Fotoalbums

Je komt ze vaak weer tegen als je gaat verhuizen. Oude fotoalbums. Heerlijk om in te kijken en weer even weg te dromen naar vervlogen tijden.... Vaak werden de kiekjes - gelardeerd met bijschrift of hele teksten - netjes ingeplakt. Vaak begint het al met een album met op de eerste pagina je eigen geboortekaartje. Met een beetje geluk heb je ook een hele trits vervolg albums van vakanties, uitstapjes en hoogtepunten. 

Zelf heb ik geen geboortekaartje en maar een handvol baby- en kinderfoto's. Ze liggen ergens op zolder in een mapje. Ik kijk er nooit naar, het zegt mij niets. Ook niet de digitaal toegestuurde foto's uit mijn jeugd, die ik nog niet zo lang geleden ontving. Ik heb deze allemaal in de digital prullenbak gegooid (maar dat is een heel ander verhaal)-

Tussen 2002 en 2009 werkte ik als freelance fotograaf. Ik maakte voor elke opdracht een digitale map. Productfotografie, beeldmateriaal voor brochures of een trouwreportage, al het ruwe materiaal zette ik in RAW in de map - de hoogste kwaliteit - en de klant kreeg de betreffende foto's in TIFF en JPEG op een CD. Ik hield de foto's een jaar lang op mijn computer en in de Cloud, voor het geval de klant nog een bewerking wenste. Daarna kreeg men een berichtje dat ik het beeldmateriaal volgens afspraak zou vernietigen. Zo hield ik mijn archief up to date zonder overbodige ballast. 

Elk jaar in januari zette ik mijn privémateriaal van het voorgaande jaar op een externe harde schrijf én in de Cloud. Heel overzichtelijk en goed bij te houden en "safe" op twee verschillende plekken. En dat doe ik nog steeds. Van heel bijzondere zaken maakte ik nog wel een album en liet dat dan drukken bij Abelli. 

Tegenwoordig zet ik de foto's elke paar maanden al op de harde schijf en in de Cloud in plaats van één keer per jaar. Hierdoor zie ik met bepaalde regelmaat al die mapjes op mijn beeldscherm, per jaar opgedeeld. En als ik tijd heb, ga ik lekker bladeren door zo'n mapje. Het is heel anders dan met een echt album op schoot, maar toch kan je weer even wegzweven in herinneringen.. Zoals bij onderstaande foto..

2007. Een bezoek aan vluchtelingenkampen in Zuid Sudan en Noord Uganda. Ik mocht om veiligheidsredenen niet alleen reizen dus ging er iemand uit Nederland mee die hier als onderdeel van haar studie vrijwilligerswerk wilde doen. De heenweg vanuit Kampala (Uganda) richting Adjumani ging over de weg. Een weg die meer leek op een rood modder-pad na de vele regen. Waar we regelmatig moesten stoppen op onduidelijke plekken om te overnachten. We moesten de Nijl oversteken: de auto waarin we reden ging met een pontje, Waar we in de buurt van het vluchtelingenkamp in een gehuchtje werden ondergebracht en een gekookt ei en een kop zoete thee als ontbijt kregen. 

Na drie dagen ging de reis verder naar opnieuw grote vluchtelingenkampen vlakbij Nimule in Zuid Soedan. Maar dat ging niet zonder slag of stoot. Er moest een water gepasseerd worden, de Witte Nijl. De auto ging op een krakkemikkige pont, wij werden in een soort kano met buitenboordmotor gezet en naar de overkant gebracht. Overal waren gewapende soldaten, overal was dreiging. We mochten niet zelf over straat en hadden altijd beveiliging bij ons. Eenmaal in Nimule kwamen we bij een omheind gebied waar verschillende ronde hutten stonden om te overnachten. Dit was onze "compound" en werd als veilig gebied aangemerkt. 

Met zijn tweetjes verbleven we in zo'n ronde hut, ieder in een eenpersoonsbed van verroest ijzer en compleet ingepakt in een klamboe. Het was een hele toer om in bed te kruipen en alles weer goed terug te proppen. Malaria muggen en schorpioenen, je zit er niet op te wachten, een goed ingepakte klamboe is van levensbelang. 

Om veiligheidsredenen mocht het licht in de hut maar heel even aan blijven. Eenmaal in bed ging het licht uit en de deur dicht, een bewaker bleef voor de deur, binnen was alles pikkedonker, we konden écht geen hand voor ogen zien.

Na ongeveer een half uur, net een beetje ingedommeld, hoorden we luide knallen. Rechtop in bed, dit klinkt als geweerschoten! 

In één seconde zaten we samen op één bed, deken om ons heen en hielden ons muisstil. Het duurde een poosje voordat de bewaker aan de deur klopte en uitleg gaf. Het bleek een indringer te zijn die inmiddels overmand en afgevoerd was.

Je begrijpt, het werd een nacht met hazenslaapjes....