het gebouw en de markt te bezoeken, doen!  Onze tweede keuze was de markt in het district Barceló. Een "wijk" met prachtige oude hoge huizen met ijzeren balkonnetjes waarachter een appartement schuilt. Veel gebouwen zijn in prachtige pasteltinten geschilderd, die door de zachte winterzon warm kleuren.  We lopen als twee echte toeristen door de straten en genieten. Vooral omdat in deze wijk de geijkte winkels zoals H&M en Mango een beetje lijken te ontbreken. Het zijn vooral kleine bijzondere winkeltjes in oude panden met mooie gevels waar we op...

Madrid telt meer dan 3 miljoen  inwoners en is qua oppervlakte en aantal inwoners ongeveer 3 x groter dan Amsterdam....Daar heb je veel meer tijd voor nodig om het te ontdekken en te leren kennen.  Het hotel waar wij verblijven ligt in de wijk Barajas, een wijk met een aantal leuke eettentjes. Een aanrader om vanuit het vliegveld een hotel te zoeken en van daaruit Madrid te verkennen. Nadat de verplichtingen met betrekking tot het  aanvragen van de paspoorten  gedaan waren, hadden we een hele middag en avond voor ons om een  glimp  van Madrid te zien - maar daarover later meer. Eerst die metro...... Wist je dat het metro-netwerk van Madrid ruim 300 kilometer lang is en dat het gemiddeld op 45 meter diepte ligt? De eerste metro reed trouwens al in 1919.... Met ruim 300 metrostations ben je nooit ver weg om ondergronds weer naar een andere locatie te reizen. Alle metro's rijden heel frequent, als je een metro mist, duurt het maar een paar minuten voordat de v...

  En dan ontvouwt zich langzaam een drama. Of chaos. Of iets onverwachts. Het is maar net hoeveel slaap je hebt gehad die nacht, hoe flexibel je van nature bent en hoe makkelijk je de agenda kunt omgooien.  De meegebrachte pasfoto's blijken niet goed te zijn, ondanks de officiële papieren die de ambassade bij de aanvraag heeft toegevoegd.  Met die betreffende papieren zijn wij naar onze plaatselijke fotowinkel gegaan, die op basis daarvan de pasfoto's heeft geleverd. Deze zijn dus hier, bij de ambassade afgekeurd.  Het totale formaat klopt wel, maar de grootte van ons hoofd niet. Ik schiet uit mijn slof en vraag nijdig om een schaar, dan knip ik ze wel even op maat. Komen we 2000 kilometer gevlogen om dan te horen dat het niet klopt? Nee, legt de dame aan de andere kant van het glas uit, jullie hoofden zijn te dichtbij. Knippen heeft dus geen zin. Wat een idioot gedoe, we hebben het volgens jullie papieren laten maken.... Maar er is geen speld tussen te krijgen, het ...

Om nog even iets te eten, kopen we na het inchecken ieder een broodje en wat te drinken. Het is in het vliegtuig is vaak behoorlijk aan de prijs, is onze redenatie.  We rollen bijna om als we een bocadillo met kaas en een mini broodje moeten afrekenen: €14,00!! En dan zit er nog niet eens boter op de broodjes..... Rustig en met aandacht kauwen om er maar zo lang mogelijk van te genieten dus. Aansluitend - van de schrik bekomen - kunnen we boarden.  Het vliegtuig vertrekt zonder vertraging richting Madrid. Vlak na ons vertrek begint het op veel plekken op de eilanden zwaar te regen en ook de wind blaast zijn partijtje mee.  Zo heftig zelfs, dat de stroom op het eiland waar wij wonen, voor een paar uur uitvalt. Het is niet de eerste keer. In 2023 was er op het hele eiland ook geen stroom , toen duurde het meerdere dagen (!). We missen het, zonder het op dat moment te weten, allemaal nét op tijd. Als we uit het raampje kijken zien wij alleen lieflijke witte wolkjes onder ons...

 Vandaag is het  Wereld Bijendag. Een internationale dag om de rol van bijen en andere bestuivers voor het ecosysteem te vieren.  Wees een beetje lief voor ze en zaai nog wat wilde bloemen of laat een hoekje onkruid staan. Filmpje waarop je ziet hoe ik door woorden te schrijven, de afbeelding van een bij maak.  Calligram 

 Een drukke eerste helft van het toeristen seizoen achter de rug waarbij zes dagen werken per week geen uitzondering zijn én een slecht uit te roeien bacterie in mijn maag zijn goede redenen om er heel even tussenuit te piepen. Er ligt een week zonder cruiseschepen voor ons, waardoor het makkelijker voelt om de winkel een paar dagen te sluiten.   Even een paar dagen vrijaf, geen zakelijke dingen aan ons hoofd, geen klussen-die-we-eigenlijk-ook-eens-moeten-doen...  Gewoon even uitwaaien. Op adem komen. Bijtanken. Quality time.  Dus stappen we in de auto, rijden de ferry op en rijden we daarna naar een sfeervol hotelletje op het buureiland. Het is zondag, dus rustig op de weg. Vóór ons rijdt een terreinwagen met wel een heel ludieke tekst op zijn bumper...🤭 Nou..liever niet 😉

Altijd als de ferry aankomt moet ik denken aan de eerste keer dat wij de haven binnen kwamen... Wat waren we opgetogen en vol verwachting  En wat waren we nieuwsgierig wát de vakantie ons zou brengen! Het eiland maakte een onvergetelijke indruk.... Want wie kon bedenken dat we er inmiddels 10 jaar wonen. 

Ook op dit weekje weg,  naar het buureiland Gran Canaria, had ik sokken op de pennen staan.  Iedereen die breit, haakt of op een andere manier (hand)werkt, weet dat je altijd wel met een restje blijft zitten. In de afgelopen jaren zijn in mijn mand met garen alle restjes gegooid van projecten die ik ooit maakte.  Daarom zocht ik tevoren wat gezellige kleuren bij elkaar om een stel "restjes sokken" te maken.  En ze zijn best aardig gelukt al zeg ik het zelf. 😊

 E, de heer des huizes, wist een leuk tentje waar we wel koffie konden drinken. Daar de auto parkeren, de weg oversteken, een stukje naar rechts en daarna naar links.... Het leek alsof we een verkeerd steegje in liepen. Maar niets was minder waar! Opeens stonden we op de drempel van een oud barretje wat al bestaat sinds 1952. Er lijkt niet heel veel veranderd sinds die tijd. Het woord barretje, waarmee ik deze plek beschrijf, dekt de lading niet. Het is een grote veranda met daar achter de keuken en je kijkt uit over zee. Het is druk, iedereen zit te eten en te drinken, er klinkt (luid, zoals het in het Spaans gaat) geroezemoes van alle kanten. Obers lopen af en aan. Ik kijk mijn ogen uit... We hebben geluk, er is nog een plekje vrij, midden in de drukte. De tafeltjes zijn van staal, de stoeltjes van plastic, het uitzicht geweldig. Het is een eetcafe(?) waar alleen maar vis, schelp en schaaldieren geserveerd worden. Boffen wij even... wij hebben van huis-uit geen vis leren eten. Ma...

 Terwijl we genoten van niet werken  wandelden we door kleine plaatsjes die voor E, de heer des huizes, bekend terrein waren. In een ver verleden woonde hij hier een aantal jaar. Het was deels memory Lane en deels opnieuw ontdekken of een gevoel van afschuw omdat er in de tussenliggende jaren veel veranderd was. We kwamen op kleine afgelegen strandjes die volgens de heer des huizes, nog niets veranderd waren. Waar nog steeds in het weekend door families samen gegeten werd. Waar zomervakanties gevierd werden alsof het de jaren 50 was. Met parasolletjes en koelboxen.  We dronken koffie op terrasjes, aten churros als ontbijt en bezochten de overbekende markt in Mogán en reden naar de vuurtoren in het zuiden. In tegenstelling tot de rood of rood/witte vuurtorens, is dit maar een saai ding. Saai en grijs staat 'ie aan de kust zijn werk te doen.... De vuurtoren van Maspalomas Ik wilde graag De duinen van Maspalomas zien. Mooi, fijn lichtgeel zand, glooiend en (in mijn hoofd) ...

 Tussen de grote stad, de toeristische kust of het rustige binnenland zit een groot verschil. Tevoren maakten we plannen om lekker lui aan het zwembad te gaan liggen met een boek. Maar na een half uur waren we dat al zat. Daarom maakten we andere plannen. Als we nou eens gewoon een stukje gaan rijden en zien waar we uitkomen? Zo gezegd zo gedaan. Fles water achterin, naast de tas met handdoeken, zwem- en snorkelspullen. Want, je weet maar nooit of je ergens toch even het water in wilt.... Tot op heden zijn ze nog niet gebruikt. Niet zo verwonderlijk overigens als je in het dagelijks leven zo dicht bij zee woont.  We rijden via de snelweg richting Arinaga en slaan daar de snelweg af. Hier aan de kust was een populaire duikstek waar E, de heer des huizes, heel veel uren in het water heeft doorgebracht. Willen we daar even een kijkje nemen? Natuurlijk! Na de afslag rijden we over uitgestrekte lange wegen van een mega saai industrieterrein. Een beetje verschikt zien we op een...

 In de dagen op het buureiland zien we vooral veel tegenstellingen. Rondom het hotel is alles groen en staat veel in bloei. Palmen wiegen zachtjes in de wind en bougainville, Oleander en Paradijsbloemen doen ijverig hun best om te imponeren, tegen de achtergrond van een azuurblauwe zee. Vanaf het balkon kan ik paradijselijke foto's maken, die  zo in een reisgids kunnen. (bestaan die trouwens nog..?). Maar het is een wereld van tegenstellingen, want stappen we in de auto - die op een gortdroog rotsig terrein staat waar niets wil groeien - en rijden we enkele kilometers weg van de toeristische kuststrook, is er weinig over van de sappig groene omgeving. Kale rotsen, zanderige heuvels met hier en daar een dappere dodo in de vorm van een Agave. Regen valt hier maar zelden. Terug aan de kust kan je over de boulevard kilometers lang langs hotels en appartementencomplexen lopen.  Het is een aaneenschakeling van Volendam en de Zaanse Schans. Het ene hotel is nog uitgebreider dan...

Om naar onze vakantiebestemming te komen, moeten we tweemaal over zee. Een rechtstreekse overtocht is er niet. Vanaf het kleine eiland waarop we wonen, steken we in alle vroegte over naar het zuiden van het grote buureiland, Tenerife. Het schemerde nog toen we de deur achter ons dicht trokken en bij de haven was de zon nog niet boven de horizon.   Met de ferry naar het buureiland is een "ritje" van een uur, we zien het inmiddels als "de bus nemen" naar een andere stad. Gemiddeld doen we dat 2 -3 keer per jaar. En altijd is voor ons naar het buureiland gaan, een beetje een andere wereld in gaan. Veel meer drukte, met veel meer mensen, auto´s dingen en de daarbij behorende bedrijvigheid. De contouren van het buureiland, waar de zon bijna opgaat. Vanuit het zuiden moeten we over de snelweg naar het noorden, naar Santa Cruz. De afstand vanaf zuid Tenerife naar Santa Cruz is ca. 80 kilometer, met een heuse snelweg, iets wat wij op La Gomera niet kennen. Vanuit het noorde...

Na twee jaar hebben we besloten er heel even tussenuit te knijpen. Een paar dagen de winkel dicht en even helemaal ontladen. Nieuwe energie en daarmee ook nieuwe ideeën opdoen... In april werd het plannetje geboren en zochten we naar iets leuks. Maar, we wonen al min of meer op een vakantiebestemming: zon, zee en bergen binnen handbereik, wat wil je nog meer? Waarom er even tussenuit? Nou, even weg van huis. De combinatie thuisblijven en vakantie vieren is voor ons niet zo handig, de verleiding is te groot om dan toch weer te klussen in en om het huis. Het zijn absoluut geen grote klussen meer, maar er is altijd wat te doen. Zelfs de weekenden vullen zich veel te gemakkelijk met werkzaamheden. En dat willen we nu even niet. We willen op een strandbedje liggen met een boek. De keuze valt op een buureiland, Gran Canaria. Vrijwel 100% zekerheid op fijn lenteweer en niet ver weg, slechts 2x een ferry. De dagen worden afgeteld voordat we een mooie plakker op de deur doen.....  

 Een vakantie in Nederland betekent voor ons eigenlijk een "werkvakantie": veel mensen zien en spreken. Zéker nu het door de pandemie een paar jaar geleden is. Het is heerlijk, gezellig en zó fijn om iedereen weer te zien maar van vakantie zoals velen dat kennen (luieren, een boekje, wandelen of een museum of stadje bezoeken...) is geen sprake: we hebben een agenda vol met afspraken. Gelukkig hebben we deze keer wel een aantal momenten geblockt in onze agenda, waarop geen visite gepland staat. Ondanks dat voelt het soms alsof we "op tournee" en doorreis zijn en zien we alleen ´s avonds de hotelkamer om te overnachten. En dat is jammer, omdat we op die manier niets zien van Nederland. In ieder geval hebben we mooi uitzicht vanuit de diverse hotelkamers waar we verblijven! Dit uitzicht doet bijna Frans aan... .. of uitzicht op een ouderwetse "Brink".. We hadden dus iets meer ademruimte in de agenda. Maar halverwege ons verblijf voelt het toch alsof we ee...

 Naar de haven, de overtocht naar het grote buureiland, de bustocht naar het vliegveld....alles ging heel voorspoedig. Het is ook wel heel lekker om alleen met een rugzak te reizen! Met vertraging - wat weer een beetje ingehaald werd door wind in de rug - kwamen we midden in de nacht aan in een koud Nederland. Het hotel was dicht in de buurt, dus lekker snel onderuit na een relaxte reisdag. Voorpret We hadden een heel lijstje in ons hoofd gemaakt wat we wilden eten en dat was best al een heel lijstje geworden. Nee, we missen niets op het eiland maar een lekker broodje filet americain of ossenworst kent men niet en alleen al eraan denken, deed ons watertanden. Dus húp, op pad om die broodjes te scoren! Dan konden we dat alvast afstrepen... Al was het eitje niet echt de bedoeling, het smaakte heerlijk! We hadden drie dagen een huisje op een park in het Amsterdamse bos geboekt, waar we ´s middags terecht konden. Een vriendelijke vrouw begroette ons bij de receptie en verteld...

En dan, als alles 'ongeveer' een plekje heeft gekregen in ons nieuwe huis, is de kogel door de kerk: we gaan er even tussenuit. Even ademhalen, bijkomen en opladen. En nee, dat gaat niet lukken als we thuis blijven want daar zijn nog teveel klussen te doen. Ook leuk, maar dan blijf je bezig en dan komen we nog niet tot rust. Veel tuinzaken schuiven we al door naar de herfst, omdat de temperaturen nu flink stijgen: 20 graden in de nacht en vaak meer dan 25 overdag. Dan is het vragen om moeilijkheden als we nu nieuwe plantjes gaan poten, en snoeien is eigenlijk ook al niet meer gewenst. Dat doorschuiven scheelt dan wel, maar er blijft nog genoeg over op het 'to do' lijstje en een ieder die weleens verhuisd is, weet wat ik bedoel. Hier en daar nog wat ophangen, snoertjes wegwerken, het buiten houtwerk in fases schuren en lakken, gordijnen zomen, het bewateringssysteem voor de tuin aanpassen.... Ik denk dat het lijstje nooit leeg raakt met een eigen huis, er is altijd ...

 We strijken neer in Tamaduste. Het mooie van internet is, dat je al heel veel kunt bekijken en lezen over je reisbestemming(en). Tamaduste was één van die plekjes die ik graag in het echt wilde zien. Het dorpje zelf stelt niet zoveel voor en ligt aan een kleine baai. Kijk zelf even..... Ja.... ook wij stonden met open mond te kijken! Tropisch plekje, toch? Heerlijk beschut zwemmen, poedelen en luieren. Hier houden we het wel even uit. En zo geschiedde. De laatste dagen van ons verblijf zetten we de Land Rover in een zijstraatje - de plek om in te slapen en voor de rest genieten we van de rust en het water. We lezen wat, kijken wat voor ons uit en slenteren om beurt naar het lokale supermarktje (wel 30 meter verderop... ufff) voor een broodje of richting de pizzeria waar je voor 6 euro een rijkgevulde pizza kunt bestellen, die we natuurlijk aan de waterkant opeten. We ontdekken een café waar we voor € 1,00 meeneem-koffie kunt bestellen. 's Avonds lopen we er nog eens naar toe...

 Zo´n bord (4x4 only..) is gewoon niet te weerstaan als je in een Land Rover rijdt.... Dus hóp met de geit, linksaf het zandpad op! Het lijkt nog een heel redelijk pad, tot halverwege. Dan wordt het duidelijk dat een gewone auto op dit pad echt in de problemen komt! Er zaten diepe kuilen in die niet parallel aan elkaar liepen, waardoor de Land Rover mét inhoud goed door elkaar schudde. Het pad leidt - zoals je kunt lezen op de foto, naar de nulmeridiaan. Deze meridiaan op El Hierro is door de Grieks-Romeinse geleerde (astroloog) Ptolemaeus als nulmeridiaan geïntroduceerd. Zij bevindt zich op 17° 39' 46" westerlengte (WL) ten opzichte van de huidige Greenwich nulmeridiaan.  Rond1850 werd de ligging van de nulmeridiaan door de Engelsen door middel van nauwkeurige metingen naar het oosten verlegd. Greenwich lag en ligt als nulpunt der meridianen. Vele landen namen deze standaard over en de toen zo belangrijke zeevaart stemde zijn navigatie en cartografie af op deze nieuwe l...