Zij van dat eiland

Er kwamen vandaag lieve en bezorgde mailtjes binnen, naar aanleiding van mijn blog over storm Nuria .   E, de heer des huizes, had een ronde om het huis gedaan en de tuinstoelen etc. zó gezet dat de wind er geen vat op kon krijgen. Na een rustige nacht (we hadden de storm aan het begin van nacht verwacht) trok de wind in de vroege ochtend flink aan.  Het dak kraakt af en toe van de valwinden die vanaf de achterkant over de bergkam heen komen. Maar het voelt vertrouwd en veilig in ons huisje van ruim 200 jaar oud met dikke muren. Het heeft in die jaren vast al heel wat stormen doorstaan... Al snel komt de regen bijna horizontaal door de vallei heen. De planten en bloemen buigen zwaar door van zoveel natuurgeweld, maar veren ook weer op als de wind weer even wegvalt.  Gedurende de middag nemen regen en wind af en piept af en toe ze zon door de zware bewolking heen. Ik maak de aquarel af - klaar om morgen in de lijsten - en ga samen met E, de heer des huizes, een kijkje...

 Het kriebelt weer. Ik heb de digitale pen weer opgepakt en schrijf weer blogs! Na een lange stilte, met een indrukwekkende pandemie, en (midden in die pandemie!) het openen en beginnen van een winkeltje, is er weer zin om te schrijven. Maar het kiebelt nog meer.... We gaan weer op pad!! Een paar weken geleden speelden we met het idee om naar El Hierro te gaan. Zowel La Gomera, El Hierro en La Palma hebben al een aantal weken code groen als het om Covid-19 gaat. Die eilanden zijn inmiddels voor bijna 80% gevaccineerd en de besmettingen zijn op één hand te tellen. De Spaanse overheid vindt dat voldoende veilig om deze eilanden onderling weer te verbinden met meer dan alleen het noodzakelijke verkeer. De kleurcodes (groen, oranje, rood en bruin) zijn ruim een jaar geleden in het leven geroepen op de Canarische eilanden en worden wekelijks aangepast, afhankelijk van besmettingen. In het kort: bij code groen zijn er geen beperkingen en bij code rood mag je vrijwel niets. Alle tusse...

En dan is het stil. Dagenlang... terwijl we heerlijk op La Palma zitten en ons vergapen aan de vulkanengroep van het eiland. De groep vulkanen strekt zich uit over 18 kilometer en er zijn meer dan 100 vulkanen. Op grote hoogte bewonderen we de imposante vulkaan De Deseada.  We rijden rond in het Parque Natural deCumbre Vieja en slapen tussen de naaldbomen, gaan naar het uiterste puntje in het zuiden en wandelen rond tussen de zoutpannen en kopen heel mooi fijn zout, Fleur de Sel. Op het hoogste punt van La Palma ligt het Observatorium Roque de los Muchachos. We boeken een rondleiding en vergapen ons aan de grootte van het heelal en de nietigheid van onszelf. We zwemmen in de ochtend in zee-bassins waar nog niemand is.... ..maar er is geen puf om er over te schrijven. Zij van dat eiland heeft een schrijversblock....

Het seizoen is voorbij, het zit erop. Op de kunstmarkt werd het per week rustiger en de plannen die we vorig jaar maakten met de kersverse Land Rover, zetten we nu om in daden. Mijn werk gaat nu het laagseizoen begint, op een lager pitje. Vorige week de "laatste! markt gehad, we hebben ons afgemeld voor de zomermaanden om op de markt te staan. Het was een vreemd gevoel bij het uitladen van de spullen thuis. Geen check wat er deze week gemaakt moest worden, niets aanvullen van verpakkingsmateriaal of nog zaken bestellen omdat het op was. Raar... het voelde de dagen die erop volgde als afkicken als ik in mijn atelier was. Voorlopig even geen markt! We hadden afgelopen winter een planning en een to-do lijst gemaakt. De planning was waar we naartoe wilden met de Land Rover - een route door Europa - en wat we wilden zien onderweg. Dan op de kaart kijken of we met al die wensen een route konden maken die haalbaar was. De to-do lijst steeds weer aangevuld en onderaan afgestreept. E, de ...