Zij van dat eiland

 Vandaag is het  Wereld Bijendag. Een internationale dag om de rol van bijen en andere bestuivers voor het ecosysteem te vieren.  Wees een beetje lief voor ze en zaai nog wat wilde bloemen of laat een hoekje onkruid staan. Filmpje waarop je ziet hoe ik door woorden te schrijven, de afbeelding van een bij maak.  Calligram 

Er kwamen vandaag lieve en bezorgde mailtjes binnen, naar aanleiding van mijn blog over storm Nuria .   E, de heer des huizes, had een ronde om het huis gedaan en de tuinstoelen etc. zó gezet dat de wind er geen vat op kon krijgen. Na een rustige nacht (we hadden de storm aan het begin van nacht verwacht) trok de wind in de vroege ochtend flink aan.  Het dak kraakt af en toe van de valwinden die vanaf de achterkant over de bergkam heen komen. Maar het voelt vertrouwd en veilig in ons huisje van ruim 200 jaar oud met dikke muren. Het heeft in die jaren vast al heel wat stormen doorstaan... Al snel komt de regen bijna horizontaal door de vallei heen. De planten en bloemen buigen zwaar door van zoveel natuurgeweld, maar veren ook weer op als de wind weer even wegvalt.  Gedurende de middag nemen regen en wind af en piept af en toe ze zon door de zware bewolking heen. Ik maak de aquarel af - klaar om morgen in de lijsten - en ga samen met E, de heer des huizes, een kijkje...

Ook op dit weekje weg,  naar het buureiland Gran Canaria, had ik sokken op de pennen staan.  Iedereen die breit, haakt of op een andere manier (hand)werkt, weet dat je altijd wel met een restje blijft zitten. In de afgelopen jaren zijn in mijn mand met garen alle restjes gegooid van projecten die ik ooit maakte.  Daarom zocht ik tevoren wat gezellige kleuren bij elkaar om een stel "restjes sokken" te maken.  En ze zijn best aardig gelukt al zeg ik het zelf. 😊

 E, de heer des huizes, wist een leuk tentje waar we wel koffie konden drinken. Daar de auto parkeren, de weg oversteken, een stukje naar rechts en daarna naar links.... Het leek alsof we een verkeerd steegje in liepen. Maar niets was minder waar! Opeens stonden we op de drempel van een oud barretje wat al bestaat sinds 1952. Er lijkt niet heel veel veranderd sinds die tijd. Het woord barretje, waarmee ik deze plek beschrijf, dekt de lading niet. Het is een grote veranda met daar achter de keuken en je kijkt uit over zee. Het is druk, iedereen zit te eten en te drinken, er klinkt (luid, zoals het in het Spaans gaat) geroezemoes van alle kanten. Obers lopen af en aan. Ik kijk mijn ogen uit... We hebben geluk, er is nog een plekje vrij, midden in de drukte. De tafeltjes zijn van staal, de stoeltjes van plastic, het uitzicht geweldig. Het is een eetcafe(?) waar alleen maar vis, schelp en schaaldieren geserveerd worden. Boffen wij even... wij hebben van huis-uit geen vis leren eten. Ma...

 Terwijl we genoten van niet werken  wandelden we door kleine plaatsjes die voor E, de heer des huizes, bekend terrein waren. In een ver verleden woonde hij hier een aantal jaar. Het was deels memory Lane en deels opnieuw ontdekken of een gevoel van afschuw omdat er in de tussenliggende jaren veel veranderd was. We kwamen op kleine afgelegen strandjes die volgens de heer des huizes, nog niets veranderd waren. Waar nog steeds in het weekend door families samen gegeten werd. Waar zomervakanties gevierd werden alsof het de jaren 50 was. Met parasolletjes en koelboxen.  We dronken koffie op terrasjes, aten churros als ontbijt en bezochten de overbekende markt in Mogán en reden naar de vuurtoren in het zuiden. In tegenstelling tot de rood of rood/witte vuurtorens, is dit maar een saai ding. Saai en grijs staat 'ie aan de kust zijn werk te doen.... De vuurtoren van Maspalomas Ik wilde graag De duinen van Maspalomas zien. Mooi, fijn lichtgeel zand, glooiend en (in mijn hoofd) ...

 In de dagen op het buureiland zien we vooral veel tegenstellingen. Rondom het hotel is alles groen en staat veel in bloei. Palmen wiegen zachtjes in de wind en bougainville, Oleander en Paradijsbloemen doen ijverig hun best om te imponeren, tegen de achtergrond van een azuurblauwe zee. Vanaf het balkon kan ik paradijselijke foto's maken, die  zo in een reisgids kunnen. (bestaan die trouwens nog..?). Maar het is een wereld van tegenstellingen, want stappen we in de auto - die op een gortdroog rotsig terrein staat waar niets wil groeien - en rijden we enkele kilometers weg van de toeristische kuststrook, is er weinig over van de sappig groene omgeving. Kale rotsen, zanderige heuvels met hier en daar een dappere dodo in de vorm van een Agave. Regen valt hier maar zelden. Terug aan de kust kan je over de boulevard kilometers lang langs hotels en appartementencomplexen lopen.  Het is een aaneenschakeling van Volendam en de Zaanse Schans. Het ene hotel is nog uitgebreider dan...