Zij van dat eiland

In ons vorige huis kon ik ze op het dakterras horen. Mannetjes met fluitjes. We sliepen vaak op het dakterras en in alle vroegte hoorde ik ze dan al. Ze regelen het verkeer 's morgens als de auto's en bussen aankomen bij het scholencomplex. Het scholencomplex beslaat een groot gebied net buiten het centrum, iets verder in de vallei gelegen. Je vindt er zowel de gebouwen van de lagere school, als het voortgezet onderwijs. Aansluitend is een enorm sportcomplex inclusief atletiekbaan.  Het geheel is ommuurd en heeft rondom tribunes en diverse squash- en tennisbanen. In datzelfde gebied staat een soort 'internaat' waarin de kinderen verblijven die vanuit alle windstreken naar dit voortgezet onderwijs gaan. Er zijn in totaal 7 lagere scholen op het eiland. Veel kinderen gaan 'intern' als ze uit kleine dorpen uit de regio komen. Op maandagochtend heen en vrijdagmiddag weer terug naar huis. Rond het weekend is het daardoor extra druk in het gebied van de scholen. Busje...

Sinds ik afgelopen jaar (2016) op een plein in het centrum ben gaan staan met een tafeltje met kleine zelfgemaakte schilderijtjes, is er veel veranderd. Op het plein stonden op zaterdag een aantal Artesanos. Artesano is vrji vertaald zoiets als een handwerksman, iemand die zelfgemaakte producten verkoopt. Nadat ik aan één van de artesanos had gevraagd of ik er ook mocht staan, is er veel veranderd en sta ik, na een heus examen, op zondag op een officiële Artesano-markt aan de andere kant van het eiland.   Ik maak van gepolijst glas wat ik op het strand vind, kleine ingelijste werkjes. Maar ook in groter materiaal zie ik wel iets creatiefs.  Pallets en oud hout worden hier aan de weg gezet of gewoon ergens gegooid waar het niet in de weg staat. We zijn ondertussen expert geworden in het zoeken, vinden en keuren van het hout en pallets en kijken niet meer op of om als we ergens iets zien. Voor ons zijn pallets perfect materiaal, het is 'doorleeft' en het past goed bij het w...

 Van ons kleine appartement verhuizen we naar een echt "heel" huis. Geen lift, geen trappenhuis, geen gezamenlijke opgang of een grote entree met 25 brievenbussen meer!  Het huis ligt "aan de andere kant" van de hoofdstad (ik blijf het herhalen, de hoofd stad heeft iets meer dan 6000 inwoners... is het dan niet beter om het hoofd dorp te noemen...?)  We zijn er súperblij mee en slepen in één dag al onze spullen naar het nieuwe huis. Het is een kale boel want het huis is nét gerenoveerd en heeft nog geen inboedel - op een bed, een keukentafel en vier eetstoelen na.  Over het algemeen zijn de meubels hier van een bedenkelijke kwaliteit, we overleggen daarom met de huisbaas of we zélf onze meubels mogen kopen, en dat is geen probleem. Dan zijn ze ook echt van onszelf en ook naar onze smaak.  Wat zijn we blij met dit ruime huis!  Het huis ligt aan een doodlopend straatje (naar links op de foto) en heeft een ommuurde tuin. Alles is gelijkvloers maar er gaat we...

 Vrijwel alles komt hier vers van het land. En eerlijk is eerlijk, zo vers van het land en van het seizoen smaakt het lekkerst. Helemaal als het naast je huis met liefde is geteeld.  Op de overdekte markt beneden, is er steeds een ander aanbod, afhankelijk wat rijp is. Ik kom er graag, kan er de taal oefenen en ik geniet van de bedrijvigheid. Hierdoor ontwikkel je vaste adresjes en ontstaat herkenning.  Het zijn de marktvrouwen die me begroeten met 'Dime, mi Niña' (zeg het maar, m'n kind..) Heel voorzichtig komen er gesprekjes op gang, de pareltjes van de dag. Ik ga in ieder geval altijd naar huis met een mand vol vitamine C, soms in onbekende vorm. Zoals de cactusvijg. De Cactus waarop deze vruchten groeien, is hier iets zoals paardenbloemen die in Nederland overal staan. De plant is groot en heeft 30 tot 60 cm grote platte en stekelige schijven. Die schijven staan weer min of meer haaks op elkaar. Staan ze bij de liefhebber in Nederland in de vensterbank in miniformaat,...

Naast het werk als Virtueel Assistent, is er ook tijd om de omgeving te verkennen. Al lopend verkennen we de omgeving en de natuur. Dit eiland wordt niet voor niets een wandeleiland genoemd, dus trekken wij op een vroege ochtend de stevige stappers aan en gaan op pad: Alles is nog in diepe rust als wij de berg op gaan. Zelfs de zon moet nog opkomen!  Als de zon eenmaal op is, gaat het snel. Geen lange schemertijd, het is met een kleine tien minuten dag geworden en we wandelen met een stijgende temperatuur nog een uur verder over de kliffen en randen van het eiland.  En als we na twee uur teruggaan, is de stad ontwaakt..... ...en is onze kleine vriend helemaal blij na zo´n lange wandeling! 

  Het appartement waarin we wonen, is piepklein en heel Spaans. We wonen in de hoofdstad die iets meer dan 6000 inwoners telt. Kan je dat een stad noemen...? Net buiten het centrum staat het appartementencomplex en het is iets groter dan 40 vierkante meter, verdeeld over twee verdiepingen. Gelukkig hebben we op de tweede verdieping een soort dakterras, waar we van gekleurde pallets een zithoek hebben gemaakt. We zitten er veel, want vrijwel elke dag is er zon! De huizen worden hier vrijwel altijd gemeubileerd verhuurd en dat was voor ons een fijne start. We kwamen hier immers aan met een Fiat Doblo, volgestouwd tot aan de laatste centimeter, meubels konden niet mee. De bank, eettafel en kasten.... we gaven alles weg in de weken voorafgaande aan ons vertrek. En we puzzelden met de ruimte die de Doblo had. Soms moesten we dan nóg beslissen dat iets niet mee kon. Maar uiteindelijk zat alles er in.  Zelfs op het dak waren nog zaken vastgesjord. De Fiat Doblo, ons groene pakezeltje...

 Hoe we op dit eiland verzeild geraakt zijn? Nou....lees mee. In 2012 verbleven we een paar weken op El Hierro, om te duiken. El Hierro is het kleinste eiland van de Canarische Archipel. Als je spreekt over reizen naar de Canarische eilanden, wordt vaak geroepen dat ´je er met een uurtje of vier á vijf bent´. Klopt, maar niet naar El Hierro. El Hierro is niet direct ´aan te vliegen´ vanuit Europa. Je landt op Tenerife en hebt dan twee opties: óf je stapt via een busreis van een uur naar het vliegveld in het noorden, vouwt jezelf daar in een klein lokaal vliegtuigje en scheurt in een uurtje door het luchtruim naar El Hierro, óf je laat je in een half uurtje met een taxi naar het zuiden brengen en gaat met een Ferry naar El Hierro. Die Ferry doet er bijna drie uur over. Om ´zo snel mogelijk´ op onze vakantie (duik)bestemming te zijn, hadden we besloten om de heenweg met het vliegtuigje te gaan. Maar, om zo láng mogelijk in vakantiestemming te blijven aan het einde van onze vakantie, ...